De Pianoman - Bernlef (2008)
Nederlands
Psychologisch
96 pagina's
Eerste druk: Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek,
Amsterdam (Nederland)
Boekenweekgeschenk 2008. Op de terp waar Thomas Boender woont, worden weinig woorden vuilgemaakt. Zijn vader werkt op het land, zijn moeder doet het huishouden, Thomas speelt piano. Pas als de jongen ouder wordt, ontdekt hij hoe ongebruikelijk de taalarme jaren van zijn jeugd waren. In Amsterdam maakt hij kennis met een Engels meisje, dat hem meeneemt op haar reis langs Europese hoofdsteden. In Dover laat ze hem echter aan zijn lot over en is Thomas teruggeworpen op zichzelf. Hij zwijgt, zoals hij dat zijn hele leven gewend is. In Europa wordt een politiebericht verspreid waarop een foto van Thomas is afgedrukt met de naam die ze hem gegeven hebben: de pianoman.
Ik kom niet verder dan 2,5 *.
Had hem al een jaar in de kast staan en was er nog nooit aan toe gekomen. Was destijds wel gefascineerd door het hele verhaal rond om de pianoman (en rond nog één of twee mysterieuze mensen, die een gave bleken te hebben, zonder dat men wist wie het waren en waar ze vandaan kwamen). Maar het interessante aan die mensen was juist dat je zo weinig over hen wist en je enkel kon gissen wat de achtergrond van deze mensen was.
Nu kun je jezelf de vraag stellen; is er een verhaal mooier dan je eigen fantasie? Ik denk het niet. De Pianoman vervalt te snel en te vaak in flauwige clichés en drogredenen die niet echt werken om hoofdpersoon Thomas een aanleiding te geven om te stoppen met praten.
Jammer, aangezien ik toch hoopte dat er iets mythischer uit kwam, dan nu het geval was. Maar zoals ik al eerder zei; waarschijnlijk blijft de mythe en het mysterie nergens zo mooi, als in je eigen hoofd.
2*
