Ko ̄hi ̄ ga Samenai Uchi Ni - Toshikazu Kawaguchi (2015)

Vlot leesbaar boek. Ik heb geen zicht op de kwaliteit van de vertaling, het leek me wel dat dit bij momenten wat in de weg staat van het ritme tijdens het lezen. Wat het verhaal betreft, intrigerend uitgangspunt. Er worden wel leuke dingen mee gedaan, toch bleef ik een beetje op mijn honger zitten. Buiten enkele inzichten en beschouwingen over verleden, toekomst, trouw en loslaten, die nogal voor hand liggen, kan ik weinig met dit boek. Het blijft allemaal wat teveel aan de oppervlakte.
De personages in het boek vond ik redelijk eendimensionaal. Toch zijn ze leuk en kon ik me best een goede visuele en auditieve voorstelling maken van de personages en de ruimte. Ook krijg je een elegante inkijk in de cultuur. Geen boek dat blijft hangen, wel een tof tussendoortje.

Leuke insteek om 4 verhalen te vertellen

Mijnheer Kawguchi heeft een succesvol toneelstuk geschreven en heeft dat ook maar even in boekvorm gegoten: een bestseller! Hoe schrijf je een boek? Blijkbaar door te proberen zoveel mogelijk bladzijden te vullen. In de aanhef staat het uigangspunt, zoals hierboven aangegeven. Het eerste verhaal is voor 80 % gevuld met het terugkomen op dat uitgnagspunt en dan vooral de regels! En hoe de protagonisten reageren op die regels.
Gelukkig vermindert dat vanaf hoofdstuk 2. En het gegeven zou best boeiend kunnen zijn. Maar het boek weet niet uit dit theatergegeven te breken, alles speelt zich af op deze hermetisch afgesloten onderaardse ruimte. Dat brengt weer tergend veel andere herhalingen met zich mee. In elk hoofdstuk moet het personage als het ware opnieuw voorgesteld worden, eventueel met hun situatie of zelfs hun tijdreis nog eens samengevat. De ruimte is zus en zo ingedeeld, de koebel rinkelt, maar dan duurt het altijd even voor… aargh… DAT WETEN WE AL!
Op het einde krijgen we dan nog eens een conclusie - dat het tijdreizen niet de feiten, maar wel je hart verandert - OMG! Vreselijk irritant en het lijkt wel voor dementerenden geschreven.
Dit boek gaat vooral over (het gebrek aan) communicatie. En bevestigt een beeld obver Japanners dat ik, als ik het zelf zou omschrijven, racistisch zou noemen: heel dociele dames, inclusief neergeslagen ogen, stuurse mannen en 'praten' is blijkbaar heel moeilijk. Eenvoud kan zijn charmes hebben, maar hier word ik aangesproken als een kleuter.
Mijn dochter heeft het me cadeau gedaan, vresleijk lief en daarom ook trouw uitgelezen, maar toen ik na de laatste bladzijde die grijns van mijnheer Kawaguchi op de achterflap zag, kon ik alleen maar denken: "bedankt, hoor."

Toshikazu Kawaguchi schreef een boek met een intrigerende premisse: een koffiezaak waar je vanaf een stoel kan tijdreizen totdat de koffie koud wordt. Het levert een boek op met vier kwetsbare verhalen waarin de hoofdpersonen dankzij de tijdreis tot meer persoonlijk inzicht komen. Vooral het verhaal over de man met Alzheimer is schitterend, dankzij de tederheid en liefde tussen de twee personen.

Probleem met het boek is echter de schrijfstijl. Er zitten erg veel herhalingen in (de regels van het tijdreizen worden tot in den treuren uitgelegd). Het overvloedig gebruik van ‘…’ helpt niet mee. Maar vooral de uitleg van de betekenis van de verhalen is tenenkrommend. Alsof je een kind van vier bent, die alles uitgespeld moet krijgen. Erg jammer, want het concept en de verhalen verdienen een betere schrijver.