I Dubbi di Salaì - Rita Monaldi en Francesco Sorti (2007)

Ongeloofelijk nieuwsgierig naar dit boek! Heb het thuis liggen, maar
wacht nog even om het te lezen. Het nawoord heb ik echter
niet kunnen weerstaan, en wat meteen opvalt is een staaltje
ijskoude kritiek naar enkele van hun collegae toe, en eentje
in het bijzonder.

Lees zelf maar:

Een paar jaar geleden heeft een tot dan toe onbekende
Amerikaanse schrijver de arme Leonardo in een pulproman vol
absurditeiten en onwaarschijnlijkheden gestopt, waarbij hij hem
vooral koppelde aan wazige esoterische intriges. Het-ditmaal
onbedoelde- komische effect was te weten aan de onwetendheid
van de auteur en aan zijn smakelijke blunders op elk gebied
van het menselijk weten. Maar wederom is iedereen erin getuind:
in plaats van de pulproman te behandelen zoals bij dit literair
genre gebruikelijk is, namelijk het te negeren, hebben critici
en kranten de inhoud ervan doorgespit alsof het een serieus
werk betrof, waarmee ze het vervolgens ook zijn succes bezorgden
en vooral zijn geloofwaardigheid.
Sindsdien roept elke roman die op historische feiten is gebaseerd
bij de lezers die deze pulproman verraderlijk in de maag gesplitst
kregen terechte argwaan op, zodra ze hem in de etalage van de
boekhandel zien liggen. Van hun kant moeten de auteurs kiezen
of ze zich richten naar de pulproman, dan wel de handdoek in de
ring gooien. Als de leenman zijn hofnar in het openbaar aan het
woord laat en hem toejuicht als een redenaar, dan zijn alle
redenaars gedwongen een ander beroep te kiezen.

verder gaat het door dat zij niet de handdoek in de ring gooien
'maar de hofnar aan het woord laten met de argumenten van
een redenaar' ... 'Als elke domoor die maar even zijn mond
opendoet wordt toegejuicht, dan heeft de simpele Salai ook het
recht om tussen kwajongensstreken en kromme zinnen door iets
serieus te vertellen...

Dat belooft.

Ik heb dit boek binnen 1 dag uitgelezen. Je zou dus zeggen dat het een goed boek is. En ja hoor, dat is het ook. Monaldi & Sorti hebben weer veel indruk op me gemaakt. Naar mijn mening hebben ze hun beste boek tot nu toe afgeleverd! Waarom ik dat vind? Ik zal dit uitleggen zonder al te veel te verklappen.

Toen ik het boek net uit had was ik een beetje boos en voelde me beet genomen. Ik had namelijk aan het begin van het boek een andere voorstelling van Da Vinci en zijn geadopteerde zoon waar al veel over geschreven is. Dit beeld is na het lezen van het boek drastisch bijgesteld. Maar dat is niet het enige wat bijgesteld dient te worden.

In tegenstelling tot hun vorige boeken Imprimatur en Secretum, waarin de goede naam van pausen bekritiseerd wordt, vindt er nu een poging tot rehabilitatie van paus Alexander VI (Rodrigo Borgia) plaats. Een paus die tot aan vandaag door vrijwel alle historici, deskundigen en leden van het Vaticaan bekritiseerd wordt. Ook zal er een ander beeld gegeven worden over de oorsprong van de Germanen en hoe de Duitsers zich in de loop der eeuwen hiermee identificeerden. Alles zal een ander beeld krijgen.

Monaldi & Sorti zijn niet alleen goede onderzoekers, maar kunnen ook een prachtig en kleurrijk verhaal neerzetten in een tijd van enkele eeuwen geleden waarbij je het gevoel hebt aanwezig en getuige te zijn. De schrijvers maken daarbij gebruik van een schijn, vervalsing, dwaling en bedrog. Zaken waar Italianen meester in zijn.

De verhalen van Monaldi & Sorti weet ik steevast te appreciëren. Toen ik aan dit boek begon, leek dit echter niet meer op te gaan... Met De twijfel van Salai, schrijven ze namelijk uit een heel andere invalshoek dan in hun andere 'zwaarwichtige, barokaandoende ' serie over Atto Melani. Hier opteert men voor een lichtvoetige schelmenroman in briefvorm. Persoonlijk vond ik dit de eerste 100 pagina's niet werken... De beschrijvingen waren verwarrend, en de
karakters waren uiterst 'leeg'. Eens je echter in het verhaal komt,
stoorde ik mij niet meer aan die briefvorm/schrijfstijl ... Het past gewoon uitermate goed bij de schrijver van de brieven, Salai. Meer zelfs, het amuseerde steeds meer om de denkwijze van de jongen te volgen.

Dat Monaldi & Sorti geen echte thrillerschrijvers zijn, kon men al lezen in hun vorige boeken, doch daar werd dit euvel handig gecompenseerd door uitvoerig te beroepen op waar ze wel goed in zijn, namelijk het weergeven van allerhande historische feiten en weetjes. Ook hier is eenzelfde tendens waarneembaar: het boek is, voor een thriller, nooit spannend (enerzijds door de inhoud van het verhaal, anderzijds door de schrijfstijl van de auteurs) ... Maar het expliciet steunen op historische kennis is echter wat moeilijker daar noch Salai, noch Leonardo echt op de hoogte zijn van de actualiteit (achter de schermen)... De schrijvers spijzen het verhaal dan maar met platvloerse tafereeltjes die de schelmenroman kenmerken, en die al bij al ook wel charmant blijken...

Wat wel een constante is, is het uitvoerig bronnenonderzoek. Monaldi & Sorti zijn daarbij heel kritisch voor historici die, volgens hen, vaak al te snel gegevens overnemen zonder die echt aan de historische kritiek te toetsen (of simpelweg van slechte wil zijn).
De hoofdconstatering die ze hierbij maken is dat paus Alexander VI, beter bekend als Rodrigo Borgia, helemaal niet de verachtelijke figuur was waarvoor men hem vandaag zo goed kent ... Integendeel, de man plande hervormingen binnen de kerk om de wantaferelen waarvan hij beticht wordt te vermijden.