menu

Dani Bennoni (Lang Zal Hij Leven) - Bart Moeyaert (2004)

mijn stem
2,44 (17)
17 stemmen

Nederlands
Sociaal

84 pagina's
Eerste druk: Querido, Amsterdam (Nederland)

Bings broer Moon is vertrokken. Er is twijfel over Moons terugkeer. Maar niet bij de kleine tengere Bing. Hij zal Moon laten zien dat hij in diens afwezigheid groot is geworden. Hij zal ook voetballer zijn, als Moon. Zijn voetbalidool en dorpsgenoot Dani Bennoni moet hem daarbij helpen. Maar hoe krijgt hij hem zover? Bings plan komt onder druk te staan. Met steun van zijn boezemvriend Lenny zal Bing al zijn vermogens om zijn doel te bereiken moeten gebruiken: hij moet intrigeren, konkelen, afpersen en vechten tot het bittere einde.

zoeken in:
avatar van Freud
4,0
Erg arrogante reactie over een erg mooi boekje dat zoals al het werk van Moeyaert uitblinkt in soberheid, gevoeligheid en veel oog voor detail. Zijn zogenaamde kinderboeken hebben vaak wat dezelfde, typische stijl en veel mensen houden er niet zo van (voornamelijk het doelpubliek schijnt er geen zak aan te vinden ) maar dat neemt niet weg dat hij er steeds in slaagt met weinig middelen een eigen universum te scheppen vanuit het denkbeeld van zijn jonge hoofdpersonages. Zijn poëtische stijl afdoen als pretentieuze rompslomp is te gemakkelijk, en die voze opmerking over zijn geaardheid negeer ik volledig.

avatar van cortez
0,5
Ik vind ook niet veel aan dit boekje; het lijkt wel geschreven als script voor een kindertheater, doordat het zo focust op de dialogen. Het poëtisch taalgebruik van Moeyaert, afgewisseld met de sobere, korte (kinder)zinnetjes vind ik het enige aangename aan het boekje. Niet voldoende uitgewerkt om echt te bekoren.

avatar van Shaky
2,5
geplaatst:
Een nogal vreemd boekje waarbij de kant waar de auteur op wil niet helemaal duidelijk is.

In wezen lijkt het een simpel jeugdverhaal over het kleine mannetje Bing die zijn grote broer mist nadat deze verplicht in dienst moest gaan. In de hoop indruk op zijn broer te kunnen maken wanneer hij terugkeert, is Bing erop gebrand te leren voetballen. Hier heeft hij de hulp van de lokale voetballer Dani bij nodig. Dani ziet dat echter niet zitten.

Naast dit aspect speelt er echter ook een soort nevenverhaal waar seksualiteit een rol speelt. Ik zou bijna zeggen: seksueel misbruik, maar de schrijver laat dit zó open dat het alle kanten op kan gaan voor de lezer. Nogal frustrerend want beide elementen passen niet goed bij elkaar en het hinten naar misbruik wordt er behoorlijk bij de haren bijgesleept zonder enige aanleiding of uitleg. Zo lijkt het alsof een moeder van een van de hoofdpersonages misbruik maakt van Bing, maar ook Dani zelf aangezien Bing op een gegeven moment met de broek op zijn knieën naar Dani moet kijken. Waarom? Wat speelt er dan? Waarom wordt hier verder niets meer over gezegd? Waarom komt de schrijver hier nooit meer op terug?

Het feit dat deze zaken niet worden uitgediept of uitgelegd zorgt voor een vreemde en onbevredigende leeservaring. Het lijkt een poging om diepgang aan te brengen aan een boek dat anders als jeugdboek bestempeld zou worden. Zonde, want als er meer mee gedaan werd had het verhaal kunnen boeien. Het willen leren voetballen zelf is namelijk alles behalve interessant.

De stijl waarin Dani Bennoni geschreven is kan het beste omschreven worden als houterig, maar ik bedoel dit positief: het past namelijk precies bij de setting en tijdsplaatsing van het verhaal. Dat is mijns inziens een sterk aspect van het boek.

Al met al was dit een vrij frustrerende leeservaring omdat het hoofdverhaal te weinig te bieden heeft en het nevenverhaal niet uitgediept wordt.

avatar van Ted Kerkjes
3,5
Ted Kerkjes (moderator)
Wat opmerkelijk dat dit boek van Bart Moeyaert zo veel gelezen is. Het is, voor zover ik weet, niet bekroond of zo, dus ik zou die aandacht hier niet echt kunnen verklaren. Zou het zijn omdat het de eerste roman na het succesvolle ‘Broere’ is? Misschien is dit boek dan een gevalletje van wat in de popmuziek vaak het “second album syndrome” wordt genoemd: na een succesvol album mag de opvolger niet onderdoen.

Het lage stemgemiddelde (waarmee dit boek zelfs -volkomen onterecht- in de flop 100 terecht is gekomen) kan ik mij ergens wel voorstellen: het zal voor veel lezers allicht een style over substance-werkje zijn. Ik ben zelf wel een liefhebber van Moeyaerts filmische manier van schrijven en de manier waarop hij zijn thematiek heel impliciet aansnijdt. Dit boek vind ik niet Moeyaerts beste werk, maar ik heb de beste man tot nu toe nooit op een vervelend boek kunnen betrappen. Al zijn boeken baden in een enorm dromerige sfeer die vaak een beetje schril contrasteert met verontrustende ondertonen: ook in dit boek hangt er van alles in de lucht, waar het meeste ook blijft hangen.

Maar toch gaat het wel degelijk ergens over. Voor mij problematiseert Moeyaert in dit boek de heersende traditionele gendernormen. Zowel Bing als Dani Bennoni passen niet perfect binnen de traditionele normen die bij 'mannelijkheid' worden geassocieerd. Bing, die volgens zijn omgeving ‘vrouwelijk’ is (al wordt dat volgens mij nergens expliciet gezegd), wil graag leren voetballen voor zijn broer. Dani Bennoni wordt dan wel weer als 'mannelijk' beschouwd, maar hij vindt het weer prettig om bij het douchen door Bing bekeken te worden.
Alle personages worden door hun omgeving in bepaalde hokjes geduwd, maar verzetten zich tegelijkertijd hiertegen. Het gaat hier vooral om Bing en Dani, maar hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor Martha.

Doorheen het boek problematiseert Moeyaert dus deze verhoudingen. Hij lost verder niets op, hij ontregelt eigenlijk alleen. Ik denk dat het gebrek aan oplossingen en antwoorden voor velen een probleem zal zijn, maar volgens mij zegt juist dat gebrek veel over wat Moeyaert met dit boek wil.
(Overigens schreef Sandra van der Leeuw in het -inmiddels ter ziele gegane- jeugd(?)literaire tijdschrift Literatuur zonder leeftijd een best interessant artikel over heteronormativiteit in dit boek: Die jongen is gewoon een voetballer. Voor de liefhebber, zal ik maar zeggen.)

Verder heeft dit boek wat mij betreft ook enorm veel sfeer. Moeyaert schrijfstijl vind ik gewoon een genot om te lezen. In dit boek buit hij het ‘show don’t tell’-principe geweldig uit, met name in de confrontatie tussen Martha en Dani.
’Dani en zijn vader,’ zegt Martha. Ze trekt haar mondhoeken op. Haar bovenlip blijft aan haar tand plakken. Ze kijkt naar rechts, waar Lenny staat, ze kijkt naar links, waar ik sta, en knikt over haar schouder, naar Anneka en Theresa. Ze verdeelt het speeksel in haar mond en legt de woorden die ze gaat uitspreken klaar op haar tong.
en even later
De spieren in Dani’s gezicht trekken. Hij blaast zijn wangen bol, tuit zijn lippen, maakt diepe rimpels in zijn voorhoofd. Hij kijkt onder zijn wenkbrauwen door in de richting van de schuur, of zijn vader raad weet met de meisjes, maar meer dan wat gemompel komt er niet vanachter zijn vaders tanden.
Die spanning die er hangt is echt typisch Moeyaert.
Het blijft toch wel een unieke auteur.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:47 uur

geplaatst: vandaag om 14:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.