Lenoir - Bas Haan (2021)
Nederlands
Thriller
352 pagina's
Eerste druk: Ambo|Anthos,
Amsterdam (Nederland)
Jacob Lenoir, een Rotterdamse rechercheur, komt met een pistool in zijn bebloede hand bij bewustzijn. Hij is in het huis van zijn zwager, topadvocaat Danny Vos, die naast hem ligt met een kogelgat in zijn voorhoofd. Lenoir kan zich niets herinneren. Is hij nu zelf een moordenaar? Normaliter jaagt coldcaserechercheur Lenoir met eindeloos veel geduld en volharding op moordenaars om nabestaanden hun langgewenste antwoorden te geven en de daders op te sluiten. Hij heeft zich net vastgebeten in de eerwraakzaak van de vermoorde Naima Farah, waarin een oude bekende van hem als mogelijke hoofdverdachte opduikt. En nu wordt Lenoir opeens zelf verdacht van moord. Hij raakt steeds verder verstrikt in een web van de oude moordzaak, een dubieuze officier van justitie, een criminele jeugdvriend, oude en nieuwe criminele netwerken, en zijn eigen verleden. Ondertussen stapelt het bewijs dat hij zijn zwager gedood heeft zich op. Is dan echt iedereen in staat tot moord? Voor wie is Lenoir bereid een leven te nemen?
De Schaduwprijs, een aanmoedigingsprijs voor het beste thrillerdebuut, is voor Bas Haan en zijn debuut Lenoir.
Echt een heel sterk boek. Absolute aanrader als je van dit genre hou.
Een misdaadsoap. En dat op de vierkante meter, zeg maar. Iedereen kent iedereen en iedereen, boven- en onderwereld, is op de een of andere manier (nauw tot zeer nauw) met elkaar verbonden. Het lijkt wel een soort Once Upon a Time in Rotjeknor.
Verrassen of iets dergelijks doet het gezelschap ook niet. Ik vond ze vooral voorspelbaar. Na een paar regels is hun rol meestal wel duidelijk. Herkenbaar zijn ze ook, maar niet het soort herkenbaarheid waar ik enthousiast van word. Integendeel. Ik zag ze ze voor me. Van die TV serie typetjes. Die van eigen bodem.
Daarbij is de manier waarop Haan het een en ander uit de doeken doet niet bepaald subtiel te noemen. Geforceerde gesprekjes en opmerkingen die overduidelijk alleen maar bedoeld zijn om de lezer van (achtergrond)informatie te voorzien, de lijntjes bloot te leggen en meer van dat. Opzichtig.
De introductie van een nieuwe agent, Kyra Potter, is ook zoiets. Voordat je het weet wordt haar hele geschiedenis opgedreund. Want motivatie en zo. Wat een gedoe allemaal. Rompslomp, rechtstreeks uit het handboek van de beginnende schrijver. Doorzichtig.
En dan dat gehannes met Lenoirs geheugenverlies. Het komt hem wel erg goed uit, zo wordt hem door deze en gene in het boek verteld. Dat geldt ook voor de plot. Even joggen en er druppelt weer een stukje herinnering uit z'n harses. Gemakzuchtig.
Het belerende toontje dat af en toe de kop opsteekt, begon me steeds meer tegen te staan en blijkbaar denkt Haan dat zijn publiek hetzelfde euvel als Lenoir heeft, want hij blijft maar bepaalde zaken benadrukken en herhalen. Stel je voor dat iemand vergeet wat voor goedzak of lul iemand is, hè.
Nee, dit liep voor geen meter. Nooit het gevoel gehad er lekker in te zitten, altijd het idee gehad dat de schrijver aanwezig was, de boel aan het (bij)sturen. Tot en met een wat mij betreft potsierlijke finale. Want ook dat nog. Sorry Bas, hier kon ik niks mee.