menu

Ik Ben Er Niet - Lize Spit (2020)

mijn stem
4,07 (27)
27 stemmen

Nederlands
Sociaal / Psychologisch

568 pagina's
Eerste druk: Das Mag, Amsterdam (Nederland)

De Brusselse Leo is tien jaar samen met haar vriend Simon. Verbonden door een moeizame jeugd, heeft het koppel weinig anders nodig dan elkaar. Tot alles kantelt: Simon komt midden in de nacht thuis en lijkt vanaf dat moment iemand anders. Langzaam valt Leo's minutieus opgebouwde bestaan uiteen, tot het punt waarop het gevaarlijk wordt.

zoeken in:
avatar van donnie darko
4,0
Heb mijn gesigneerd exemplaar al in de bus gekregen vandaag. Best excited!

avatar van Abubakari
4,0
"Het Smelt" vond ik erg te gek, was dan ook blij dat "Ik ben er niet" al vlot voor me klaar lag bij de biep. Wederom een vrij dik boek (570 p) en net als haar debuut volgens sommige criticasters te dik.
Daarmee ben ik het (wederom) niet eens. Ik vind dat het het verhaal zeer ten goede komt dat Lize Spit haar tijd neemt..Ik lees graag Lize Spit, er zit tempo in, er gebeurt iets. Dus hoe meer hoe beter wat mij betreft.
Ik heb me dan ook geen moment verveeld met dit boek, wilde door blijven lezen, blijkt ook wel, in 3 nachten heb ik het uitgelezen.

avatar van schelley
5,0
Na het lezen van ‘Het smelt’ had ik hoge verwachtingen voor het 2e boek van Lize Spit. Ik had mijn gesigneerde exemplaar dan ook meteen gereserveerd! Het feit dat het wel een dik boek is remt mij altijd om een boek te starten maar bij dit boek ben ik er toch maar meteen ingevlogen.

Leo en Simon vormen al 10 jaar een koppel en denken na over verdere stappen voor de toekomst. Simon komt dan plots thuis met een tattoo achter zijn oor. Hij heeft grootse plannen met Simon Sproud. Een nieuw merk waarmee hij tattoos wil ontwerpen. Simon gaat er volledig in op en zet zijn zinnen er volledig op. Leo ziet plots een heel andere Simon voor zich. Hoe moet ze hiermee omgaan? Wat kan ze zeggen tegen hem en tegen hun omgeving? Stilaan ontspoort de situatie..

Het verhaal bestaat uit verschillende tijdsperspectieven. Het hier en nu waarbij Leo nog 10 minuten heeft om de situatie te redden, het ‘nu’ waarbij we Leo bijstaan in het afgelopen halfjaar vanaf de tattoo en af en toe het verleden wanneer Leo en Simon elkaar leerden kennen. Lize Spit weet als een meester een verhaal op te bouwen. Ze doet dit zo uitgekiend dat ze perfect weet hoe de spanning op te bouwen tot het einde. Haar schrijfstijl is magnifiek! Lize kan prachtig situaties en gevoelens omschrijven via beeldende vergelijkingen/metaforen die steeds raak zijn! Wanneer je dit leest komt er steeds het idee in je hoofd ‘Dit is echt zo!’. Ze gebruikt hierbij een vleugje humor/ cynisme dat erg verfrissend is met zo’n hevig thema.

Voor eenzaamheid is niet veel nodig; slechts een ander die de ernst van je situatie onderschat.


Dit boek lijkt mij erg geschikt voor partners van mensen met een psychische stoornis (bipolaire stoornis/psychose/depressie). Als psychiatrisch verpleegkundige moet ik toegeven dat sommige beschrijvingen er compleet op zitten. Anderzijds heb ik soms wel moeite met het cliché dat rond de psychiatrie en/of medicatie wordt opgehangen. In veel thrillers worden psychische ziektes gebruikt om een sensationeel verhaal te kunnen vertellen waardoor het idee dat psychiatrische patiënten agressief zijn aangewakkerd wordt en het stigma hierrond te vergroot wordt. Dit gevoel heb ik niet bij dit boek! Ik denk dat lotgenoten hier eerder herkenning en troost in gaan vinden want ondanks dat de spanning rond Simon zijn gedrag er heerst, voel je toch zoveeeel liefde voor Simon! Het geeft het idee dat “slechte daden” echt toeschrijfbaar kunnen zijn aan een ziekte en niet zozeer aan de persoon zelf.

We waren als een luidspreker en een microfoon die te dicht bij elkaar stonden, we versterkten elkaar tot er niets anders weerklonk dan een allesoverstemmende piep.


Het boek omschrijft hoe moeilijk het is voor een partner om een juist evenwicht te vinden in hoe jezelf handelt. Enerzijds wil je beschermend optreden en anderzijds ondermijn je zo je partners volwaardigheid. Deze tweestrijd wordt fenomenaal neergezet. Als lezer voel je deze emoties erg sterk aan!

Het was niet enkel de ziekte die hem ziek maakte, maar ook mijn manier van kijken naar hem. Ik was niet alleen Simon maar ook mezelf verloren. Dat was wat Simon bedoelde wanneer hij ‘ik mis je’ stuurde als ik in een aangrenzende kamer bezig was.


Hij bewoog zich door het huis als een stukje verdwaalde eierschaal in losgeklopt eiwit, elke keer dat ik er mijn vinger op wilde leggen vond hij een manier om eronderuit te glippen.


Een grandioos boek. Meesterlijk geschreven, sterk inhoudelijk en gevoelsmatig zo indringend! Perfect opgebouwd. Er zijn zoveel citaten in dit boek die ik zou willen inkaderen en op de muur hangen! Graag nog meer van Lize Spit! Valt het op dat ik fan ben?

avatar van handsome_devil
3,5
geplaatst:
schelley schreef:


Dit boek lijkt mij erg geschikt voor partners van mensen met een psychische stoornis (bipolaire stoornis/psychose/depressie). Als psychiatrisch verpleegkundige moet ik toegeven dat sommige beschrijvingen er compleet op zitten. Anderzijds heb ik soms wel moeite met het cliché dat rond de psychiatrie en/of medicatie wordt opgehangen. In veel thrillers worden psychische ziektes gebruikt om een sensationeel verhaal te kunnen vertellen waardoor het idee dat psychiatrische patiënten agressief zijn aangewakkerd wordt en het stigma hierrond te vergroot wordt. Dit gevoel heb ik niet bij dit boek! Ik denk dat lotgenoten hier eerder herkenning en troost in gaan vinden want ondanks dat de spanning rond Simon zijn gedrag er heerst, voel je toch zoveeeel liefde voor Simon! Het geeft het idee dat “slechte daden” echt toeschrijfbaar kunnen zijn aan een ziekte en niet zozeer aan de persoon zelf.


Vanaf de eerste woorden over Simon wist ik dat hij dezelfde geestesziekte heeft als ik. Ik ben pas op een kwart, maar er wordt al flink gehint naar een mogelijke climax en als die is wat ik nu denk dat het is vind ik het best wel stigmatiserend. Vind sommige dingen heel erg raak, andere dingen schromelijk overdreven of niet realistisch en dat vind ik tot nu toe lichtelijk problematisch, maar ik hoop dat dat nog verandert.

Ik ben benieuwd wat ik er na afloop van vind, dat Spit kan schrijven bewijst ze eens te meer. Ik hoop dat ik als ik het uit heb toch hetzelfde als jij kan zeggen, want het is wel belangrijk dat er op een normale manier geschreven wordt over geestesziekten en dat wordt getoond dat we minder eng en gevaarlijk zijn dan sommige mensen denken.

avatar van schelley
5,0
geplaatst:
[quote]handsome_devil schreef:
(quote)


Absoluut! Ik denk dat het einde jou wel kan bekoren. Benieuwd hoe het jou verder zal bevallen!
Er is zeker nood aan minder stigmatisering, minder sensatie, minder angstveroorzakende literatuur!

geplaatst:
Ben toch wel benieuwd hoe veel invloed Rob van Essen op dit boek gehad heeft. Heeft toch best veel raakvlakken met De Goede Zoon.

avatar van Lalage
4,0
geplaatst:
In de hoofdstukken die de afgelopen maanden beschrijven, ziet Leo haar vriend veranderen. Ik plak al gauw het etiket ‘manisch’. Doordat het verhaal begint als Simon al zo doet, vind ik het lastig om me in te leven in de liefde van Leo. Zij denkt af en toe terug aan hoe het vroeger was, maar als lezer zie je vooral dat die jongen nu gek wordt en hulp nodig heeft. De eenzaamheid en onmacht van Leo zijn hartverscheurend.

Lize Spit gebruikt regelmatig metaforen, die ik soms raak vind en soms flauw. Ze heeft weer dezelfde truc gebruikt om de spanning op te bouwen, maar het werkt goed. Het verhaal zit goed in elkaar en de vele details geven een mooi uitgewerkt beeld.

Ik ben er niet – Lize Spit | Lalagè leest - lalageleest.nl

avatar van Lalage
4,0
geplaatst:
to be announced schreef:
Ben toch wel benieuwd hoe veel invloed Rob van Essen op dit boek gehad heeft. Heeft toch best veel raakvlakken met De Goede Zoon.

Ik houd van de korte verhalen van Rob van Essen, maar in 'De goede zoon' ben ik gestrand. Hun schrijfstijl is in elk geval totaal verschillend.

avatar van thomzi50
geplaatst:
to be announced schreef:
Ben toch wel benieuwd hoe veel invloed Rob van Essen op dit boek gehad heeft. Heeft toch best veel raakvlakken met De Goede Zoon.

Welke zoal?

geplaatst:
Lalage schreef:
(quote)

Ik houd van de korte verhalen van Rob van Essen, maar in 'De goede zoon' ben ik gestrand. Hun schrijfstijl is in elk geval totaal verschillend.
[quote]thomzi50 schreef:
[quote]to be announced schreef:



Schrijfstijl is inderdaad heel verschillend. Ik vind het een beetje moeilijk uit te leggen en misschien is het ook wel te ver gezocht maar bijvoorbeeld dat het verlies van een moeder in beide boeken een hele grote rol speelt. Maar ook dat een collega indirect er voor zorgt dat 1 van de hoofdpersonages steeds verder ontspoord.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:10 uur

geplaatst: vandaag om 17:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.