menu

Oblomov - Ivan Gontsjarov (1858)

Alternatieve titels: Oblomow | Обломов

mijn stem
4,15 (117)
117 stemmen

Russisch
Psychologisch

551 pagina's
Eerste druk: Otechestvennye Zapiski (periodiek), Moskou (Rusland)

Oblomov voelt een enorme weerzin tegen het kleingeestig werk en het drukke gedoe van anderen. Hij houdt zich liever bezig met zijn alledaagse besognes, maar het lukt hem niet zijn landgoed op orde te brengen. Hij komt bijna tweehonderd bladzijden lang zijn bed niet uit. Liever blijft hij hangen in heimwee naar zijn idyllische jeugd. Zelfs zijn liefde voor de betoverende Olga kan Oblomov niet uit zijn apathie halen en hem aanzetten tot de grootse daden die zij van hem verwacht.

zoeken in:
avatar van FisherKing
4,5
's Nachts schrijven, dacht Oblomov, wanneer slaapt hij dan? Maar ja, hij zal ook een vijfduizend roebel per jaar verdienen! Dat is zijn boterham! Maar altijd dat schrijven, je gedachten, je ziel aan futiliteiten verspillen, telkens je overtuiging herzien, je geest en fantasie verkopen, je aard geweld aandoen, in voortdurende spanning en opwinding leven, geen ogenblik rust kennen en altijd ergens naartoe moeten... En maar schrijven, schrijven als een molenrad, een machine. Hij schrijft morgen en overmorgen. Er komen feestdagen, het wordt zomer, en hij, zou hij steeds maar schrijven? Wanneer kan hij ophouden en even op adem komen? De arme man!


Ivan Gontsjarov, een van mijn kleine favorieten. Zijn oeuvre is niet al te groot, maar dat is ook onmogelijk omdat heel veel autobiografische elementen in deze roman zijn verwerkt

In feite kritiek op de zogeheten lijfeigenschap.

4.5*

avatar van Arkadi
4,0
Dit was 1 van mijn eerste russische boeken die mij naar de hele russische bibliotheek deed verlangen.
Prachtig verhaal over een eenzame man die leeft op zijn herinneringen.

4,5
Heerlijk boek. Oblomov wekt zo nu en dan wat ergernis bij me op, maar over het algemeen is het een vriendelijk, doch een weinig lui persoon. Zo nu en dan wordt je prettig wakker geschud uit je sluimer door Stolz en later door Olga. Iemand die op deze manier kan schrijven over iemand die 250 pagina's lang zijn bed niet uit komt is werkelijk een groot schrijver.

4.5*

avatar van eRCee
4,0
Oblomow is een monumentale roman uit 20e eeuws Rusland, en bijgevolg een geweldig boek.

Het begint allemaal lichtvoetig en met fijnzinnige humor wanneer in de eerste 150 pagina's de merkwaardige levenswijze van onze hoofdpersoon wordt uitgetekend. Boeiend, grappig en soms groots in beschrijvingen. Vooral de scene die over een dag in huize Oblomow verhaalt is fantastisch.
Dan volgt een oververhitte liefdeshistorie, vol grote woorden en gevoelens. Ook hier enkele gedeelten die eruit springen, nu vol van dramatiek. Natuurlijk is het sentimenteel, soms pathetisch, maar dat is het altijd met klasse. Daar komt dan nog de inhoud bij. Genoeg boeiende gedachten en zinnen over leven en liefde te vinden.
Tenslotte is nog het sociaal-maatschappelijke aspect van dit boek te noemen. Onrecht versus rechtschapenheid, met nogal aangezette personages wellicht. Elke pagina, zelfs met de vele wendingen en onlogische handelingen, is echter uiterst geloofwaardig. Gontsjarows personages zijn levend en dus kan hij alles maken.

Klein nadeel, naast dat het drama er zoals gezegd soms wat over is, vind ik de langdradigheid van Oblomow. Verschillende keren had ik het gevoel dat verhaalgedeelten nog maar eens hetzelfde beschreven. Tegenover deze kleine minpuntjes staan gelukkig ook genoeg momenten die uitstijgen boven het niveau 'goed', volop compensatie dus.

Oblomow laat wat mij betreft goed zien dat er een wereld van verschil zit tussen literatuur met stijl en soap. Anticiperend op de mensen die hier blind voor zijn: dit is duidelijk het eerste. 4*

avatar van thomzi50
4,5
Finrod schreef:
Iemand die op deze manier kan schrijven over iemand die 250 pagina's lang zijn bed niet uit komt is werkelijk een groot schrijver.

Inderdaad, het wordt zelden langdradig, alhoewel de langdurigheid wel het enige minpunt is aan het boek. Verder erg mooi. Prachtig verhaal, mooie, uitgewerkte karakters en eigenlijk geen enkel kritiekpunt. Geniaal boek gewoon. 4,5*

FlyingPenguin
eRCee schreef:
Oblomow is een monumentale roman uit 20e eeuws Rusland, en bijgevolg een geweldig boek.

Ik betwijfel dat een roman uit 1858 ech 20e eeuws kan aanvoelen. Ik hoop trouwens dat je voor de rest 100% gelijk hebt want ik heb hem zojuist aangeschaft en ben van plan er spoedig in te beginnen.

avatar van eRCee
4,0
FlyingPenguin schreef:
Ik betwijfel dat een roman uit 1858 ech 20e eeuws kan aanvoelen.

Ik sta gecorrigeerd (zoals ik iemand eens op moviemeter zag schrijven).

avatar van bloemenjansje
3,0
Ik vond het boek zeker weten langdradig, en voorbij de helft ook vaak in herhaling vallen (een soort epitheton ornans idee, wat Homerus ook vaak doet, steeds dezelfde dramatische formuleringen). De symboliek was niet erg subtiel, en geloofwaardig vond ik het ook niet heel erg. Ik vond het zeker wel leuk om te lezen, en vooral het gebrek aan een plot vond ik passend bij het verhaal. Dat langdradige hoort natuurlijk ook bij het verhaal, dat verbeeldt het hele karakter van Ilja Iljitsj, maar een leuk boek wordt het er wat mij betreft niet van. Een boek over een ander land of een andere tijd lezen vind ik meestal sowieso interessant, maar bij dit boek blijft het helaas niet 551 pagina's lang interessant.

avatar van thomzi50
4,5
FisherKing schreef:

In feite kritiek op de zogeheten lijfeigenschap.

Hoe bedoel je dit precies?

avatar van psyche
psyche (crew)
Mijn interesse is gewekt... (zie Céline - Reis Naar Het Einde van de Nacht )

4,5
thomzi50 schreef:
(quote)

Hoe bedoel je dit precies?


in voortdurende spanning en opwinding leven, geen ogenblik rust kennen en altijd ergens naartoe moeten...En maar schrijven, schrijven als een molenrad, een machine. Hij schrijft morgen en overmorgen. Er komen feestdagen, het wordt zomer, en hij, zou hij steeds maar schrijven? Wanneer kan hij ophouden en even op adem komen?

Is toch best duidelijk? Altijd maar moeten werken en niet echt vakantie kunnen hebben? Als ik het zou lezen in een roman zou ik er waarschijnlijk niet direct aan denken, maar ik zie de vergelijking wel.

Ik zie er ook wel iets communistisch in (wat natuurlijk niet bedoeld kan zijn), het schrijven als een machine zonder echt na te denken wat je aan het produceren bent?

avatar van Donkerwoud
4,5
Ik voel me zelf net Oblomow, hihi.

Maar het is wel een boek om je doorheen te moeten worstelen. Taai, niet altijd even makkelijk en langdradig. Mijn oordeel volgt als ik er ooit doorheen geraakt ben.

avatar van thomzi50
4,5
RealTom schreef:
in voortdurende spanning en opwinding leven, geen ogenblik rust kennen en altijd ergens naartoe moeten...En maar schrijven, schrijven als een molenrad, een machine. Hij schrijft morgen en overmorgen. Er komen feestdagen, het wordt zomer, en hij, zou hij steeds maar schrijven? Wanneer kan hij ophouden en even op adem komen?

Dit gaat toch niet over het lijfeigenschap!?

4,5
Geen rust kennen en altijd (ergens naartoe) moeten is wel iets wat bij lijfeigenschap hoort toch?

avatar van Edelachtbare
4,5
thomzi50 schreef:
(quote)

Dit gaat toch niet over het lijfeigenschap!?


Die quote heeft betrekking op het personage Stolz, die juist een erg vrije vogel is, een ondernemer, een man van de wereld, een kapitalist vol ambitie. Hij heeft zeker niet te lijden onder de klassieke vorm van lijfeigenschap zoals die in het 19e-eeuwse Rusland bestond. Wel zou je kunnen stellen dat hij lijdt onder een moderne vorm van "lijfeigenschap," waarin de vrijheid van de mens niet meer ingeperkt wordt door zijn landheer, maar door het kapitalistisch systeem dat de mens steeds dwingt tot ondernemen en vernieuwing, kortom door "the rat-race."

In de tijd waarin Gontsjarov dit boek schreef, ontstond onder leiding van landen als Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Japan en Duitsland een economisch systeem dat werd gekenmerkt door een tót die tijd ongekende verwevenheid van de wereldhandel. Dit mondiale economische systeem bereikte in de eerste decennia van de 20e eeuw haar hoogtepunt en wordt pas sinds kort op sommige aspecten weer geëvenaard door de huidige globalisering. Rusland had in dit proces zeker geen voortrekkersrol. De moderne tijd kwam dus ongevraagd Rusland binnen.

Het personage Oblomov staat model voor dit Rusland en voor de Russische ziel / de Russische volksaard. Deze werd (en wordt) gekenmerkt door traditie, behoudendheid en een lethargische houding ten aanzien van verandering. Oblomov wil alles bij het oude laten, maar wordt daarin constant gestoord door Stolz (niet voor niets een halve Duitser!), die hem wil meesleuren in het moderne leven.

Gontsjarov heeft dus in mijn ogen geen kritiek willen schrijven op het lijfeigenschap. Voor hervorming van de relatie tussen grootgrondbezitter en boer moet je bij het personage "Lewin" uit Tolstoj's Anna Karenina zijn. Oblomov zal misschien best eens gedroomd hebben van grote veranderingen in het sociaal-economisch systeem van zijn land, maar aan afschaffing van het lijfeigenschap was hij ongetwijfeld nooit toegekomen. Ik durf zelfs te betwijfelen of Gontsjarov voorstander was van de afschaffing van het lijfeigenschap. Deze kwestie was in de tijd waarin Gontsjarov dit boek schreef (1858) zeker een onderwerp van discussie. Onder druk van de publieke opinie ging Tsaar Alexander II in 1861 namelijk over tot afschaffing van de lijfeigenschap. De maatschappelijke gevolgen hiervan pakten echter niet uit zoals gewenst. Veel boeren bleven ondanks hun vrijheid afhankelijk van de landheren, en velen kregen het zelfs slechter doordat de weinige rechten die ze onder het systeem van lijfeigenschap genoten nu kwamen te vervallen en verdere regelgeving ontbrak. Wellicht heeft Gontsjarov dit zien aankomen. Ik zie in elk geval Oblomov na het lezen van de proclamatie van de Tsaar het hoofd schudden, de krant rustig dichtvouwen, de dekens over zich heentrekken en zich nog eens omdraaien in bed.

Gontsjarov heeft in Oblomov een meesterlijke beschrijving gegeven van de Russische volksaard en haar relatie tot veranderingen op mondiaal niveau, die waarschijnlijk altijd actueel zal blijven. Ik denk even aan de communistische revolutie onder leiding van een "Stolz-achtige" leider die zich Lenin noemde (een Rus, maar in denkbeelden een Europeaan). Hoeveel is er door deze revolutie in Rusland nu werkelijk veranderd, om nog maar te zwijgen over verbetering. Uiteindelijk is ook dit moderne experiment aan stagnatie ten onder gegaan. Ik denk ook aan het huidige post-moderne kapitalisme dat in de jaren '90 Rusland is binnen komen rollen. Zal het Rusland veranderen? Gelukkig is er Poetin die zich opwerpt als hoeder van de Russische ziel. Toch? Op televisie zie ik een Miljonairsfair in Moskou waar de Abramovitsjen van deze wereld hun netwerk staan te onderhouden, en ik stel me voor dat miljoenen Russische Oblomovs in hun flats en plattelandshuisjes met me meekijken en hoofdschuddend de televisie uitzetten.

5,0
Heerlijk boek. Feest van herkenning bij mij persoonlijk (ik ben ook aartslui) en dat ook nog eens buitengewoon grappig opgeschreven. Boeiend van begin tot eind, hoewel er vrijwel niets gebeurt.

4,5
Boek is uit en bovenstaand citaat deed me in de context ook een stuk minder aan lijfeigenschap denken.

Het stukje van Edelachtbare is verhelderend voor het begrip van het boek, hoewel Oblomov zelf natuurlijk ook nog 'gewoon' als verabsurdisering van de luiheid kan worden gezien.

Ik vond het boek met name interessant als het om Oblomov en zijn luiheid draaide, de liefdescenes konden me minder bekoren.

Ondanks dat Oblomov grotendeels vermakelijk is, wordt het af en toe wel wat saai, bijvoorbeeld tijdens de erg lange droom over Oblomovka. Verder valt er weinig te klagen, ik vond het boek zelfs vrij makkelijk weglezen - hoewel dat ook wel enigszins nadelig is, ik miste een beetje vage en filosofische monologen en overdenkingen.

Vooral door dat laatste is Oblomov me toch een beetje tegengevallen, maar dat kom waarschijnlijk ook door niet passende verwachtingen, niet zozeer doordat het boek zelf te kort komt.

Ik ben door dit boek trouwens wel nieuwsgierig geworden naar ander werk van Gontsjarov, met name naar Het Ravein, aangezien er ook enkele keer sprake is van een ravein of een afgrond in Oblomov.

avatar van Donkerwoud
4,5
Het is doodeng om te moeten constateren dat een schrijver uit de 19e eeuw een karakter weet te scheppen dat zo dicht bij mijn eigen wezen staat. Ik herken zoveel van Oblomov in mezelf terug. Natuurlijk is mijn situatie volstrekt anders, maar de dieperliggende zieleroerselen zijn van eenzelfde soort. Dat niet willen accepteren dat een mensenleven uiteindelijk vooruit wordt geholpen met daden en niet met denken. Het niet kunnen managen van een dagelijks bestaan omdat het overzicht op de kleine dagelijkse beslommeringen mist. En dan heb ik ook nog eens een actief meisje in mijn leven gekregen dat mijn aartsluie wezen in beweging wil brengen. Oei! Een kleine smet is voor mij het wat laatste stuk waarin de relatie tussen Stolz en Olga wordt uitgewerkt. Die brave goeierikken konden mij beduidend minder interesseren dan de zowel aimabele als onuitstaanbare Oblomow.

avatar van gertjan P.
Leuk berichtje, Donkerwoud.
Vanmorgen hoorde ik een schrijver op de radio zeggen dat hij vroeger maar moeilijk kon wennen aan het hebben van een lichaam, hij wilde eigenlijk liever alleen maar geest zijn.

avatar van Zelva
4,0
Ik kan me eigenlijk grotendeels aansluiten bij ErCee.

Het boek is op te delen in drie delen. In het eerste deel leren we de eigenaardige Oblomow kennen. Toch gaat het mijns inziens te lang door en wordt het inderdaad herhalend. Het boek leeft weer op als de relatie met Olga in beeld komt, maar ook hier wordt weer te lang op ingegaan. Het onvermijdelijke wordt maar uit- en uitgesteld. Het derde deel is misschien zelfs wel het mooiste, maar die vind ik eigenlijk weer te kort en had juist misschien wel iets meer uitgewerkt mogen worden. Het gaat opeens wel erg snel. En inderdaad, de beschrijving van de relatie tussen Stolz en Olga en de zwaarmoedigheid van Olga vond ik ook niet passen. Dat leidde teveel af van de kern van de zaak. Off topic zou je het haast willen noemen.

Al met al was het zeker geen straf om dit boek te lezen, maar een écht meesterwerk? Nee.

avatar van boekaap
5,0
Soms zijn er van die boeken die me echt raken. Oblomov is hier een goed voorbeeld van. Zijn personage is zo akelig herkenbaar dat ontroering en verontrusting heel dicht bijelkaar liggen. Vooraf had ik het niet verwacht maar dit was voor mij een echte pageturner. Er gebeurt maar heel weinig maar juist het minimale maakt dat de inleving alleen maar groter word.

Oblomov is een waanzinnig knap geschreven boek met een van de mooiste personages uit de geschiedenis van de literatuur. Ik kan oprecht zeggen dat ik er heel gelukkig over ben dat ik dit gelezen heb en ik raad dan ook elke sentimentele cynicus met gevoel voor melancholie aan om hetzelfde te doen.

Meesterwerk.

sandra brouwer
Als Oblomow vandaag de dag zou leven, zou hij precies dezelfde gedachten hebben als toen. Hij slaat een beetje door maar we zouden ook het een en ander van hem kunnen leren.
Soms is het goed om in een gejaagde maatschappij even stil te staan.

avatar van -JB-
4,0
Herhaling is een toverwoord bij het lezen van Oblomov. In dit meest bekende werk van Ivan Gontsjarov is herhaling namelijk zowel de kracht als de zwakte. Natuurlijk ken je als lezer de bakkebaarden van Zachar of de blote bovenarmen van Agafja Matvejevna na een passage of twee wel. Toch zorgen dit soort kleine herhalingen voor de ultieme sfeertekening van de 'held' van het verhaal, Oblomov, voor wie iedere dag zich spiegelt aan de vorige.

Toch bevat ieder van drie afzonderlijke delen net iets teveel herhalingen -voornamelijk in beschrijvingen van gevoelens en zorgen- om het boek tot een echt meesterwerk te maken. Hierdoor krijgt het verhaal iets langdradigs dat het verhaal, zelfs ondanks de aartsluiheid van de hoofdpersoon, eigenlijk helemaal niet in zich heeft. Gontsjarov weet namelijk een interessante roman te schrijven, waarin de afwezigheid van actie totaal niet storend is.

Voor mijn conclusie sluit ik me dan ook helemaal aan bij Zelva
Zelva schreef:

Al met al was het zeker geen straf om dit boek te lezen, maar een écht meesterwerk? Nee.

1,0
Een van de boeken die ik met de beste wil van de wereld niet uitgelezen krijg. Ongelooflijk saai en eentoning.

avatar van PeterW
Everzwijn schreef:
Een van de boeken die ik met de beste wil van de wereld niet uitgelezen krijg. Ongelooflijk saai en eentoning.

Ow, en daar moet ik ook nog aan beginnen.

avatar van Donkerwoud
4,5
PeterW schreef:
(quote)

Ow, en daar moet ik ook nog aan beginnen.


Valt best mee, het is zo komisch geschreven dat het bijna niet opvalt dat er eigenlijk geen ruk in gebeurt. Voor mij een van de grootste meevallers ooit.

avatar van mjk87
4,5
Briljante novel van Gontsjarov. Hij vertelt via de hoofdpersonen eigenlijk het verhaal van zijn Rusland, dat langzaamaan kapot gaat aan haar luiheid (en dan vooral van de rijken). Ook Dostojevski kwam rond die tijd met kritiek op de situatie via zijn personages in Karamazov, en uiteindelijk hebben beide een beetje gelijk gekregen. Het plebs ging ten aanval, zette luie rijke adel af en regeerde zelf.
Dan over de roman. Allereerst is het knap dat G. de hoofdpersoon zo lang in bed kan laten liggen en nergens gaat vervelen. Deels door er een jeugdherinnering tussen te stoppen (prachtig en gevoelig beschreven en daarmee het mooiste gedeelte van het boek) maar ook door constant actie in te voegen. Steeds andere personages introduceren, humor met de behandeling van Zachar als running-gag, en een fantastische uitdieping van Oblomov. Je gaat hem zelf vergeven dat hij in bed ligt, en zijn filosofie over luiheid begrijpen.
Daarnaast zijn er tal van prachtige passages, waarin Gontsjarov diep in de emotie van zijn Oblomov duikt, en perfect verwoordt hoe hij zich voelt en hoe hij verliefd op en bang is voor Olga.
En dan is er die extra dimensie, de maatschappelijke kritiek. Oblomov de adel, Zachar en de huishoudster als het hard werkende volk, en die halve Duitser Stolz als de West-Europese mogendheden die wel vooruit gaan. Die wel actie ondernemen, reizen, zaken doen. En die uiteindelijk de schat (Olga) vinden en kunnen houden.
Er is weinig op dit aan te merken, op die paar stukken na die soms langdradig worden. Wellicht dat het de bedoeling was, met zo een hoofdpersoon in je boek, maar het weerhoudt me van de volle 5*.

5,0
Pim
Dit boek heb ik na 28 jaar weer eens herlezen. Destijds was het voor mij de aanleiding om heel veel 19e eeuwse Russische literatuur te gaan lezen uit de Russische Bibliotheek van Van Oorschot. Ik werd opnieuw getroffen door de prachtige stijl van deze roman. Zelfs al speelt het in een heel andere tijd, in een heel ander tempo, in een ander land, de thematiek is herkenbaar en van alle tijden. Prachtige roman, hoort bij de top van de wereldliteratuur.

1,5
Toegegeven, Oblomov is een prachtige romanfiguur. Het verhaal vond ik echter oervervelend. Er gebeurt niets, het gaat nergens heen. Dat is wellicht de bedoeling, maar voor een boek waarin niets gebeurt, waar geen 'drive' in zit, vond ik dit boek toch een tikkeltje te dik.

avatar van mjk87
4,5
Het boek gaat wel ergens heen, maar dat zit meer in de personen zelf en de thema's in plaats van de plot. Voor zover je daarvan kan spreken dient die enkel als kapstok. Maar voor je gevoel kan het dan inderdaad nergens heen gaan. Zelf hou ik wel van dit soort boeken, al vind ik een goed plot met mooi verbeelde thema;s uiteraard nog beter.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:50 uur

geplaatst: vandaag om 13:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.