The Hill We Climb: An Inaugural Poem for the Country - Amanda Gorman (2021)

De vertaling is er.

Bij kwaliteitskrant NRC doen ze een WC-eendje bij de recensie daarvan:
Zaïre Krieger vertaalt Gormans gedicht subliem en subtiel - NRC (betaal)

Ook direct een goede reden de tekst eens goed door te nemen. En dan de originele Engelse uiteraard. Ik had tot nu toe alleen delen gehoord, en dan vooral luisterend naar de intonatie en klanken, niet zozeer de tekst zelf. Zo luister ik ook vaak naar rap: vooral het hoe, niet het wat.

Enfin, de tekst blijft best goed overeind staan zo vanaf papier. Inhoudelijk soms iets te herhalend, maar op zich een heldere sterke boodschap die goed wordt gebracht. Maar wat Gorman vooral goed doet is haar taalgebruik. veel alliteraties of gespeel met woorden, zoals "the norms and notions // of what just is // isn't always just-ice." Dat is gewoon sterk gedaan. Of verderop heel veel woorden die beginnen met de C, zonder dat het gemaakt overkomt: to compose a country committed to all cultures, colors, characters and conditions of man. Dat zijn wel de krenten in deze tekst. En er zitten er genoeg in.

Minpunten kan ik eigenlijk niet echt geven. Maar in mijn beoordelingen nemen ook beleving mee. En een korte tekst als deze moet wel exceptioneel willen zijn omm hoger te scoren, dat is die dan weer niet. Want hoewel mooi en goed geschreven raakt de tekst me niet echt. 3,5*.

Waarom niet dichter bij de tekst blijven? - De Standaard Mobile - m.standaard.be

Jeroen Dera legt passages uit de originele tekst en de vertaling naast elkaar.

Jeroen Dera is nog veel te lief. Ik heb weliswaar maar een vluchtige blik kunnen werpen op de vertaling, maar die volstond om diverse miskleunen te ontdekken, en zelfs (als ik het goed gezien heb) twee regelrechte taalfouten. Vertalen is hier kennelijk opgevat als zo verdraaien dat het in jouw kraam past, ongacht wat er eigenlijk in het origineel stond. Bedroevend. Spoken wordgebral om met Amanda Gorman aan de haal te gaan, dat is net wat zij niet heeft bedoeld.

De kracht voortvloeiende uit de woorden van Gorman wordt door de vertaling behoorlijk teniet gedaan. Kom op, het woord 'fierce' vertalen als 'fier', zeer pijnlijk. Blijft lastig om de keur aan rijm en vele alliteraties trouw te blijven....

Gormans tekst daarentegen staat als een huis, ook al voelt het hier en daar een beetje 'cliché'. Very Amerikaans in ieder geval.

Just is en justice, ik moet er meer om gniffelen...

Het is natuurlijk onmogelijk om alle rijm en alliteraties trouw te blijven, dus dan moet je als vertaler dat ook niet willen doen en de inhoud eraan opofferen. Fierce - fier, het is maar één van de pijnlijke miskleunen. Verderop vertaalt ze "sow division" met "aan verdeling wennen", blijkbaar voor het rijm: know - sow, dus kennen - wennen. Maar verdeling (beter verdeeldheid) zaaien is niet eraan wennen, natuurlijk. Dat soort rijmvertaaldwang leidt tot inhoudelijke fouten die niet meer te verantwoorden zijn. Pure tekstverminking is dat.
Ik mijn vorige reactie had ik het over taalfouten. Dit zijn ze:
"Voor we het wisten, was het ochtendgloren DE onze" (HET onze, ochtendgloren is een het-woord)
"Het is het verleden waar we instappen en hoe we HAAR helen" (hoe we HET helen, ook verleden is een het-woord)
Kennelijk betekent spoken word dat je dingen mag doen als "de meisje die" en zo, maar 1) dat is verre van algemeen aanvaard(baar) Nederlands en 2) Amanda Gorman doet (mutatis mutandis) zoiets niet in het Engels, dus als vertaling is het ook nog eens fout.
Amanda Gorman had veel en veel beter verdiend.