Lynch on Lynch - David Lynch en Chris Rodley (1997)

Best een leuk boek, tenminste voor de fans van David Lynch. Per hoofdstuk en werk is er een interview. Het boek begint bij de schilderkunst van Lynch en gaat door naar z'n filmische werk. Voor mensen die geinteresseerd zijn in de werkwijze en gedachten van Lynch niet te missen. Helaas zijn niet alle vragen en antwoorden even boeiend. Maar er worden genoeg leuke feitjes gegeven. Lekker weglezen doet het niet maar al om al een prima boek. Enige voorkennis/liefde voor Lynch is wel handig.

3.5*

Inderdaad, voorkennis is wel handig. Zeker omdat ongeveer op de eerste bladzijde de moordenaar van Laura Palmer onthuld wordt..

Ikzelf heb overigens de revisited-versie, die zo'n vijf jaar later verscheen. Daar is een hoofdstuk over Mulholland Drive bijgevoegd.

Dat is ook de versie die ik heb, de oude is natuurlijk ook alweer 11 jaar oud. Mensen die nog niet alles van Lynch hebben gezien kunnen inderdaad beter hoofdstukken overslaan. Op een spoiler meer of minder wordt namelijk niet gekeken.

Erg leuk is trouwens om het boek te lezen en tegelijkertijd 's mans oeuvre er nog eens doorheen te jagen. Lost Highway en de gehele Twin Peaks serie plus film heb ik nu net bekeken, en ik sluit niet uit dat ik dat bij de rest ook ga doen. Dan worden de interviews een stuk boeiender.

Absoluut af te raden voor mensen die Lynchs werk niet goed kennen of niet al te interessant vinden; het gaat meer over zijn werk dan over hemzelf en het bevat zoals hierboven staat extreem veel grote spoilers.

Fijn dat het over het werk gaat, alleen jammer dat Lynch daar nooit echt diep op in wil (/kan) gaan. Daardoor lijkt de interviewer het soms ook niet meer echt te weten, en op die moment begint Lynch zelf wat te zweven. Dit is echter niet vaak aan de orde, en verder is het een bijzonder portret van een ongelofelijk boeiende man. Absolute must voor de Lynch-liefhebbers zoals ik. 3,5*

Ja, dit lijkt mij ook vooral voer voor Lynch-fans, of voor mensen die geïnteresseerd zijn in anekdotes over het tot stand komen van films en relaties tussen regisseurs, acteurs en de vele mensen die achter de schermen aan het eindresultaat werken.

Het heeft wel iets aandoenlijks dat Lynch vertelt hoe erg hij en zijn kleine crew opgingen in het maken van Eraserhead, en dat hij altijd heeft terug verlangd naar het samenwerken met zo'n intieme groep die helemaal opging in het verhaal, waardoor iedereen in dezelfde sfeer zat. Dat hij midden in de nacht tussen het vuil naar bruikbare attributen voor een bepaalde scène ging zoeken zegt veel over zijn geestdrift, en tevens over de grote rol die de factor toeval speelt in het maken van films.

Ik merkte ook dat het lezen over bepaalde films ze weer meer tot leven heeft gebracht, met als gevolg natuurlijk de neiging om ze te gaan herzien. Alleen Dune trekt me niet.

Het verhaal over de totstandkoming van Mulholland Drive is ook wel opmerkelijk. Als pilot voor een tv-serie afgewezen, en daarna uitgewerkt tot een van zijn populairste films (ook mijn persoonlijke favoriet denk ik). Kenmerkend dat Lynch niet wil aangeven welke delen in de pilot zaten en welke scènes later zijn opgenomen; dat zou volgens hem hetzelfde zijn als bij een andere film vragen welke stukken hij op de zoveelste filmdag heeft geschoten.

Met het oog op hoe sommige mensen zijn films benaderen (heb er zelf ook wel eens last van) vind ik het ook wel een beetje verbazingwekkend dat hij stelt nooit iets toe te voegen omdat het verwarring zaait, maar alleen omdat hij het een tof idee vindt. Een mooi uitgangspunt is dat - iets in je film verwerken simpelweg omdat het jezelf behaagt - maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij wel eens in zijn vuistje lacht als mensen hun hoofd breken over Mulholland Drive of Inland Empire. Jammer trouwens dat over die laatste interview geen interview is opgenomen, misschien een ideetje voor een nieuwe editie.