Ik Ben Er Niet - Lize Spit (2020)

[quote]handsome_devil schreef:


Absoluut! Ik denk dat het einde jou wel kan bekoren. Benieuwd hoe het jou verder zal bevallen!
Er is zeker nood aan minder stigmatisering, minder sensatie, minder angstveroorzakende literatuur!

In de hoofdstukken die de afgelopen maanden beschrijven, ziet Leo haar vriend veranderen. Ik plak al gauw het etiket ‘manisch’. Doordat het verhaal begint als Simon al zo doet, vind ik het lastig om me in te leven in de liefde van Leo. Zij denkt af en toe terug aan hoe het vroeger was, maar als lezer zie je vooral dat die jongen nu gek wordt en hulp nodig heeft. De eenzaamheid en onmacht van Leo zijn hartverscheurend.

Lize Spit gebruikt regelmatig metaforen, die ik soms raak vind en soms flauw. Ze heeft weer dezelfde truc gebruikt om de spanning op te bouwen, maar het werkt goed. Het verhaal zit goed in elkaar en de vele details geven een mooi uitgewerkt beeld.

Ik ben er niet – Lize Spit | Lalagè leest - lalageleest.nl

Lize spit in het verleden van een stormachtige relatie. Wat begon als een verhouding tussen twee studenten, is ontaard. Hij gaat zich steeds vreemder gedragen. Zij is meer een verzorgster geworden dan een liefdespartner.

De verhaallijn in het heden is in de tegenwoordige tijd geschreven. Spanning ontstaat terwijl voor de ik-verteller de seconden wegtikken. Terwijl ze door de Brusselse straten zoeft, flitsen de herinneringen door haar hoofd. Als voormalige filmstudente stelt ze zich de werkelijkheid voor vanuit verschillende visuele standpunten.

Simon is paranoïde en bipolair. Vol enthousiasme start hij projecten op die hij vervolgens niet afmaakt. Hij ziet overal samenzweringen en gelooft dat hij afgeluisterd wordt. De therapie bestaat voornamelijk uit medicatie, waarvan je je af kunt vragen of dat wel een oplossing is en of de bijwerkingen niet erger zijn dan de symptomen. Wat hij de kat aandoet, is een voorafspiegeling van wat hij ook de baby aan zou kunnen doen.

De stijl sluit aan bij de populaire cultuur, maar ook aan bij een literaire traditie. Communicatie verloopt via laptops en smartphones; ik moet er nog altijd aan wennen dat postkoetsen en telegrammen uit de mode zijn. De titel verwijst naar de tekst op een voicemail, maar heeft ook een diepere betekenis. In deze moderne roman heeft de schrijfster haar persoonlijke gevoelens en ervaringen verwerkt.

Dit boek is het sterkst op kleine alledaagse momenten en hoe een psychose van invloed kan zijn in een relatie en bij anderen. Wat sterk is, is dat het wordt verteld vanuit de persoon die met zo'n persoon moet samenwonen. Spit weet op momenten te raken, vooral als ze ergens halverwege beschrijft dat ze nog steeds de mooie kanten blijft zien en daaraan blijft vasthouden. Spit weet heel overtuigend weer te geven hoe de pysche bij iemand werkt als het gaat om samenwonen met een persoon met zware psyische problemen. Maar evenzeer is ze sterk in ongemakkelijke situaties beschrijven die ook nergens gemaakt aanvoelen of speciaal voor het boek geschreven zijn om de plot vooruit te helpen maar echt voorkomen uit de personages en naturel blijven daarmee. Ik denk bijvoorbeeld aan dat moment bij de kraamvisite aan het eind.

Maar het boek is op momenten ook geschreven als pageturner en blijkbaar is er iets heel ergs aan de hand. Ja dat is het wel en ergens halverwege kom je er wel achter wat het is maar stiekem vond ik dit niet zo bijzonder en vooral qua toon vond ik dit totaal niet passen bij de rest van het boek waarin heel liefdevol en raak en zorgvuldig een portret van een relatie wordt geschetst. Ik vond het zelf storen. Zowel in inhoud maar ook in beleving want het maakt een beetje dat je als lezer wil weten wat er speelt en je daardoor snel gaat lezen terwijl heel veel delen van dit boek dat niet kunnen gebruiken. 3,5*.