England, My England; And Other Stories - D.H. Lawrence (1922)
Alternatieve titels: England, My England | England My England | England, My England and Other Stories
Engels
Verhalenbundel
Oorlog / Sociaal
277 pagina's
Eerste druk: Thomas Seltzer,
New York City (Verenigde Staten)
Verzameling van tien verhalen, veelal gesitueerd ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. "Wintry Peacock": Een vrouw, wier echtgenote vecht aan het front, krijgt een Franse brief, waarin staat dat haar man een kind heeft verwekt bij een andere vrouw, die nu van plan is naar Engeland te komen. Ze laat een voorbijganger vertalen, maar deze vertelt haar een ander verhaal. "You Touched Me": Een jongen, geadopteerd door een weduwnaar en opgevoed door zijn nieuwe zussen, is ontevreden met zijn manier van leven en vertrekt naar Canada, om tijdens de oorlog als jonge man weer terug te keren, wanneer zijn vader op zijn sterfbed ligt. Zijn zussen denken dat hij, als enige zoon, alleen voor zijn erfenis is teruggekeerd. Hij is echter niet alleen op geld uit. "Samson and Delilah": Een vrouw en haar kind zijn verlaten door haar man, die vertrok naar de mijnen op zoek naar goud. Vijftien jaar later komt hij terug naar de woning waar zij hospiteert. Zij ontkent aanvankelijk zijn echtgenote te zijn, maar geeft pas toe, wanneer hij vastgebonden wordt door haar huurders.
Maar eerst: dan mag ik van mezelf vinden dat ik nog zo goed Engels kan (niet dus), maar hier moet toch een (digitaal) woordenboek bij. De verhalen kunnen absoluut overtuigen. Zo word ik in 'The Vicar's Daughters' in een klein wereldje gezogen, dat ik zo beeldend voor me zie. Dankzij Lawrence uiteraard. Hier is hij op zijn best.
Toch is het geen liefde op het eerste gezicht voor mij. De verhalen schuren en stremmen constant. Het is zeker geen vloeiende poëzie. Emoties zijn nooit evident maar altijd, ALTIJD, tegenstrijdig. Dat kan en mag natuurlijk, maar het wordt wel wat voorspelbaar en soms zelfs (ik durf het bijna niet te zeggen) vervelend. Zelfs bij passionele ontmoetingen moet er blijkbaar altijd weerstand, of zelfs weerzin, overwonnen worden. Lawrenc neemt daar trouwens ook ruim de tijd voor. Zo vind ik 'm soms iets té veel ruimte innemen om verwarring of vertwijfeling bij zijn personage te beschrijven.
In de latere verhalen sluipt er ook hier en daar een beetje surrealisme in de verhalen: een helderziend kind, een lach die uit het niets opduikt om de dood aan te kondigen…, een kluizenaar die in zijn isolement volledig aan het flippen gaat… Dan hield ik persoonlijk meer van de mini-movies in de grauwe mijndorpjes.
Ik zal toch nog eens een roman van de man moeten lezen om ecventueel tot een gunstiger oordeel te komen.