menu

De Kleine Blonde Dood - Boudewijn Büch (1985)

mijn stem
3,67 (213)
213 stemmen

Nederlands
Autobiografische Roman

133 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers, Amsterdam (Nederland)

Boudewijn heeft een bijzondere relatie met zijn vader en zoekt voortdurend naar liefde en erkenning. Zijn vader is door de Tweede Wereldoorlog zwaar getraumatiseerd en gaat op een rare manier met zijn zoon om. Boudewijn ziet in de relatie met zijn zoon Micky voortdurend de relatie met zijn vader terug.

zoeken in:
Geen toelichting Hannibal?

De film vond ik goed, het boek lijkt me beter. En ik hoop dat hij de vijf sterren waard is. Zeker een op mijn wenslijstje.

avatar van Hannibal
5,0
Dit is het beste boek van Büch, en 100.000 keer beter dan de film. Als je dit boek hebt gelezen dan kan je je alleen nog maar ergeren aan de film. Büch beschrijft zijn bijzondere relatie met zijn vader op zo'n fantastische manier, dat je je helemaal in zijn wereld vertoeft. Het is alsof je erbij bent, alsof het jouw vader is. Gelukkig is dat niet zo, en dat besef je weer als je het boek dichtslaat. Nee, de boeken van Büch zijn meestal niet erg vrolijk, maar ze zijn zo gevoelig en dramatisch, en je gaat er helemaal in op.
Een absolute aanrader deze, en laat je niet misleiden door de film, die een smet is op dit verhaal.

5,0
een van de meest aangrijpende boeken ooit geschreven in het Nederlands.

4,0
vanson-2 schreef:
een van de meest aangrijpende boeken ooit geschreven in het Nederlands.


sluit ik me bij aan. Prachtig boek!

*Chrissie*
Heb ik vorige jaar gelezen voor me boekenlijst, omdat de titel me heel boeiend en interresant leek, viel uiteindelijk behoorlijk tegen. Het verhaal intereseerde niet, het het afwisselen van verhaallijnen was ook geen pluspunt. 2* omdat het verhaal op een bijzondere manier is geschreven.

5,0
*Chrissie* schreef:
Heb ik vorige jaar gelezen voor me boekenlijst, omdat de titel me heel boeiend en interresant leek, viel uiteindelijk behoorlijk tegen. Het verhaal intereseerde niet, het het afwisselen van verhaallijnen was ook geen pluspunt. 2* omdat het verhaal op een bijzondere manier is geschreven.


misschien voel je je beter thuis bij de woensdag-avond RTL4 film?


Ik heb het boek gehaald uit de bibliotheek + het telt voor mijn leeslijst: dat word lezen geblazen....

1,5
Een roman wordt een problematisch vehikel wanneer het tot een gefingeerd egodocument verwordt ... "De kleine blonde dood" is het soort boek dat je beste kunt nuttigen gezeten op een rockin' chair, met de trouwe viervoeter tussen de benen ... glaasje prik op de vensterbank. Hopelijk hoor je dan het klingelen van de ijsventer in de verte, wat een aangename verpozing kan wezen van dit doekje-voor-het bloeden. Het blijft trouwens wél fascinerend hoe Büch zichzelf in de literaire canon heeft weten te schreven met een uiterst middelmatig werkje. Nu ja, éénmaal in de canon opgenomen is de auteur reeds morsdood

avatar van FisherKing
1,5
Ik sluit me volledig bij je aan, Zachary. Ego-document, pur sang, en daardoor voor mij, nauwelijks genietbaar. De film is overigens ook bar-slecht, maar hier lijkt dan wellicht te gelden, dat een warrig verhaal een slechte film oplevert (hoewel er ook flinke aftrek in zit voor het matige spel).

avatar van Hannibal
5,0
Zachary Glass schreef:
Een roman wordt een problematisch vehikel wanneer het tot een gefingeerd egodocument verwordt ...


Ik zie je al zitten op een rockin' chair, met de trouwe viervoeter tussen de benen ... glaasje prik op de vensterbank. Zachary slaat het boek dicht, legt hem in de vensterbank, neemt een slokje van zijn glaasje prik en denkt: "Hemel, wat was dit boek een gefingeerd egodocument, dit problematisch vehikel lees ik nooit meer."

(Zeg dan gewoon dat je niet van autobiografieën houdt.)

1,5
Hannibal schreef:

(Zeg dan gewoon dat je niet van autobiografieën houdt.)


Toch wel (neem nu b.v. de autobiografie van cineast Bergman), maar daar had ik niet niet het idee dat ik in de luren werd gelegd. Komt daarbij dat Buch dit boek niet presenteerde als autobiografie, maar als roman godbeterd. Met egodocumenten doel ik op de werken uit de privé-domein reeks (b.v. "Het boek der rusteloosheid" is er één uit die reeks), in het egodocument wordt er door de bank genomen een beperkte periode uit het privé-leven onder het schrijverslicht gehouden. Wat De kleine blonde dood ook doet, maar het wordt gepresenteerd als roman.

Wanneer ik niet van brullerige pamfletten hou, hou ik dan niet van sociaal geëngageerde werken?

4,5
Voor de waardering van een boek doet het er toch niet toe hoe het is gepresenteerd? Of het nu een gefingeerd ego-document is, een echte autobiogarfie of een volkstrekt fictief verhaal, dat maakt het boek zelf niet wezenlijk anders. Hooguit de beleving die je via de schrijver meekrijgt. Maar daar moet je je niets van aantrekken.

lezert
Net als de andere op autobiografische elementen gebaseerde romans een sterk werk van Büch. Hij bouwde o.a. met dit boek lustig voort aan het mysterie rond zichzelf.

(Is nou eigenlijk al eens duidelijk of hij echt een zoon heeft gehad?)

4 sterren

Een getalenteerd schrijver, maar wel wat beperkt in zijn onderwerpen. Zelf vind ik zijn romans beter dan zijn non-fictie (over eilanden en Goethe enzo), maar het best was de man toch met zijn onvergetelijke televisieprogramma's. Een geboren entertainer!

1,5
Martin Visser schreef:
Voor de waardering van een boek doet het er toch niet toe hoe het is gepresenteerd?


Voor een gerecht doet de schikking van een bord er niet toe?

lezert
Zachary Glass schreef:
(quote)


Voor een gerecht doet de schikking van een bord er niet toe?


Nee. (nou ja, voor het beoordelen van het gerecht niet)

Eénzelfde gerecht kan op tig manieren geserveerd worden. Wil je het gerecht beoordelen, dien je je tot de smaak van het gerecht te bepalen, en wil je de schikking op het bord beoordelen, dan beoordeel je het gehele restaurant.

M.a.w: jij betrekt de persoon Büch in je beoordeling van het werk van de persoon.

De kleine blonde dood is een goed boek,maar zeker niet z`n beste boek.

Dat is:`het geheim van Eberwein`,en wat vroeger (authentieker)werk.(links!, het dolhuis,de blauwe salon!)

Bij `het geheim` lijkt het wel of alle entourage ervan af valt, en BB. eindelijk zichzelf laat zien, al blijft ie natuurlijk vaag.
Maar toch, zonder al dat voorgaande `mysterie`,een rustiger manier van schrijven.
De onrust weg, het werk `af`.
De Perfectie bereikt.(?),en de leugen of mythe weg.

Wat Buch vooral vaak deed was de voorgaande roman nog beter uitwerken, een aantal andere namen, en situaties, een iets andere kloe, en tadaa,...een nieuwe roman.

Zo is onder andere `brieven aan Mick jagger`ook bekend als:`Voorgoed Verliefd`.
En is het hele verhaal al in een studentenblad in gedeeltes-aparte verhaaltjes -verschenen,later bijeengevoegd als de `roman``brieven aan...`

Zo was `de kleinde blonde dood` al een roman, die later met een of twee hoofdstukken uitgebreid ,weer als `roman` uitkwam.

Voor wie Buch goed /vaak leest (naspit,ondergraaft en analyseert!) , zal merken dat zijn boeken echt vol met tegenstellingen staan, en lijkt alles een grote leugen, waar je normaal toch overheen leest, omdat het zo `mee-sleept`,omdat je zo in het verhaal zit, dat je er gewoonweg niet op let.

Dan wordt Buch niet een `schrijver-met-autobiografische elementen-en -een -kut jeugd-en -een -goed- verhaal-mooi geschreven-`, maar Manipulator Nummer Een.


Niet erg,want zn boeken/verhalen blijven goed.

Helemaal niet erg!!Heerlijk zelfs.

In een interview bij Barend en van Dorp met zn manager/waarneemster/woordvoerster/ vlak na zn overlijden, sprak de desbetreffende dame (die hem volgens mij ook vond, overleden en wel in zijn slaapkamer )wel over een zoon, maar die was `inderdaad` overleden op jonge leeftijd.


Roddel,mythe in stand houdend,..of echt?
ik weet het niet.

Een roddelblad ,in die tijd na z`n overlijden, claimde met zn zoon te hebben gesproken, en het interview inclusief foto`s stond in dat roddelblad.

De Echte zoon,of gewoon een ordinair sensatieverhaal?
Ik weet het niet.


De Broers(die van die sexlijn,en een ander) spraken een boel `autobiografische kenmerken` in z`n boeken tegen:
Zo zou er thuis nimmer Duits gesproken zijn, en Zo was van een `gesticht` geen sprake.
Echter wel van een `vakantiekolonie`.

DKB handelt wat mij betreft eerder over het onvermogen van een moeder die het nalaat verantwoordelijkheid voor haar kind te nemen (drankzucht)(homo activiteiten vader,eigen ego probleempjes), en die palief van zoonlief weg probeert te houden, danwel vaderlief ana zich probeert te binden middels zoonlief, dan over het gelukkige ongeluk van de vader die geen vader wilde zijn, en toch zijn verantwoordelijkheden uiteindelijk nam,en aan het kind verknocht raakte.,en `m uiteindelijk moest missen.

Als ik alleen dit boek had gelezen:5 sterren.
Nu 3,want ik ken al zn werk,en ik zweer bij `Eberwein` en `Links!`.

kiriyama
Een aardig boek maar niet meer dan dat. De schrijfstijl is net als het verhaal erg deprisief en begon me na verloop van tijdt te irriteren.

3 kleine sterren.

avatar van Silent shadow
3,5
Redelijk boek, met mooie beschrijvingen, maar ik mis eigenlijk een beetje een structuur in het verhaal, vooral op het einde.
Desondanks 3,5 vanwege de beschrijvingen en natuurlijk de ''van de goethe houdende'' vader.

4,0
Fantastisch boek! Leest lekker weg en Boudewijn geeft een erg goede beschrijving van de wereld om zich heen. Ik denk alleen dat ik het Geheim van Eberwein net een tikje beter vond, maar dit zou ook kunnen omdat ik, toen ik aan die begon, de personages al kende.

5,0
Een van de weinige boeken die ik in één zucht heb uitgelezen. Een prachtig verhaal over mensen die noch goed, noch slecht zijn. Realiteit, dus.

autobiografisch verhaal lijkt me wat overtrokken, aangezien de kleine blonde dood nooit heeft bestaan.

dit is overigens geen giswerk, er is een uitgebreide biografie (boudewijn buch, verslag van een mystificatie), waar het leven van buch netjes autobiografisch staat opgetekend, en meneer heeft nooit een studie afgemaakt, maar beweerde Duits te hebben gestudeerd (terwijl hij werkelijk een belabberde uitspraak had), beweerde dus een zoontje te hebben, dat een zoontje van een kennis bleek te zijn dat een keer bij hem was gaan logeren, hierna heeft hij maar z'n dood in scene gezet (deze jongen leeft nog steeds). Zijn vader zou enerzijds een Duitser zijn en anderzijds iemand die Duitsers na de oorlog boetes gaf. Hij zou de perfecte vader zijn geweest en in een ander interview zijn mishandelaar. Een weekje in een kostschool werd een lang verblijf in het gekkenhuis (en de roman dolhuis). Lees een paar interviews achter elkaar en van enige coherentie is nauwelijks sprake. Zo staat het boek in feite vol met de leugens die Buch beweerde, zo vol dat je met de beste wil alleen maar kan denken dat de goede man gewoon knetter gek was. En dan kan ik toch alleen maar denken, hoe goed een boek ook geschreven is, dit is tegen het zieke aan.

avatar van Bassievrucht
3,5
Hij was dus een fantast. Het heeft in ieder geval schitterende verhalen opgeleverd. Autobiografisch of niet, (voor mij(n leesplezier) telt uiteindelijk alleen het verhaal.

avatar van Zelva
blaauw schreef:
autobiografisch verhaal lijkt me wat overtrokken, aangezien de kleine blonde dood nooit heeft bestaan.


Daarom staat er ook het genre 'Autobiografische roman bij', in plaats van gewoon autobiografisch. In een roman wordt er altijd 'gesjoemeld' met wat er echt is gebeurd.

avatar van Donkerwoud
4,0
Bassievrucht schreef:
Hij was dus een fantast. Het heeft in ieder geval schitterende verhalen opgeleverd. Autobiografisch of niet, (voor mij(n leesplezier) telt uiteindelijk alleen het verhaal.


Ergens vind ik het ook wel de magie van de schrijver dat hij zo speelde met gebeurtenissen uit zijn eigen leven. Het geeft de boeken een extra kleur mee, want waarom deed hij dit? Maakt het tot een meer fascinerende schrijver dan een waarvan alles al vaststaat en we eigenlijk alleen zijn oeuvre nog hebben. Fictie schrijven is per definitie fantaseren, en dat deed deze man zeer graag.

avatar van thomzi50
3,0
In dit werk zitten ongelofelijk sterke fragmenten, maar helaas even zo veel matige. Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom Büch voor deze vorm heeft gekozen, want de twee losse verhaallijnen hebben amper iets met elkaar te maken en ze zijn zeker interessant genoeg voor een hele roman. Met name over Büchs relatie met zijn vader zou ik graag een hele roman zien, want dat deel is onnoemelijk veel sterker dan dat met zijn zoontje; zijn vader weet hij met compassie, angst en afkeer neer te zetten, terwijl bij het gedeelte over zijn zoontje vooral lijkt af te rekenen met zijn ex. Jammer, die onevenwichtigheid en wisselvalligheid, want verder heeft dit boek me in positieve zin verrast. Hou het bij een ruime 3*

gewoon maar wat gesjoemeld? het gaat me niet zozeer om deze roman in kwestie, het gaat er om dat de man z'n omgeving nogal wat leed heeft berokkend, en daar hoorde deze roman bij. Dat deze roman vol met leugens staat is een feit, maar daar heb ik geen bezwaar tegen, het is immers een roman, ik doelde daarmee op 'Buch een verslag van een mystificatie'. Wat wel een smet op een boek is, is als je vervolgens in interviews gaat janken om de dood van een niet bestaand kind (en dit nog erger doet in je privéomgeving). Maar goed, de man was gek, en dat is treurig.

avatar van Dee-e
4,5
Ik weet weer precies waarom dit een van mijn favoriete boeken is. Het sleept me mee vanaf de eerste zin. Mickey, Boudewijn, Mieke, het zijn voor mij allemaal personages die tot leven komen. Personages die in de film zijn zoals ik me in het boek doe voorstellen. Büch had een hele fijn manier van beschrijven, iets dat ik misschien nog meer waardeer dan het verhaal. Maar ook het verhaal. Vooral in de film kon ik het niet drooghouden bij Antonies woorden: 'Ik ga toch niet zomaar dood, daar moet je eerst heel oud voor worden.' Tranen liepen bij die scene over mijn wangen. Prachtig boek dat geschreven is door een enorm intigrerende man. Een boek dat ik zeker nog vaker ga lezen!

4,5
Zonder twijfel dat dit boek een van de juweeltjes van de Nederlandse literatuur is, wat al die Neerlandici ook over het simpele taalgebruik ook mogen zeggen. Al in het eerste hoofdstuk greep het me: ene jongen die op schoolreisje gaat en dan terugkomt met een vlinder die door zijn vader wordt vermorzeld.
Ik wil niet over dit boek schrijven alsof het een recensie is, die kunde heb ik ook helemaal niet, maar Büch slaagt erin, zonder sentimenteel over te komen, om een kleine roman een grootste impact te geven.

4,0
Terwijl zijn vader zijn oorlogstrauma’s op zijn gezin uitleeft, heeft Boudewijn geen idee wat er gaande is. Iets met Duitsland, ja. Het onberekenbare gedrag van zijn vader brengt hem weinig goeds, en hoewel zijn vader het soms goed bedoelt, is er maar de minste aanleiding nodig om hem uit balans te brengen. Boudewijn erft dat. Maar juist op het moment dat hij stabiliserende is, slaat het noodlot toe. Een relaas van vader en zoon, en hoe de tijd dingen vervormt, meeneemt, achterlaat of juist naar voren schuift.

Büch is nergens groots of prozaïsch, maar schrijft meeslepend. Aangrijpend wordt hier het verhaal verteld van een jongen die in zijn onvolmaakte jeugd een basis vindt voor (een even) onvolmaakt ouderschap. Een tragedie pur sang.

2,5
Indringend en aangrijpend, dat zeker. Büch schrijft in korte, treffende zinnen over zijn jeugd, zijn door oorlog knettergek geworden vader, en het onmetelijke verdriet over de dood van zijn zoontje. Zeer knap hoe hij met deze beknopte schrijfstijl de emotie laat binnendringen, en het leest ook erg vlot en gemakkelijk weg.
Maar literatuur? Mwoah, daarvoor heeft het toch te weinig om het lijf.

avatar van Donkerwoud
4,0
Die lezing (van een gebande gebruiker - crew) is wat vergezocht, temeer de titel specifiek wordt toegelicht in de roman. Volgens wikipedia:

"Als je zo doorgaat heb je straks niet alleen geen man, maar ook geen zoon meer. Je rijdt hem nog eens dood met al je gezuip. Soms schrik ik 's nachts wakker van het idee dat je een auto-ongeluk krijgt. En dan is die kleine blonde dood."Miekes reactie is daarop:"De kleine blonde dood, dat is een mooie boektitel."

avatar van Pecore
3,0
Sterke passages worden afgewisseld met mindere. Met name de stukje over de kleine blonde konden mij niet helemaal bekoren. Die vader was dan weer wel een interessant karakter, om hem kon ik wel lachen. Qua schrijverij is het niet geweldig, maar daar lijkt Büch zich bewust van te zijn en zonder pretenties heeft hij toch een fraai boek geschreven.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:45 uur

geplaatst: vandaag om 11:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.