Bloedblaren - Naomi Rebekka Boekwijt (2020)

mijn stem

2,50 (1)

1 stem

Nederlands
Psychologisch

208 pagina's
Eerste druk: Atlas Contact, Amsterdam (Nederland)

In het leven van de jonge Liv is er veel wat afgebroken moet worden voordat het weer kan worden opgebouwd. Ze kampt met een pestverleden, dat versterkt werd door een problematische thuissituatie. In haar sport, Crossfit, gaat ze dit verleden te lijf. Ze leeft volgens een strikt schema van werken, trainen, slapen. Ze koopt een huis, verbouwt het eigenhandig en vindt eindelijk een plek om te ademen. Maar is haar extreme vorm van sporten een verkapte vorm van zelfbeschadiging? Of een manier om de beste versie van zichzelf te worden? Met haar toewijding aan de sport en het huis streeft Liv ernaar een 'heel mens' te worden. Aan de ene kant wil ze in de schaduw bestaan, op de eerste plek die ze voor zichzelf heeft geclaimd, en aan de andere kant komt ze in de schijnwerpers van de Crossfitcompetitie te staan. "Alles wat ik doe is noodzakelijk" denkt Liv. De rokken van de ui worden gepeld en de kern van Liv komt bloot te liggen: het diepe verlangen gezien te worden, al is het maar door één persoon.

Links

zoek naar dit boek op bol.com

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

2,5

mjk87

geplaatst: 29 november 2021, 16:19 uur

Gevalletje dat ik denk: toon, vertel niet. Dit is een boek over een jonge vrouw met psychische problemen van vroeger uit nog en zich nu verliest in pijn lijden met sporten om maar iets te voelen, en zeker niet dat van vroeger. Alleen die sport is er nog. In zoverre is dit boek een vertaling daarvan, met vele pagina's opsommingen in de sportschool van CrossFit en talloze beschrijvingen van oefeningen. Maar al die informatie haalt de aandacht weg bij de trauma's. Allicht is het boek dus een goede vertaling, dat maakt het voor mij geen leuke leesveraring, ondanks de fijne heldere stijl van Boekwijt. Ze beschrijft vooral, maar invoelbaar wordt dit boek nergens. Denk aan een film als Black Swan die een beetje dezelfde thematiek heeft, maar dat wel geweldig brengt. Nu blijft het wat afstandelijk allemaal en richting het einde weet dit boek steeds minder te boeien en weet Boekwijt ook weinig bijzonders meer te brengen en vooral nog wat clichématig te sluiten. M'n vriendin die ook te maken heeft met zulke patiënten zei wel direct: dit moet ze zelf hebben meegemaakt want op dat vlak verwoordt dit boek dat wel goed. 2,5*.

* denotes required fields.