menu

Gargantua - Alcofribas Nasier (1534)

Alternatieve titel: La Vie Très Horrifique du Grand Gargantua, Père de Pantagruel

mijn stem
3,71 (7)
7 stemmen

Oudfrans
Sociaal / Historisch

306 pagina's
Eerste druk: François Juste, Lyon (Frankrijk)

Gargantua is de zoon van de reus Grandgousier en diens vrouw Gargamelle. Na enkele jaren van plezier, besluit Grandgousier dat het tijd is om voor z'n zoon een opleiding te verzorgen. Gargantua wordt naar Ponocrates verwezen in Parijs. Na er enkele kwajongensstreken uit te halen (hij steelt bijvoorbeeld de klokken van de Notre-Dame), begint hij eindelijk aan z'n studies. Na verloop van tijd ontvangt Gargantua een brief van z'n vader. Die vraagt om z'n hulp, aangezien hij een despuut heeft met koning Pichrohole, die in een oorlog lijkt te resulteren. Gargantua verlaat Parijs met enkele vrienden, en na enige avonturen te hebben beleefd, komen ze bij Grandgousier aan. Samen gaan ze, na een heus feestmaal te hebben verorberd, de strijd tegen Pichrohole en z'n troepen aan.

zoeken in:
avatar van eRCee
2,0
Nou, dat viel niet bepaald mee. Ik wilde dit een keer lezen omdat Kundera het in zijn essays vrij vaak heeft over Rabelais. Gargantua behoort tot het genre van het kolderverhaal. Helaas blijkt het aantal registers qua humor beperkt tot twee: de poep- en piesgrappen en de overdrijving. Daarbij gevoegd worden vele opsommingen of ellenlange beschrijvingen van zaken die totaal niet interessant zijn. In de tweede helft zit dan nog in elk geval die oorlog die voor iets van een narratief zorgt, dat kan het geheel echter absoluut niet redden. Hoewel Gargantua vast invloedrijk is geweest heeft het de moderne lezer dus nauwelijks wat te bieden. Waarbij ik het voorbehoud moet maken dat Kundera er wel van alles in ziet, dus ik zal er wel faliekant naast zitten.

avatar van Raskolnikov
Ha, die heb ik ook net gelezen. Dwz, ik ben nu in deel drie van Gargantua en Pantagruel, wat ik toch wel als een geheel zie. Ik kan je melden: na deel 1 wordt het nog onsamenhangender en oeverlozer…

Toch snap ik de roem ergens wel. Het is een boek dat, vergelijkbaar met bijv. Don Quichot, ook erg over de vertelkunst en het talige aspect gaat. Die opsommingen bijv., resulteren vaker in een warboel dan in een completer beeld van een situatie. Zo kan in een opsomming van namen dezelfde naam zomaar twee of drie keer voorbij komen: slordigheid? Een test op opmerkzaamheid van de lezer? Een persiflage op antieke teksten die ook vaak vol opsommingen zitten? Ik kan wel glimlachen om een passage als:

Hij wierp met speren, staven, stenen, spiesen, schichten, hellebaarden, schoot met pijl en boog, hield met de kracht van zijn lendenen een zware armborst gespannen, schouderde de haakbus, legde het kanon op zijn affuit, mikte op een kogelvanger, een schijf, naar boven, naar de laagte, vooruit, schuin, achterwaarts, als de Parthen.


Hoeveel opsommingen zitten er in deze ene zin? Is 'pijl en boog' ook een opsomming? Is het naar boven enz mikken een nieuwe opsomming (van de de richtingen van de schijf) of een vervolg van de opsomming kogelvanger, schijf...? De opsommingen ontregelen de teksten veelal, maken de lezer bewuster van de leesactiviteit, zo ervaar ik het althans. Ook de verhaalbouw heeft dat effect: veldslagen en oorlogen worden afgedaan in halve hoofdstukjes, maar een beschrijving van de kleding van Gargantua en de betekenis van de kleuren ervan, nemen liefst drie hoofdstukken in beslag. Verwachtingen die je obv van leeservaring (zelfs nu nog) kunt hebben, worden zo continue beproefd. Ik vermaak me er tot nu toe dus wel mee, al dragen de tekeningen van Doré daar ook belangrijk aan bij.

avatar van Ted Kerkjes
Ted Kerkjes (moderator)
Wel heel erg interessant, zeg: zulke "oude humor"!

avatar van eRCee
2,0
Ja, zo lijkt het best leuk inderdaad. Maar het wordt al minder leuk als je daarvoor een compleet hoofdstuk hebt gelezen met uitdrukkingen voor zuipen. Of met de verschillende materialen waarmee Gargantua zijn billen afveegt (zijn favoriet: een jonge gans). En het komt niet één maar twee keer voor dat mensen verdrinken in overvloedig uitstromende urine, jawel.

Eerder een gevalletje dus van oude "humor". Vind het ook totaal niet vergelijkbaar met Don Quichot. Cervantes schreef een echte roman, met volwaardige personages, een schitterende compositie en een gelaagde thematiek. Dit zit meer in dezelfde categorie als Lof der zotheid.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:57 uur

geplaatst: vandaag om 00:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.