menu

Komt een Vrouw bij de Dokter - Kluun (2003)

mijn stem
3,64 (389)
389 stemmen

Nederlands
Autobiografische Roman

317 pagina's
Eerste druk: Podium, Amsterdam (Nederland)

Stijn en Carmen behoren tot de hip, healthy and wealthy. Ze hebben beiden een eigen bedrijf en zijn de trotse ouders van de eenjarige Luna. Aan geld en vrienden geen gebrek. Ze leven als God in Amsterdam. Totdat bij de mooie en optimistische Carmen borstkanker wordt geconstateerd. Op slag verandert hun wereld in een rollercoaster-rit langs artsen en ziekenhuizen. De hedonistische Stijn gaat trouw mee naar Carmens chemokuren en bestralingen, maar stort zich ’s avonds in het nachtleven en op de vrouwen van Amsterdam, Miami en Breda.

zoeken in:
M.Bronkhorst schreef:
Je zal maar getrouwd zijn met zo'n stuk verdriet. Het past prima bij de huidige mentaliteit: hoe egoistischer je bent, hoe beter het kennelijk is. Inderdaad, een boek om te janken!

Maartje Bronkhorst, Amsterdam


Wat een razendsnel oordeel.
Vreemdgaan maakt iemand nog niet tot een slecht mens.
Stijn ging trouwens al vreemd voordat Carmen ziek werd.
Idereen reageert op zijn eigen manier op zulke ingrijpende en afschuwelijke situaties. Ik kan heel goed begrijpen dat hij voor zichzelf kiest en van tijd tot tijd wegvlucht. We zijn niet allemaal zulke onberispelijke helden zoals die vader van die mevrouw die hier ook een stukje heeft geschreven.

Dat Stijn voor zichzelf kiest (en vreemdgaat) is misschien wel de redding voor Carmen, anders waren ze er waarschijnlijk beiden geestelijk onderdoor gegaan.
Dat hij zijn vrouw niet meer antrekkelijk vindt doordat ze is aangetast door chemocuren en amputaties vond ik heel begrijpelijk. Ik vind het allemaal zo vreselijk correct dat je zulke dingen niet mag vinden. De reactie van Stijn vond ik dan een stuk menselijker en ook eerlijk om toe te geven wat je echt voelt.
Ondanks zijn "slechte" gedrag was zijn vrienschap en gevoel voor Carmen oneindig en da heeft zij gevoeld en daarom kon ze het ook accepteren.

0,5
Eric07 schreef:
We zijn niet allemaal zulke onberispelijke helden zoals die vader van die mevrouw die hier ook een stukje heeft geschreven.


Mijn vader een onberispelijke held! Das een goeie

Bedankt voor het compliment. Zal 'ie leuk vinden.

Het was alleen niet wat ik wilde aantonen. Mijn vader is een heel gewone man en het heeft hem veel pijn gedaan om deze hele ziekte twee keer te moeten aanzien zonder er veel invloed op uit te kunnen oefenen.
Het is ook niet Stijn's machtoloosheid die ik niet begrijp (die begrijp ik juist heel goed), ik ben alleen niet zo gecharmeerd van zijn manier van verwerken. En nee, ik zal nooit iemand heel snel een slecht mens vinden. Maar goede mensen kunnen wel slechte keuzes maken.

3,0
nieuwsgierig geworden na deze discussie ben ik gaan lezen. Het is idd erg makkelijk om als vrouw alle trouweloze honden die je in je leven hebt meegemaakt op de hoofdpersoon te projecteren. Ik ken zat figuren die nu te boek staan als narcistische losers, en kreeg ernstig het gevoel dat als bij die mensen het balletje even anders had gerold en ze in de 'kluun-kringen' terecht waren gekomen datzelfde aso gedrag dat hen nu de kop kost ze juist erg veel had kunnen opleveren.
Ik heb dat gevoel maar losgelaten, het verhaal is pakkend en op een originele en humoristische manier opgeschreven. Inderdaad tranen met tuiten op het laatst, gedurfd en erg eerlijk.

avatar van Roel van M
0,5
Waardeloos boek.
Op de achterflap wordt gesproken over een boek met humor. De enige humor die ik er in kan ontdekken zijn de eerste drie pagina's met lyrische recenties. Mocht het dan voorkomen dat Kluun iets grappigs neerzet dan volgt daar automatisch de asterisk (*) om aan te geven dat hij dat weer van een ander heeft geciteerd.

Wat me nog het meest opvalt is dat met name de personen die een kans van 1 op 12 hebben om borstkanker te krijgen dit zo'n geweldig boek vinden. Ironisch bijna.

Laten staan dus en iets van Tommy Wieringa gaan lezen.

avatar van Nicolage Rico
4,0
Roel van M schreef:
Mocht het dan voorkomen dat Kluun iets grappigs neerzet dan volgt daar automatisch de asterisk (*) om aan te geven dat hij dat weer van een ander heeft geciteerd.


Dat is niet waar. Kluun heeft aardig wat geciteerd, maar de grappen die hij zelf maakt, zijn minstens zo goed (hetzelfde niveau). Meningen verschillen, maar zijn eigen grappen waren echt niet slechter.

avatar van FisherKing
0,5
Roel van M schreef:

Laten staan dus en iets van Tommy Wieringa gaan lezen.

Die vond ik ook al tegenvallen, dus hier zal ik maar niet aan beginnen.

0,5
Roel van M schreef:
Waardeloos boek.
Op de achterflap wordt gesproken over een boek met humor. De enige humor die ik er in kan ontdekken zijn de eerste drie pagina's met lyrische recenties. Mocht het dan voorkomen dat Kluun iets grappigs neerzet dan volgt daar automatisch de asterisk (*) om aan te geven dat hij dat weer van een ander heeft geciteerd.

Wat me nog het meest opvalt is dat met name de personen die een kans van 1 op 12 hebben om borstkanker te krijgen dit zo'n geweldig boek vinden. Ironisch bijna.

Laten staan dus en iets van Tommy Wieringa gaan lezen.


Die kans voor vrouwen is 1 op 6. Ik ben er één van en ik vind het ook een waardeloos boek. Ben er ooit in begonnen, beet me stuk op het egoïsme van "Stijn". Hoe vaker me wordt aangeraden (door perfect gezonde mensen) om het vooral uit te lezen, hoe harder ik mijn kont tegen de krib gooi.

avatar van Roel van M
0,5
Die kans voor vrouwen is 1 op 6. Ik ben er één van en ik vind het ook een waardeloos boek. Ben er ooit in begonnen, beet me stuk op het egoïsme van "Stijn". Hoe vaker me wordt aangeraden (door perfect gezonde mensen) om het vooral uit te lezen, hoe harder ik mijn kont tegen de krib gooi.


Ik kan me voorstellen dat het je stoort en daarbij kan ik zeggen dat het einde wellicht wat beter wordt (Kluun gaat bovendien wat meer zelf verzinnen. Lees: minder citaten), maar dan is het nog verre van bevredigend. Op mij komt het over als iets nemen wat iedereen gegarandeerd zielig vindt en daar scoor je natuurlijk altijd mee.
Ik wil maar zeggen. Uitlezen is geen must.

avatar van Kasjper
4,0
Laatste gedeelte is juist het beste ....

2,0
Hmm, ben niet kapot van het boek. Verhaal en personages zijn wel interessant, maar het leest bijna als een weblog en dat vind ik wel een probleem. Een blog lees ik graag in een verloren kwartiertje ofzo, om het daarna weer te vergeten, maar van een boek verwacht ik meer.

2,5*

4,0
Wat kunnen mensen zich druk maken om een boek zeg*proest*.

Vond het een goed boek!

4,0
Mooi boek om te lezen, wel een beetje vreemd hoe sommige mensen zich kunnen gedragen. Verhaallijn is boeiend. Ga snel nog de weduwnaar lezen.

0,5
(Cinderella) schreef:
Wat kunnen mensen zich druk maken om een boek zeg*proest*.

Vond het een goed boek!


Blij dat je er zo lollig om kunt doen!

avatar van psyche
2,5
psyche (crew)
Ben het gaan lezen, omdat ik iedereen erover hoorde. Moest erg wennen aan de kadertjes, naast te tekst, ben daar niet kapot van. Stijn is niet alleen maar een eikel, heeft ook nog wel goeie trekjes .... Aan het eind hield ik hem niet meer droog.

4,0
Best heel aardig. Kluun is vooral goed in het grappig neerzetten van de personages. Leest als een trein en blijft de tweede keer ook boeien.

4*

3,0
Ik vond het eerlijk gezegd niet zo'n geweldig boek. Ik had er veel meer van verwacht. En het bleek toen echt tegen te vallen... Ik moest mezelf af en toe echt dwingen om door te lezen, vooral in het begin, deel 1. Deel 3 vond ik wel mooi omdat dat je het meest aangrijpd en dan houd je het toch niet meer droog.. Als het boek zo de hele tijd had aangegrepen had het van mij een hogere waardering gekregen. Nu 3*

4,0
Ik denk dat mensen die dit boek niet goed vinden gewoon niet tegen de waarheid kunnen. Stijn is gewoon eerlijk over zijn gevoelens, hij voelt zich zo, hij kan er in het boek wel om heen lullen dat hij Carmen niet meer aantrekkelijk vind en van alles, maar hij zet gewoon keihard op papier dat hij haar niet meer aantrekkelijk vind. Dat komt dan misschien wel hard aan, maarja. Dat hij vreemd gaat vind ik begrijpelijk en ik noem het niet eens vreemdgaan. Er straalt zoveel liefde naar Carmen uit het hele boek, ik vond het prachtig.

4,5
Pakkend boek. De stukjes tekst in de kaders hadden wat mij betreft beter in de tekst zelf verwerkt kunnen worden. Nu heb je niet altijd zin om de moeite te nemen je van het verhaal los te rukken om die stukjes te lezen.
Kluun beschrijft de situatie zoals het is en niet zoals het 'zou horen'. Zijn liefde voor Carmen sijpelt overal doorheen en dat hij vreemdging.. dat was al zo voordat ze kanker kreeg. Kortom: lekker rauw geschreven, eerlijk verhaal dat leest als een trein.

0,5
ll_sparrow schreef:
Ik denk dat mensen die dit boek niet goed vinden gewoon niet tegen de waarheid kunnen. Stijn is gewoon eerlijk over zijn gevoelens, hij voelt zich zo, hij kan er in het boek wel om heen lullen dat hij Carmen niet meer aantrekkelijk vind en van alles, maar hij zet gewoon keihard op papier dat hij haar niet meer aantrekkelijk vind. Dat komt dan misschien wel hard aan, maarja. Dat hij vreemd gaat vind ik begrijpelijk en ik noem het niet eens vreemdgaan. Er straalt zoveel liefde naar Carmen uit het hele boek, ik vond het prachtig.


Nooit kanker gehad zeker? Kijk, ik kan verdomde goed tegen de waarheid, maar als jij met een kale kop, een opgeblazen gezicht en een lelijk litteken van de operatie blijft zitten, dan ben je inderdaad niet aantrekkelijk, maar nog wel mens! En vrouw!!!!!!!!!!! Dan wil je niet denken aan het feit dat de persoon die het dichtste bij je hoort te staan, juist degene die genoeg van je zou moeten houden om verder te kijken dan lichamelijkheden, zijn vertier ergens anders haalt!
Wil je de waarheid keihard op papier, bij deze dan: Ik hoop dat Stijn/Kluun nog één keer in zijn leven zelf zijn lijf in verval ziet en voelt raken om vervolgens op de diepste bodem van de put en twijfelend aan zijn mannelijkheid in de steek te worden gelaten!

2,5
Het leest als een trein en ik las door omdat ik hoopte dat het einde me mening over het boek een beetje positiever maakte. Was ook wel zo, maar niet positief genoeg om het een goed boek te vinden zoals zoveel mensen beweren en me aanstuurden om het te lezen. Ik vind het maar een hypeboek.

Het taalgebruik stond me niet aan, wekte bij mij irritatie op. Ik vind dat de eerlijkheid van Kluun niet meteen de toestemming geeft om zo het op papier te zetten. Het verhaal wordt in mijn ogen er niet beter op, juist slechter. Maargoed, dat is eem kwestie van smaak en neemt iedereen anders op.

Het verhaal zelf vond ik geheel staan op de personage Carmen. Zij was echt de held en geweldig hoe ze zich staande hield. Ik heb wel begrip voor de manier waarop deze man het wilde verwerken, maar toch vind ik het zwak. En voor hem was vreemdgaan een soort verslaving, ook voordat ze ziek werd. Dus voordat hij het op zijn manier verwerkte, was het gewoon al een zak, klaar. Niet dat zijn vreemdgaan zo 'goedgepraat' kan worden voor mij, maar zeg ook niet dat dat zijn bedoeling was. Carmen leed er wel onder. Wat veel vrouwen zouden doen, alleen was zij sterk genoeg om er tegen te kunnen.

Dus, ik vind dat de meningensverschillen er mogen zijn en heb ook alle respect voor de mensen die het een heel goed boek vonden! Het eind was wel ontroerend, zeker. Misschien dat ik een traantje weg zou pinken als het verhaal toch anders op papier werd gezet..

2,5

2,0
ik vind het echt een beetje te plat en te Amsterdamse grachtengordel-achtig. Ik kan helaas niet meer dan 2 sterren geven, sorry.

4,0
comanchero schreef:
(quote)


Nooit kanker gehad zeker? Kijk, ik kan verdomde goed tegen de waarheid, maar als jij met een kale kop, een opgeblazen gezicht en een lelijk litteken van de operatie blijft zitten, dan ben je inderdaad niet aantrekkelijk, maar nog wel mens! En vrouw!!!!!!!!!!! Dan wil je niet denken aan het feit dat de persoon die het dichtste bij je hoort te staan, juist degene die genoeg van je zou moeten houden om verder te kijken dan lichamelijkheden, zijn vertier ergens anders haalt!
Wil je de waarheid keihard op papier, bij deze dan: Ik hoop dat Stijn/Kluun nog één keer in zijn leven zelf zijn lijf in verval ziet en voelt raken om vervolgens op de diepste bodem van de put en twijfelend aan zijn mannelijkheid in de steek te worden gelaten!


Hier kan ik je inderdaad geen ongelijk over geven...maar het boek is nou eenmaal vanuit Kluuns oogpunt en zo voelt en gedraagt hij zich, en slecht ja, goed kan ik het ook niet noemen maar het belangrijkste vind ik dat hij ontzettend veel van Carmen houd, zelf ook onder de ziekte lijd en haar blijft steunen, ook al doet hij foute dingen...hij is ook een mens...

avatar van joy4ever
4,5
Hilarisch boek ondanks het beladen onderwerp. Ik heb menigmaal krom gelegen van het lachen. Maar ook alle lof voor het prachtig beschreven einde.

Aca
Zag laatst die Kluun bij "Het Gesprek" Harry Mulisch interviewen. Erg grappig, onbedoeld weliswaar maar toch.

avatar van Donna Tartt
4,0
Dit boek heb ik in no-time uitgelezen. Het taalgebruik is modern, vlot, echt van nu. Ook vind ik de kadertjes (inzoomeffect) goed bedacht. De hoofdpersoon Stijn lijdt aan monofobie. Een ziekelijke angst voor een (seksueel) monogaam leven, met als gevolg een dwangmatige behoefte tot vreemdgaan. Het boek begint met dit belangrijk detail van de hoofdpersoon Stijn. Stijn heeft een afwijking, lees: afwijkend gedrag. Je kunt hem vergelijken met een verslaafde, een junk, en net als ieder persoon die lijdt aan een verslaving gaat dit gepaard met liegen, ontkennen etc. etc. Zijn vrouw Carmen weet van zijn afwijking. Ze houdt van Stijn, ondanks dat hij dus vreemd gaat bij het leven. Ze neemt het zoals het is. Ze hebben een soort van "open relatie". Ik begrijp dus niet al die heisa dat Stijn een klootzak is. Hij is gewoon een zielig persoon. Hij vindt het ook vreselijk dat zijn vrouw ziek is. Ik vind een aangrijpend boek. Je weet hoe het gaat aflopen. Heel indringend beschreven!

-4-

avatar van psyche
2,5
psyche (crew)
Donna Tartt schreef:
De hoofdpersoon Stijn lijdt aan monofobie. Een ziekelijke angst voor een (seksueel) monogaam leven, met als gevolg een dwangmatige behoefte tot vreemdgaan. Het boek begint met dit belangrijk detail van de hoofdpersoon Stijn. Stijn heeft een afwijking, lees: afwijkend gedrag. Je kunt hem vergelijken met een verslaafde, een junk, en net als ieder persoon die lijdt aan een verslaving gaat dit gepaard met liegen, ontkennen etc. etc.

Ze neemt het zoals het is.

Ik begrijp dus niet al die heisa dat Stijn een klootzak is. Hij is gewoon een zielig persoon. Hij vindt het ook vreselijk dat zijn vrouw ziek is. Ik vind een aangrijpend boek. Je weet hoe het gaat aflopen. Heel indringend beschreven!
-4-


Ìk kan Stijns gedrag eikelig vinden maar de relatie gaat inderdaad over Carmen en Stijn, over hoe Carmen die van Stijns monofobie wist, hiermee omgaat. Los van háar ziekte. Deze maakt de monofobie vooral opvallender, schrijnender. Dat roept voor velen onbegrip en emoties op.
Wat ik m.b.t. het gedrag van Stijn en de beoordelingen van het vervolg De Wedunaar dan weer ineteressant vind: Stijn doet er na het overlijden van Carmen eerst nog een schepje bovenop wat betreft zijn seksuele gedrag maar komt uiteindelijk tot inkeer. Je zou denken 'klootzak' af. Dit boek wordt door lezers minder/lager gewaardeerd. Ik vraag of er enige samenhang is...

Het is een controversieel boek.Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid.
De recensie die destijds in Propria Cures, amsterdams studentenblad van UVA stond ,verwoord mijn menig het meest:

Vreemdgaan was nog nooit zo makkelijk
Kankerlijer

Het doorgaans mooist beschreven stadium van het leven is de terminale fase. Wist ik maar dat ik zelf, of iemand uit mijn directe omgeving, op het punt zou staan de geest te geven. Maar hoe ik ook van jongs af aan heb geprobeerd de stervensfase te bereiken, ik genees nog wanneer ik door specialisten al opgegeven ben. Zelfs mijn familie werkt niet mee, mijn moeder overleefde een aanval van Quincke-oedeem in haar keel en mijn broer genas vorig jaar van AIDS. Nee dan Kluun. Kluun?s vrouw werd ziek en ging gewoon dood. En daar kon hij mooi een boek over schrijven. Hij wel.

Kluun is de kekke bijnaam van Raymond van der Klundert, een hippe dertiger uit Amsterdam. Maar Kluun is niet zomaar een hippe dertiger die zijn dagen slijt in door tl-buizen verlichte barren en zijn kast volhangt met pakken die hij de dag erna pas durft te dragen. Kluun?s vrouw overleed aan kanker en daar wist de commercieele reclameman prima op in te spelen. Hij schreef er een heus boek over. Een boek met op de cover een etalage van een winkel in het walhalla van de wannabe, de P.C. Hooftstraat. Op de etalageruit staan bovenaan de namen van enkele wereldsteden afgebeeld, eronder de aloude rustplaats Zorgvlied. Het levendige Londen boven de doodse begraafplaats. Die formule vind je in het boek zelf ook terug. Rond de hoofdpersonages hangt constant de geur van zowel Gucci als Chemo. Want niet alleen oude van dagen of beschimmelde steuntrekkers krijgen kanker, ook de prada-dragers in onze stad kunnen geteisterd worden door de op hol geslagen cellen die in de meest Vifit rijke botten weten door te dringen. ?En ik?, zal Kluun gedacht hebben, ?ga mijn ervaringen eens op papier zetten.? Een gedachte die zijn naaste omgeving met middeleeuwse marteltechnieken uit zijn hoofd had moeten knuppelen. Want behalve dat je het boek kunt gebruiken om je verzameling herfstbladeren in te drogen, schiet niemand wat met deze roman op. Uitgezonderd Raymond van der Klundert zelf natuurlijk, die dwangmatig een hype probeert te creërt door een website over zichzelf en het boek te lanceren en met aanstellerige technieken de lezer voor zich probeert te winnen.
Zo is Kluun bijvoorbeeld dol op motto?s. Daarin gaat hij erg ver. Welgeteld elk hoofdstuk heeft er een. Van Radiohead tot Paulo Coelho, van Andre Hazes tot Rage against the Machine. De smaak van de yup is vastgelegd in dit boek. Maar niet alleen de smaak, ook het kritische oor van de snelle jongen wordt pijnlijk duidelijk. Hoofdstuk 3 heeft bijvoorbeeld het motto ?It?s the end of the world as we know it?, REM uit, ?It?s the end of the world as we know it?. Of, in hoofdstuk 7, ?I hide my tears behind a painted smile?, Isley brothers uit ?I hide my tears behind a painted smile?. Hij is kennelijk te druk met te laat arriveren op een date om echt naar een liedje te luisteren, deze gladde aal herinnert zich alleen de titels.
Behalve motto?s doet Kluun door zijn tekst heen ook aan wramples. Een zelfbedacht woord (gekscherend Kluuniaans genoemd) voor een written sample. Een wrample is eigenlijk een citaat, alleen zet je het er net iets minder duidelijk bij, zodat het minder snel opvalt dat eigenlijk alle enigszins mooie zinnen gewoon gejat zijn. Een handige oplossing wanneer je niet zo goed kunt schrijven moet Kluun welhaast gedacht hebben.
Het gewrample en de vele motto?s worden al gauw erg vervelend. Net zoals de uitleg van personen die hij aanhaalt in zijn puberale vergelijkingen. Achtereenvolgens leert hij de lezer wie Clarence Seedorf, Nwanko Kanu, Zinedine Zidane en Patrick Kluivert zijn alsof hij schrijft voor achtjarige meisjes en voor de woestijnnomaden die geen abonnement op Voetbal International hebben. Hij houdt hij niet op met koketteren over zijn kennis van hippe tenten in Amsterdam. Want dit is eigenlijk geen boek over kanker maar een boek over Kluun zelf en de dingen waar Kluun zich zoal mee bezighoudt (voetbal, uitgaan en seks). Want niet alleen de vrouw (Carmen) van de hoofdpersoon,Stijn, is ernstig ziek, de hoofdpersoon zelf lijdt ook aan een ernstige aandoening. Hij is namelijk monofoob:
?(Kluuniaans< Gr) (v), ziekelijke angst voor een (seksueel) monogaam leven, met als gevolg een dwangmatige behoefte tot vreemdgaan.? Of wel, een klootzak die niet trouw wilt zijn en doet alsof hij het niet kan helpen.
Aan het eind van het boek sterft Carmen in de armen van haar man Stijn (=Kluun) die zijn hippe Versacebegrafenispak vast aan heeft gedaan om Carmen toch in stijl heen te laten gaan. De vlakke personages nodigden niet uit tot een tranenspektakel van mijn kant maar ik voelde me wel erg droevig. Ik vond dit zogenaamde requiem namelijk enorm treurig voor de overleden vrouw van Kluun. Terwijl de lezer van haar afscheid neemt, staat er weer een smakeloos motto van de schrijver op de bladzijde erna. Je sterven zou je nabestaande maar aan een zin uit een liedje van André; Hazes doen denken.
En Kluun? Maakt u zich over hem maar geen zorgen. Die woont inmiddels samen met zijn nieuwe vriendin, slijt zijn dagen in Armanipakken en bestelt zijn eten bij ?de Foie Grasbezorglijn?. En terwijl de vrolijke tonen van popmuziek door zijn grachtenappartement schallen zoekt hij in de Champions Leaguewedstrijden inspiratie voor zijn nieuwe boek. Ik ga het niet lezen want ik weet Vak Zuid en De Herengracht best te vinden en ik heb nog zoveel beters te doen, ik ga liever eens zwemmen in de stille oceaan.*

*Gewrampled van Toontje Lager

Het papier neemt te weinig vocht op om vers gevonden bladeren goed in te laten drogen. Voor bladeren van een plataanboom is het boek niet stevig genoeg. Voor bladeren van de kastanjeboom en de lindeboom is het boek zeer geschikt.

JvdH

13-11-03, 00:06

avatar van psyche
2,5
psyche (crew)
franziska schreef:
Het is een controversieel boek.Je moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid.


Tja, wat is in deze waarheid en wat een mening?
Je schrijft het zelf al: ook de recensie in het studentenblad van de UvA is een mening.

avatar van Donna Tartt
4,0
psyche schreef:
(quote)


Tja, wat is in deze waarheid en wat een mening?
Je schrijft het zelf al: ook de recensie in het studentenblad van de UvA is een mening.


Inderdaad!...

Wel grappig toch dat de lap tekst die Franziska heeft geschreven in feite ook een mening is...dus waar hebben het nou eigenlijk over? Iedereen vormt zijn eigen mening, oordeel over het boek van Kluun.Ik heb wel bewondering voor Kluun. Zijn leven bestaat of bestond grotendeels in het teken van F.L.M. (Fun, Love & Money) Op zijn manier heeft hij het verlies verwerkt van zijn vrouw. Door het schrijven van 2 boeken (Showing Out)

Hij voelt zich verantwoordelijk voor zijn dochtertje. Hoeveel "klootzakken" zouden dat doen vraag ik mij dan af. En zijn "nieuwe" vrouw is eigenlijk ook weer een soort van Carmen. Soort trekt soort. Het zoekt elkaar op (That's the way it is) Gelukkig heeft hij weer zo'n soort vrouw gevonden die weet om te gaan met zijn gedachten, gevoelens, denkwijze etc.etc. Ieder andere vrouw zou hem uitkotsen. Ergens is hij zeer benijdenswaardig. Hij flikt het wel weer! (Respectable) Hij moet dan toch wat meer bezitten dan alleen maar hufterig gedrag en geiligheid.

Het afzeiken om het afzeiken van zijn boek is in mijn ogen niet terecht. Dat is iewat te kort door de bocht. Kom op Franziska You can do "A whole lot better" than that"!


Wramples:
(Mel & Kim; was eind jaren '80 een populair Engels popduo. Onder leiding van de producers Stock, Aitken & Waterman maakten de zusters Mel en Kim Appleby hits als Showing out, Respectable, F.L.M. (hetgeen zoveel als Fun, Love and Money betekent) en That's the way it is. Hiervan waren Showing out en Respectable nummer 1-hits in de hele wereld. Mel Appleby overleed in januari 1990 op 23-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker)

avatar van Nicolage Rico
4,0
JvdH probeert intelligent over te komen, maar concludeert keihard dat Stijn er niet meer zat dat Carmen overleed en dat het erg is om een citaat van Hazes te citereren voor de dood van zijn vrouw. Ieder zijn eigen keuze nietwaar? Ik denk dat Stijn goed genoeg weet dat Carmen de citaat van Hazes mooi zou vinden. Beter dan JvdH naar mijn idee.

Het leven gaat door, zou Stijn nu niet meer naar de CL mogen kijken, popmuziek mogen beluisteren en een nieuw vriendin mogen hebben?

Gast
geplaatst: vandaag om 03:10 uur

geplaatst: vandaag om 03:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.