Los Cachorros - Mario Vargas Llosa (1967)
Alternatieve titel: De Jonge Honden van Miraflores
mijn stem
6 stemmen
Spaans
Psychologisch
57 pagina's
Eerste druk: Lumen,
Barcelona (Spanje)
Piemeltje Cuéllar raakt zijn mannelijkheid kwijt nadat hij op school door een hond aangevallen is. Als hij opgroeit, ziet hij hoe iedereen rond hem volwassen wordt en meisjes ontmoet, terwijl hij zelf deze stap niet durft zetten. Hij stort zich in dwaze ondernemingen om zijn reputatie hoog te houden, maar verliest steeds meer de aansluiting met zijn vrienden. Zijn onvermogen om zich een plaats in de wereld van de volwassenen te veroveren wordt hem tenslotte noodlottig.
0
geplaatst: 8 februari 2008, 21:05 uur
In het Nederlands is dit verhaal opgenomen in de gelijknamige bundel (Meulenhoff, 1977), samen met de kortverhalen uit Los Jefes.
0
geplaatst: 9 februari 2008, 20:04 uur
Een mooi verhaal, waarin Vargas Llosa experimenteert met vertelstandpunten en schrijfstijl. Het verhaal zelf is zoals steeds minutieus geconstrueerd (de vervreemding van Cuéllar van zijn vroegere vriendenkring wordt in zes stappen beschreven, die elk een hoofdstuk innemen en steeds een nieuwe fase inleiden) maar erg herkenbaar en menselijk beschreven.
In plaats van een personage als standpunt te gebruiken, wissel Llosa voortdurend, vaak zelfs binnen dezelfde zin, van 'wij' op 'zij' naar 'hij' of 'ik', gedachten, beschrijvingen en uitspraken worden dooreen gehusseld tot één geheel dat je enkel nog intuïtief kunt begrijpen. Maar dat gaat eigenlijk zonder veel problemen, zodat je het boekje ook snel uit hebt. Ik heb er niet speciaal op gelet, maar als ik erover terugdenk meen ik vastgesteld te hebben dat het standpunt steeds afstandelijker wordt naarmate de personages opgroeien en uit elkaar groeien.
Het verhaal zelf is interessant, maar niet van dien aard om echt indruk te maken: het einde is wel even slikken (vooral de allerlaatste zinnen vond ik pijnlijk, het volledige volwassenwordingsproces in één beschrijving vastgelegd
) maar mede door de continue perspectiefwisseling leef je met iedereen en tegelijk met niemand echt mee.
Een geslaagd experiment is het wel, interessant om te lezen en het geeft door de informele manier van vertellen ook een betere kijk in de leefwereld van de kinderen. Maar als je het droog bekijkt, vind ik het verhaal eigenlijk niet zo geweldig, hoewel het wel interessant is om over na te denken, en je kunt er rustig een aantal dubbele bodems aan toevoegen.
In plaats van een personage als standpunt te gebruiken, wissel Llosa voortdurend, vaak zelfs binnen dezelfde zin, van 'wij' op 'zij' naar 'hij' of 'ik', gedachten, beschrijvingen en uitspraken worden dooreen gehusseld tot één geheel dat je enkel nog intuïtief kunt begrijpen. Maar dat gaat eigenlijk zonder veel problemen, zodat je het boekje ook snel uit hebt. Ik heb er niet speciaal op gelet, maar als ik erover terugdenk meen ik vastgesteld te hebben dat het standpunt steeds afstandelijker wordt naarmate de personages opgroeien en uit elkaar groeien.
Het verhaal zelf is interessant, maar niet van dien aard om echt indruk te maken: het einde is wel even slikken (vooral de allerlaatste zinnen vond ik pijnlijk, het volledige volwassenwordingsproces in één beschrijving vastgelegd
) maar mede door de continue perspectiefwisseling leef je met iedereen en tegelijk met niemand echt mee. Een geslaagd experiment is het wel, interessant om te lezen en het geeft door de informele manier van vertellen ook een betere kijk in de leefwereld van de kinderen. Maar als je het droog bekijkt, vind ik het verhaal eigenlijk niet zo geweldig, hoewel het wel interessant is om over na te denken, en je kunt er rustig een aantal dubbele bodems aan toevoegen
.* denotes required fields.
* denotes required fields.