La Lucina - Antonio Moresco (2013)

Ik heb van dit kleine leesavontuur genoten. Beschrijvingen van korte mijmeringen over mens, natuur en (on)eindigheid van het bestaan... Nou kan ik er zelf ook wat van, eindeloos mijmeren over de meest uiteenlopende onderwerpen, maar deze schrijver doet daar enkele schepjes bovenop. De eenzame man vindt niets vanzelfsprekend. En terecht, want zelfs een doodeenvoudige liaan komt op een eigenlijk niet te bevatten, vernuftige wijze tot stand. Maar wat is de zin ervan? Dat werk, maar dan prettig omschreven en in een mooie, berg- en bosrijke omgeving.

Daarnaast speelt het mysterie van een lichtje, ver weg op een andere bergflank in de donkere, nachtelijke uren. Zodra dat mysterie is opgelost, volgt een zo mogelijk nog groter mysterie. Bij vlagen is dan sprake van hartverwarmende ontwikkelingen, maar ook blijvende vraagtekens. Die combinatie maakt dat het boeiend blijft tot de laatste pagina.

Heerlijke roman, ik gaf eerder al aan dat het boek van het kwartaal mij eerder al veel gebracht heeft. Ook nu is dat weer het geval met deze voltreffer.

Helaas heb ik aan La lucina niet het genoegen beleefd als waar de anderen hier in het boektopic blijk van geven. Ik vind het een nogal flauw verhaal waar ik eigenlijk niks uit kan halen. Qua vertelling blijft het plat en dan moet alles komen van het mysterie rond dat jongetje, een truc die al in een handvol films voorbij is gekomen. De natuur is een duistere en veelal vijandige entiteit bij Moresco, maar ook dat is niks nieuws onder de zon. Ergerlijk zijn de overgestileerde dialogen en de opsommende vragen die de ik-persoon zichzelf stelt. La lucina is verder ook weer geen straf om te lezen en je hebt het zo uit, maar nee, kraak noch smaak.

Bij sommige boeken weet je direct wat je moet schrijven en bij andere boeken leveren je gedachten slechts gemeengoed op. Dat laatste is hier het geval. La Lucina is in ieder geval een aangename leeservaring. De dromerige schrijfstijl geeft een mooi beeld van de natuur en de plaats van de mens daarin (een onderwerp dat mij sowieso wel trekt). Vooral de overwegingen over de genadeloze overlevingsstrijd binnen de natuur is memorabel. Het plot is prettig mysterieus, maar de conclusie is heden ten dage wat clichématig. Zoals Pleun terecht opmerkt doet het denken aan een bepaalde, welbekende hollywoodfilm. Desalniettemin een fijne keuze voor het kwartaalboek.

Voor mij was het lezen van dit boek een beetje vreemde ervaring, in de zin dat ik het ene deel (het sprookje) wel kon waarderen, maar het andere deel (de natuurbeschrijvingen) absoluut niet.

Het sprookje was (zoals hierboven ook al opgemerkt) niet bijzonder origineel, maar de sfeer vergoedde veel. Het uitnodigende licht in de verte, de ontmoeting met het jochie, de band die ze krijgen. Hier werkte ook de stijl van Moresco prima, vooral de herhalingen. De ronde ogen, kleine handen, het kortgeschoren haar, steeds komen ze weer terug, als een refrein in een melancholiek liedje.

Maar dan de natuurbeschrijvingen. Die vond ik dus helemaal niks, en nog in tweevoud ook. In de eerste plaats ben ik nooit zo gecharmeerd van schrijvers die de natuur niet als een op zichzelf staand fenomeen beschouwen, maar als een fenomeen met louter menselijke trekken. Moresco doet niks anders. Planten willen van alles, ze wurgen en verstikken, en ze voeren een continue strijd met zichzelf, elkaar, de hele wereld. In de optiek van de hoofdpersoon kunnen ook honden rationele gedachten hebben en hij bedenkt dat de grote vogeltrek in de herfst begint wanneer een van de vogels de route in zijn vogelkop heeft gestopt waarna hij die aan de andere vogels gaat doorbriefen. Die manier van naar de natuur kijken komt op mij nogal kinderlijk voor, en daarmee niet heel interessant.

Minstens zo vervelend vond ik de continue negatieve toon waarmee hij dit deed. Planten verstrengelen elkaar en vechten zich zelf zonder mededogen omhoog naar het licht. Hij had ook kunnen zeggen dat planten elkaar omhelzen, en dat ze hun takken uitstrekken naar het licht, de warmte, de liefde. Dat was naar mijn idee net zo beroerd geweest, maar die continue zwartgallige manier van het beschouwen van de natuur en er menselijke trekjes aan toekennen kwam redelijk snel mijn neus uit. Bovendien werkten hier de herhalingen op alle verkeerde manieren.

Ik vroeg me ook steeds af wat die man in de natuur te zoeken had. Hij zag er geen schoonheid in en was alleen maar doodsbang voor alles om hem heen. En ook in dat opzicht vond ik het een beetje een kinderlijk personage, die boven alles op zoek was naar een mens, al was het maar een kind. Gelukkig bood het sprookje voldoende tegenwicht en was het over het algemeen een goed geschreven en toch wel amusant boek. Maar een topper kan ik er niet in zien.

Dit is niet aan mij besteed. Ten eerste ligt de schrijfstijl me niet zo. Er zijn soms erg lange zinnen met veel komma's, die je drie keer moet lezen om te begrijpen wat er staat. Dat kan ook aan de vertaling liggen. Ten tweede vind ik de inhoud niet bevredigend. Voor mijn gevoel blijven er veel open eindjes liggen. Misschien is het allemaal symbolisch en begrijp ik het eenvoudigweg niet.