menu

Ellevte Roman, Bok Atten - Dag Solstad (1992)

Alternatieve titels: Roman 11, Boek 18 | Bjørn Hansen #1

mijn stem
3,50 (5)
5 stemmen

Noors (Bokmål)
Sociaal

144 pagina's
Eerste druk: Oktober, Oslo (Noorwegen)

Het tragikomische 'Roman 11, boek 18' (het eerste deel van een trilogie, maar volkomen op zichzelf te lezen) vertelt het verhaal van de antiheld Bjørn Hansen. Na een gestrand huwelijk verlaat hij Oslo om bij zijn minnares in te trekken. Jaren later, wanneer die relatie ook voorbij is, staat zijn zoon, een inmiddels bijna volwassen geworden student, bij hem op de stoep. De zoon trekt bij een zenuwachtige vader in: hoe ga je met een volwassen kind om? Hansen is de vleesgeworden toeschouwer, ook van hemzelf en zijn rol als vader. Maar hij is niet alleen een passief slachtoffer van zijn omstandigheden: hij verzet zich juist op actieve en soms hilarische wijze tegen het leven en de geldende conventies. Als ultiem protest bedenkt hij, met behulp van een bevriende arts, een snood en absurdistisch plan, een toneelspel dat hij met volle overgave opvoert.

zoeken in:
4,0
En weer een bijzonder kwartaalboek, het houdt ook maar niet op! En waarschijnlijk weer een kwartaalboek waarover de meningen verdeeld zullen zijn, maar dat is nu nog even afwachten.

Het kostte me wel wat moeite om in het verhaal te komen. Dat had alles te maken met de toon van de alwetende verteller. Ik had het idee dat ik in de kroeg naast een welbespraakte dronkelap stond die mij iets ging vertellen over ene Bjørn Hansen. De eerste twintig (of zo) pagina's leren we in vogelvlucht deze anti-held kennen, en dat gaat gepaard met een heleboel herhalingen, onnodige zijtakken en dus veel nodeloos gezwatel van onze verteller. Die Bjørn Hansen lijkt ook niet zo heel interessant, maar dat is alleen maar de oppervlakte.

Roman 11, boek 18 blijkt een beetje geniepige roman, waarbij je echt tussen de regels moet lezen. Als je niet goed leest lijkt onze Bjørn Hansen een oninteressant, oppervlakkig, maar evenwichtig figuur. In het echt is het nogal een extreem type. Hij laat zomaar vrouw en kind achter, dramt twee jaar lang om Ibsen gespeeld te krijgen door zijn amateurgezelschap, verlaat zijn vriendin vanwege iets te veel rimpels, en dan hebben we het nog niet eens over zijn laatste stunt.

Wat ik ook pas later doorhad: om Bjørn Hansen echt te leren kennen hoef je alleen maar naar diens zoon te kijken. Ook die gaat naar Kongsberg om iemand achterna te reizen, ook die baseert zijn carrière op een nauwelijks gemotiveerde bevlieging, ook die heeft zijn obsessies (maar geen Ibsen). En net als zijn zoon lijkt ook Bjørn Hansen niet echt geliefd bij zijn collega's.

Hoewel de thema's mij niet heel erg konden boeien (een beetje existentialisme, een beetje de ongekendheid van de ander) tilt de stijl dit boek toch ver boven het gemiddelde uit. Hoewel de thema's best zwaar zijn blijft de toon altijd licht en speels. Wanneer de verteller geen zin heeft om uit te leggen waar Vilnius ligt, gaat ie maar een aantal steden oplepelen, met het aantal kilometers dat ze van Vilnius zijn verwijderd. En wat ziet hij in Vilnius? '(...) Het paleis van de aartsbisschop. Het nieuwe Raadhuis uit de achttiende eeuw, De universiteit uit de zestiende eeuw met de Johanneskerk. Het Gediminasplein met de kathedraal en de vrijstaande klokkentoren. Ding dong.' Die toevoeging van dat onnozele 'ding dong' is precies wat dit boek zo leuk en grappig maakt.

En dan ga ik nu lui achterover hangen en afwachten wat de rest van de kwartaalboeklezers van dit boek vindt. Ben erg benieuwd!

avatar van eRCee
3,5
geplaatst:
Goed boek inderdaad, dat vooral bijzonder is doordat vrijwel elke zin een fijne ironie bevat. Alles lijkt gezegd te worden met een verdoken knipoog of met een halfopgetrokken mondhoek. Ook het consequent aanduiden van de hoofdpersoon als Bjørn Hansen, in plaats van het verwijswoord 'hij' in te zetten (dit gebeurt soms wel, maar relatief erg weinig), maakt van hem een soort poppetje, een figuurtje waar je van afstand en met enige vervreemding naar kijkt. Roman 11, boek 18 is daarmee het tegenovergestelde van de in de tekst beschreven poster van een rode Ferrari. Zonder dat er nu een duidelijk plot is, verandert het boek wel een aantal keer van gedaante en vooral het laatste stuk is zeer apart en eigenlijk nogal verontrustend. Het volstrekt ontbreken van een logische of zelfs maar irrationele beweegreden voor datgene wat Bjørn Hansen onderneemt, dat kruipt toch onder de huid. De scene waarin hij in de WC staat is echt triest. Over de hele linie is het nu juist eerder afstandelijk en ironisch, wat het aangenaam maakt maar niet zozeer pakkend. Zou wel graag meer lezen van Dag Solstad.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:16 uur

geplaatst: vandaag om 12:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.