De Versierde Mens - Harry Mulisch (1957)

Heel matig deze Mulisch. De meeste verhaaltjes zitten richting het absurde, maar vliegen soms ook alle kanten uit waar ik niks mee kon, ondanks Mulisch' prima heldere stijl. Vel verhaaltjes beginnen wel prima maar worden al snel niet meer interessant, waar een keur aan personages bij komt die niet gaan leven en met en plot die uiteindelijk nergens echt heen gaat. Zo'n langer verhaal in Mexico is nog wel aardig, maar verandert meer richting magie wat me volstrekt niet boeide. Dat verhaal over de onderzeeër (het titelverhaal) is nog het beste, al vond ik ook dat die als een nachtkaars uit ging. Typerend is dat deze bundel afsluit met een of ander vreemd verhaal vol visioenen of dromen of wat het ook was, er was weinig lijn in te vinden. 1,5*.

Harry Mulisch De versierde mens, Lexicon van literaire werken, Ton Anbeek, Jaap Goedegebuure en Bart Vervaeck - DBNL
Deze link voert naar een wel héél uitvoerige behandeling van de verhalen in dit boek.
De zeven verhalen zijn absurdistisch, apocalyptisch, dystopisch, magisch-realistisch. Maar helaas dusdanig losgezongen van iedere werkelijkheid dat ik er niet veel mee kan. Een kind dat dusdanig groot groeit dat het de wereld laat vergaan? Een militair die van binnenuit letterlijk versteend? Volgens het artikel in DBNL moeten we achter zowat iedere alinea een bijzondere verwijzing en betekenis zoeken. Nogal vermoeiend lezen, denk ik dan. Zoals een andere lezer ook al aangeeft, beginnen de verhalen vaak wel sterk, maar ontsporen ze gaandeweg. Te vergezochte omschrijvingen en vergelijkingen, die af en toe onbedoeld komisch worden.