menu

Barndom: Erindringer - Tove Ditlevsen (1967)

Alternatieve titels: Kindertijd | Kopenhagen #1

mijn stem
3,50 (1)
1 stem

Deens
Autobiografische Roman / Psychologisch

136 pagina's
Eerste druk: Hasselbalch, Kopenhagen (Denemarken)

Het laatste voorjaar van Tove’s kindertijd is koud en winderig. Het smaakt naar stof en ruikt naar pijnlijke breuken en verandering. Tove groeit op in een volkswijk in Kopenhagen. Ze voelt zich vaak eenzaam. Ze heeft niets met de meisjes om haar heen en hun geroddel over jongens. Haar enige vriendin is de onbevreesde roodharige Ruth, met wie ze chocola uit winkels steelt. Maar ook dat wil Tove eigenlijk niet. Liever duikt ze in de paar boeken die ze van haar vader heeft gekregen en schrijft ze versjes met mysterieuze woorden die zo af en toe in haar opwellen.

zoeken in:
3,5
Het laatste kwartaalboek van 2020 was zo'n beetje mijn vreemdste leeservaring van 2020. Om te beginnen bleek het boek geen 223 pagina's te bevatten, maar slechts 136. Veel vreemder was het nog dat dit boek na 40 pagina's op een welverdiende 2 sterren afstevende, maar zich daarna plotseling herpakte. Maar hoe ga ik dat nu eens uitleggen?

Het eerste kwart van het boek vond ik vooral zo slecht vanwege de continue zwartgalligheid. Hoewel onze heldin Tove af en toe wel laat doorschemeren dat er ook gelukkige momenten in haar leven zijn, is het toch één grote klaagzang. 'Je kindertijd is zo lang en smal als een doodskist en je kunt er niet zonder hulp aan ontsnappen' verzucht ze. Dat genre dus.

Wat me ook stoorde was de stijl. Nou weet ik ook wel dat je het motto 'show don't tell' niet zo heel rigide moet opvatten, maar in dit boek maakt Ditlevsen het wel heel bont. Steeds gebruikt ze grote woorden om grote emoties te beschrijven, die door al die grootheid meteen weer doodslaan. 'Mijn hart bonkte van angst en verdriet', 'ik wist dat de rest van de dag droevig en triest zou zijn' 'Ik staar ernaar, bleek van spanning en angst' (wat ook nog eens heel vreemd is, want hoe weet je (zonder spiegel) dat je bleek bent van angst)?

Wat ook al niet meewerkt is dat ze twee verschillende stemmen door elkaar gebruikt. Soms de korte en eenvoudige zinnen van een kind, soms de zwierige hersenspinsels van een volwassene. Misschien doet ze dat bewust, maar aangezien het boek vol staat van slordigheden, lijkt het me eerder een kwestie van onoplettendheid.

Dat dit boek toch de moeite waard is komt door twee zaken, die elkaar ook nog eens versterken. Het eerste is de tekening die ze schetst van een arm milieu in het Kopenhagen van rond 1920. Soms deed die me wat denken aan de sociale romans van Louis Paul Boon, soms ook aan die van Dickens. Een milieu van drinkers, socialisten, zwangere 17-jarigen, 14-jarige schoolverlaters, akelige ziektes en meer van dat soort zaken. Die tekening wordt versterkt door de toon van onze jonge heldin (vanaf een kwart van het boek). Die zit plots vol van een vreemd soort zelfspot, minder op zichzelf gericht dan op haar milieu. Met droogkomische scènes over een huisarts waar iedereen doodsbang voor is, een volkomen mislukte poging tot winkelroof en een wijfelachtige theorie over waar debiele kinderen vandaan komen.

Die spottende toon vervangt als het ware de duisternis van de eerste 40 pagina's en zorgt ervoor dat ik alsnog met volle teugen van dit boek heb genoten. Niet geweldig geschreven, soms iets te oppervlakkig, maar uiteindelijk toch de moeite waard.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:04 uur

geplaatst: vandaag om 23:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.