Traumnovelle - Arthur Schnitzler (1926)

Heel apart boek, aan de ene kant denk je dat het een gewoon verhaaltje is over een relatie, maar aan de andere krant is het een soort fantasie verhaal waarin het soms in de werkelijkheid afspeelt en dan weer in een droom.
Zeker een aanrader voor wie eens wat anders wil lezen.

De film Eyes Wide Shut van Kubrick is hier trouwens op gebaseerd, mischien dat iemand de link naar moviemeter kan plaatsen?

Dennenmarken, waar ligt dat? Dichtbij Santaclauseville?

Lol, jij schrijft wat ik niet durfde zeggen . Laten we er voorlopig maar van uitgaan dat met Dennenmarken het schiereiland ten noorden van Duitsland wordt bedoeld .

Voor de rest lijkt het mij overigens best wel een interessant boek. Spijtig van het beperkte aantal bladzijden, ik hou namelijk nogal van dikke romans .

@ Silent Shadow
Is Droomnovelle vandaag de dag eigenlijk nog aangenaam om te lezen? Ik bedoel maar, het dateert reeds uit het begin van de vorig eeuw... Heb namelijk nogal slechte ervaringen met boeken van voor de tweede wereldoorlog .

Bookcover van Egon Schiele?

Of het kwam doordat ik het hele verhaal lang met Tom Cruise in mijn hoofd zat of dat de schrijfstijl van Schnitzler me gewoon niet wist te pakken, weet ik niet, maar Droomnovelle vond ik maar weinig aan. Dat is jammer, want ik had hoge verwachtingen: Eyes Wide Shut is een prachtige, licht surrealistische film en eerder werk van Schnitzler - Juffrouw Else, bijvoorbeeld - vond ik zeer goed. Dit boek kon echter maar amper mijn aandacht vasthouden en was veel te weinig uitgewerkt om me mee te slepen in de vervreemde nacht van Fridolin. Een zeldzaamheid, doch niettemin: het boek was beter dan de film - maar Kubrick is dan ook een van mijn favoriete regisseurs.

2,5*

Volgens mij moet je nog even aan deze zin schaven.
Macht der gewoonte natuurlijk.

Film was beter dan het boek, bedoel ik natuurlijk

Macht der gewoonte, inderdaad

De synopsis hier op boekmeter is wel erg slecht geschreven overigens.

Aangepast

Jeeee wat snel! Super!

Strak en plechtig geschreven. Kon mij wel bekoren.

En erg trouw aan de film, die iets later kwam.

Deze schrijver ligt mij wel.

Mooie bundel weten te scoren met dit verhaal en ene Casanova's Thuisreis tezamen , die mij in een later stadium ongetwijfeld ook zeer zal smaken.

Maar voor nu:

Borges.

Bondige maar sfeervolle vertelling over een arts die zijn seksuele verlangens onderzoekt nadat zijn vrouw opbiecht de vorige vakantie gevoelens voor een vreemde man te hebben gehad. Dit gebeurt gedurende enkele nachten waarin werkelijkheid en droom vermengd lijken te raken. Mooi hoe het betoverende van het nachtelijke leven afsteekt tegen het zakelijke van de wereld overdag. Beiden geven op hun manier een kijk op het Wenen van rond de eeuwwisseling. Natuurlijk vol Freudiaanse motieven, misschien voor sommige lezers wat té. Het voelt wat spijtig dat met dit materiaal geen volledige roman is opgebouwd. Aan de andere kant heeft het ook zijn charme; het vervliegt als een droom die zich slechts kort en fragmentarisch in het bewustzijn heeft genesteld.

Ik had om een of andere reden deze novelle al een hele tijd op mijn leeslijst staan, al wist ik niet eens meer precies waarom. Enfin, afgelopen week was deze in de bieb en nam ik he mee. Ik las de plot van de achterflap en dacht: hé, dit lijkt wel heel erg op Eyes Wide Shut van Kubrick. En besefte toen dat dat de reden was waarom ik deze novelle ooit op die leeslijst had gezet.

Ik ken de film (Kubrick's mooiste, warmste en m.i. ook beste) en het was opvallend hoe getrouw de film aan de novelle was, In zoverre zat er geen verrassing in voor mij. Niettemin bleef een sterke novelle over. Sfeervol en vooral psychologisch sterk. De gedachtes en gevoelens van de hoofdpersoon snap je en dat is goed gedaan en leest erg prettig weg omdat het boek zo naturel en realistisch blijft. 4,0*.

Geprikkeld door de boekcover van van de prachtige Penguin-uitgave met omslag van Coralie Bickford-Smith, kwam ik er na aanschaf achter dat dit het bronmateriaal was voor Kubricks Eyes Wide Shut, een film met een unieke mysterieuze sfeer die ik erg hoog heb zitten. Tel daarbij mijn fascinatie voor het Wenen van tussen 1880-1930 bij op, en je hebt een formule voor succes.

Nu is het geen meesterwerk, maar de boek heeft eenzelfde ongrijpbare dromerige (nogal wiedes gezien de titel) toon (geheel strokend met hoe zijn tijd- en stadsgenoot Sigmund Freud het graag had gezien). De verklaring dat het boek geheel als droom te interpreteren houdt geen stand vanwege de mate van detail - in plaats daarvan lijkt het boek een over de wisselwerking tussen onuitspreekbare verlangens in het hoofd en de uitwerking in het dagelijks leven. Kenmerkend voor decadentist Schnitzler is dat hij deze menselijke verlangens erkend, maar ze niet naïef viert (zoals bij sommige decadente kunst soms het geval was) - hoe dieper je mentaal gaat in het navolgen ervan - hoe abstract de verlangens in je hoofd ook zijn - hoe groter het gevaar in de daadwerkelijke fysieke wereld. Omdat menselijke verlangens uiteindelijk irrationeel zijn, lost het boek deze ook niet op.

Hoogtepunten zijn voor mij Albertines symbolistisch aandoende droom en de omschrijving van Fridolin die in een paard-en-wagen de stad uitrijdt naar de geheime bijeenkomst.

Voordeel: het boek is lekker kort maar maakt toch indruk en blijft lekker rondspoken in het hoofd. TIjden veranderen, maar de menselijke geest wil maar niet leren.
Minpunt: we weten nog steeds niet of Kubrick een Luciferiaans complot in Hollywood probeerde te ontmaskeren (grapje).

Het hele boek heeft iets kouds, sombers en plechtigs, maar spreekt toch aan door zijn sluimerige ongrijpbaarheid. Aanrader!

(Mocht iemand een goede vervolgroman van Schnitzler weten - let me know!)