What We Found in the Woods - Shane McKenzie (2016)
mijn stem
1 stem
Engels
Verhalenbundel
Griezel
72 pagina's
Eerste druk: Independent Legions,
Triëst (Italië)
Naast het titelverhaal bestaat 'What We Found in the Woods' uit 'Radioactive Revenge' en 'We'. In het eerste verhaal vinden drie jongens een bijzonder unieke foto in het bos. In 'Radioactive Revenge' draait het allemaal om wraak nemen. Een Siamese tweeling met een gebrek aan sociale vaardigheden staat centraal in 'We'.
0
geplaatst: 28 december 2020, 14:52 uur
McKenzie leverde ook een bijdrage aan A Hacked-up Holiday Massacre: Halloween Is Going to Be Jealous . Bij dat verhaal schreef ik vorige week:
Helaas geldt dit ook weer bij het hoofdverhaal van What We Found in the Woods: uitstekende opbouw, aardige personages, maar een einde dat ervoor zorgt dat het geheel als een nachtkaars uitgaat.
Het tweede verhaal stelt niets voor, maar heeft dan wel weer een aardig einde. Het laatste verhaal is lekkere old-school horror dat een best wat uitgebreider, op zichzelf staand, boek had mogen worden.
1. What We Found in the Woods: de protagonist is een tienjarig jochie dat recentelijk zijn vader is verloren en nu met een moeder zit opgescheept die geen aandacht voor hem heeft omdat ze enkel met haar eigen verdriet bezig is. Logischerwijs gaat hij nu op zoek naar afleiding elders. Deze afleiding vindt hij in een foto die hij samen met zijn beste vriend in het bos heeft gevonden. Op de foto staat een wulpse dame en de jongens raken steeds geïnteresseerder in de foto. Die interesse verandert dan ook al snel in obsessie. Helaas voor ons duo hebben ze ook een derde 'vriend'. Echt een vriend is het niet, het is meer de bullebak van de buurt die zich aan hun opdringt. Die etter heeft het thuis moeilijk en botviert zijn frustraties op onze hoofdpersonages. Uiteraard loopt alles volledig uit de hand en komt niet iedereen ongeschonden dit verhaal uit. De opbouw is bijzonder fijn en doet denken aan de vriendenclub van IT en The Goonies. Helaas is het ook erg voorspelbaar waar het verhaal uiteindelijk naartoe zal gaan en gedragen de twee tienjarigen zich totaal niet als jonge kinderen; ze smijten met zinnen en taalgebruik die alles behalve realistisch zijn voor deze jongens:
Het einde van het verhaal wordt afgeraffeld en maakt weinig impact. 3,5* en die is voornamelijk voor de fijne opbouw, sfeer en het goede tempo.
2. Radioactive Revenge:
Een vrouw is ontvoerd, er valt een meteoor op haar kop, hierdoor krijgt ze superkrachten, vermoordt haar ontvoerders en twee mede slachtoffers. Slaat nergens op, niet goed uitgewerkt, saai. Meer woorden wil ik eigenlijk niet kwijt aan dit zwakke verhaal. 2*
3. We:
Een Siamese tweeling (zoals je ze nog nooit gezien hebt) raakt gefrustreerd. De jongens kunnen zich niet langer inhouden en de woede, het onbegrip en de frustratie die al jaren in hun binnenste borrelt wordt op de eerste persoon die aardig voor ze is, losgelaten. En hoe... de arme dame heeft geen schijn van kans. Goed omschreven scènes, prima verhaal. 4*
Geen heel bijzondere verhalenbundel, maar een fijn tussendoortje. 3,5* over de gehele linie.
teleurstellende laatste paar zinnen die het sterke verhaal wat te kort doen.
Helaas geldt dit ook weer bij het hoofdverhaal van What We Found in the Woods: uitstekende opbouw, aardige personages, maar een einde dat ervoor zorgt dat het geheel als een nachtkaars uitgaat.
Het tweede verhaal stelt niets voor, maar heeft dan wel weer een aardig einde. Het laatste verhaal is lekkere old-school horror dat een best wat uitgebreider, op zichzelf staand, boek had mogen worden.
1. What We Found in the Woods: de protagonist is een tienjarig jochie dat recentelijk zijn vader is verloren en nu met een moeder zit opgescheept die geen aandacht voor hem heeft omdat ze enkel met haar eigen verdriet bezig is. Logischerwijs gaat hij nu op zoek naar afleiding elders. Deze afleiding vindt hij in een foto die hij samen met zijn beste vriend in het bos heeft gevonden. Op de foto staat een wulpse dame en de jongens raken steeds geïnteresseerder in de foto. Die interesse verandert dan ook al snel in obsessie. Helaas voor ons duo hebben ze ook een derde 'vriend'. Echt een vriend is het niet, het is meer de bullebak van de buurt die zich aan hun opdringt. Die etter heeft het thuis moeilijk en botviert zijn frustraties op onze hoofdpersonages. Uiteraard loopt alles volledig uit de hand en komt niet iedereen ongeschonden dit verhaal uit. De opbouw is bijzonder fijn en doet denken aan de vriendenclub van IT en The Goonies. Helaas is het ook erg voorspelbaar waar het verhaal uiteindelijk naartoe zal gaan en gedragen de twee tienjarigen zich totaal niet als jonge kinderen; ze smijten met zinnen en taalgebruik die alles behalve realistisch zijn voor deze jongens:
How's your mother holding up? She looks tired, but good. It looks like she's in a happier place than before.
. Het einde van het verhaal wordt afgeraffeld en maakt weinig impact. 3,5* en die is voornamelijk voor de fijne opbouw, sfeer en het goede tempo.
2. Radioactive Revenge:
Een vrouw is ontvoerd, er valt een meteoor op haar kop, hierdoor krijgt ze superkrachten, vermoordt haar ontvoerders en twee mede slachtoffers. Slaat nergens op, niet goed uitgewerkt, saai. Meer woorden wil ik eigenlijk niet kwijt aan dit zwakke verhaal. 2*
3. We:
Een Siamese tweeling (zoals je ze nog nooit gezien hebt) raakt gefrustreerd. De jongens kunnen zich niet langer inhouden en de woede, het onbegrip en de frustratie die al jaren in hun binnenste borrelt wordt op de eerste persoon die aardig voor ze is, losgelaten. En hoe... de arme dame heeft geen schijn van kans. Goed omschreven scènes, prima verhaal. 4*
Geen heel bijzondere verhalenbundel, maar een fijn tussendoortje. 3,5* over de gehele linie.
* denotes required fields.
* denotes required fields.