'
displaced elephant'
Zijn liefde voor olifanten liep Tellegen in Kenia op toen hij daar als arts werkzaam was. Olifanten duiken veelvuldig op in zijn werk. Natuurlijk spelen dieren sowieso een grote rol in zijn boeken, maar de olifant steekt er toch met kop en schouders boven uit. Zelfs als hij verschrompelt is.
Teunis is de tegenhanger
Jannes: waar de laatste zich afspeelt in een wereld vol olifanten, woont Teunis met mensen om zich heen. Het spreekt voor zich dat Teunis een
displaced elephant voelt.
Teunis mist zijn vader die als ontdekkingsreiziger veel weg is om 'nieuwe mensen te ontdekken'. Dit gemis komt in één scène heel mooi naar voren:
'En dan vind ik ook een deur uit,' zei Teunis. 'Een hele speciale deur. Heel dik. Een hele grote deur. Ik denk: een rode deur. Aan de andere kant van die deur staat mijn vader. Ik stap door die deur en mijn vader zegt: 'Teunis! Wat doe jij hier?' (16)
Veel 'problemen' die zich verder in het boek voordoen, komen telkens op hetzelfde neer: Teunis wil iets doen, maar vanwege zijn olifantschap mislukt dit, maar zijn olifantschap stelt hem wel in staat iets anders te doen, wat mensen dan weer niet kunnen. Teunis vindt het de ene keer wel fijn om olifant te zijn, maar de andere keer weer niet.
Tellegen laat heel mooi in het midden wat de verhouding tussen mens en olifant precies is, Tellegen laat het abstracte gegeven voor wat het is, waardoor het olifantschap heel veel kan symboliseren. Natuurlijk is het een metafoor voor anderszijn, maar het boek is zó geschreven dat het over allerlei soorten anderszijn kan gaan.
Zoals we van Toon Tellegen gewend zijn, staat ook dit boek vol poëtische zinnen. De schrijver heeft weer veel mooie formuleringen waarmee hij complexe gedachten in kernachtige zinnen weet te vangen.
Bij dit soort dunne boeken ligt vluchtigheid op de loer. '
Teunis' heeft hier echter geen last van, omdat het beeld van een olifant in een mensenwereld wel beklijft. Dit heeft het boek natuurlijk deels te danken aan de schitterende illustraties van Jan Jutte, één van de beste illustratoren, wat mij betreft. Het is schitterend hoe Jutte vooral Teunis neerzet. met zijn prachtige olifantenogen.
Tellegen en Jutte weten in zeer weinig bladzijden een goed en mooi verhaal te vertellen met zeker een aantal memorabele scènes - neem de toneelscène, of de scène met de olifant die zich verbergt. Jutte en Tellegen weten altijd beelden te kiezen die origineel zijn en beklijven.
Zal ik het doen? Ja, ik kan het eigenlijk niet laten... Ik doe het gewoon:
"En toen kwam er een olifant met een lange snuit ... "