menu

Germinal - Émile Zola (1884)

Alternatieve titel: De Mijn

mijn stem
4,37 (15)
15 stemmen

Frans
Romantiek / Sociaal

555 pagina's
Eerste druk: Gil Blas (periodiek), Parijs (Frankrijk)

1863, Etienne Lantier wordt door het spoorwegbedrijf waar hij werkt ontslagen, omdat hij betrokken is bij vakbondsacties. Hij vindt een nieuwe baan als mijnwerker in Noord-Frankrijk en gaat logeren bij de familie Maheus, waarvan de meeste leden ook mijnwerkers zijn. Het werk is hard, ongezond en wordt slecht betaald. Wanneer de mijnwerkers vernemen dat hun loon nog meer zal verminderen, komen ze in opstand. Etienne Lantier besluit de leiding te nemen over de actie.

zoeken in:
avatar van Jasper
4,5
Schitterend boek, maar nog steeds het enige dat ik van Zola heb gelezen. Ik heb nog in de kast staan 'Nana' en 'De Kroeg'.
Ik vind de dramatiek rond de staking, de somberheid en de beschrijvingen van de personages schitterend. Vooral het dramatische einde heeft me erg aangegrepen - allerminst saai, maar je hebt misschien wel wat zitvlees nodig.

4,5
Ik had dit boek opgeraapt in de kringloopwinkel omdat ik wel eens iets van Zola wilde lezen. Het is me enorm meegevallen.
Een ouderwets rechttoe-rechtaan verteld verhaal, feiten mooi in chronologische volgorde, helder inzicht in alle personages… Zo 19de-eeuws en dan nog over een staking in een steenkoolmijn. Maar Zola wist me heel de tijd te boeien. Zijn personages zijn geen simplistische figuren, tenminste de arbeiders niet, want de mijneigenaars en hun familie zijn karikaturen, daar is geen goeie kant aan. Het lot van die individuele arbeiders en hun gezinnen is aangrijpend voorgesteld. Zola's beschrijving van het leven in die gezinnen is pakkend en wat hij vertelt over het ondergrondse werk getuigt niet alleen van een grondige voorstudie. Het is een drukkende en knellende omgeving, die ook de lezer aangrijpt. Claustrofoob!
De staking zelf en de gewelddadige evolutie ervan is meeslepend verteld. Hierbij sluit dan de voorstelling aan van de arbeidersbeweging met de verschillende visies en strekkingen die zich daarin ontwikkelen en waar personages dan een soort van belichaming van zijn. En toch blijft het allemaal spannend.
Na de fatale afloop van de staking, blijft een uitzicht op een betere wereld die nog aan het ontstaan is. Het milieu dat hier beschreven wordt, bestaat wel niet meer in Europa, maar dit is nog steeds een boeiend boek!
Waarom dan geen 5? Er ontbreekt voor mij een soort dimensie, hij blijft helemaal in de materiële wereld, verdere waaromvragen komen niet aan de orde en dat miste ik wel.

In de kringloopwinkel doe je vaak ontdekkingen en niet alleen bij de boeken.

avatar van Raskolnikov
4,0
In zo’n twee jaar tijd las ik Germinal in het Frans. Dat ik met zo’n slakkengangetje toch door de 500 pagina’s ben geraakt, pleit dus enorm voor de roman. Niet alleen blijft deze steeds boeiend en voldoende vaartvol, ook is het taalgebruik prima geschikt voor een in het Frans nog oefenend lezer als ik. Er is weliswaar lastig mijnwerkersjargon, maar Germinal is verschoond van de bloemrijke hoogdravendheid die 19e-eeuwse romans nog wel eens in de weg zit. Er is zelfs nauwelijks beeldspraak te bekennen, een uitzondering als de prachtige slotpassage daargelaten. In stijl doet Germinal daarmee heel documentair en modern aan.

Die stijl past precies bij de inhoud, want ook die oogt documentair en tamelijk objectief. We volgen een mijnwerkersgemeenschap die gebukt gaat onder misère en besluit tot een staking, wat culmineert in een harde confrontatie met de ‘bourgeoisie’. Zola had veel studie gedaan naar dit soort sociale omstandigheden en beschrijft met een duidelijke kennis van zaken de dynamiek van zo’n situatie. Het knappe is dat Zola nergens zijn eventuele mening laat doorklinken. Hij blijft beschrijvend, conform de ideeën achter het naturalisme vooral redenerend hoe mensen in dergelijke situaties zouden handelen. Verstoken van moraal en gefilosofeer dus, vrij ongebruikelijk in 19e-eeuwse literatuur die ik tot nu toe las.

Dit, de grondige studie die achter de roman schuilgaat en de stilistische eenvoud maken voor mij een roman die ongekend modern overkomt. Ik wil zeker niet bepleiten dat Germinal daarmee hoger aangeslagen moet worden dan ‘klassieke’ 19e-eeuwse literatuur (als zoiets al te definiëren valt). De meerwaarde is vooral dat Germinal zich met een dergelijke aanpak überhaupt onderscheidt en vooruitwijst. Misschien is Germinal wel zo’n roman waarin toevalligerwijs alles lukt, want met een dergelijke aanpak liggen afstandelijkheid, levenloze personages en een algehele ‘platheid’ op de loer. Daar is absoluut geen sprake van. Sterker nog, Zola levert een kunststukje met het brede scala aan individuen en de tot op persoonlijk niveau doorklinkende dramatiek.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:18 uur

geplaatst: vandaag om 11:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.