menu

Als Je de Stilte Ziet - Thomas Verbogt (2020)

mijn stem
4,00 (2)
2 stemmen

Nederlands
Psychologisch

256 pagina's
Eerste druk: Nieuw Amsterdam, Amsterdam (Nederland)

De hoofdpersoon in de nieuwe roman van Thomas Verbogt wil graag een verbond vormen met Sander, zijn pleegbroer, maar dat lukt niet. Er staat iets in de weg - iets wat hij niet kan duiden, maar wat hem een leven lang achtervolgt. Wanneer hij afscheid neemt van zijn ouderlijk huis en daarmee ongewild ook zijn grote liefde uit het oog verliest, begint hij aan de zoektocht naar zijn eigen leven. Die zoektocht is onlosmakelijk verbonden met het geheim dat tussen Sander en hem in stond.

zoeken in:
avatar van Pageturner
geplaatst:
"Zijn grootste troef is zijn stijl. Bij hem kan in de vraag ‘Weet je nog?’ een ‘dunne droefheid’ zitten, kan een woonkamer ‘koel geurend’ en een gebaar ‘stamelend’ zijn, kan licht ‘als water in het gras’ trekken en kunnen grapjes ‘een romig tijdverschijnsel’ zijn. Fijnproevers zullen smullen van Verbogts taal." (uit de recensie in De Standaard)
Ben ik dan geen fijnproever als ik bij het lezen van zulke fratsen meteen in de gordijnen kruip?

Een goede schrijver moet toch uit de scène zelf duidelijk laten blijken dat er achter de vraag 'Weet je nog?' een zekere (al dan niet 'dunne') droefheid schuilgaat? Of dat iemands gebaar 'stamelend' moet overkomen? Over dat 'romig tijdverschijnsel' heb ik dan nog niet eens.

(Dit doet me denken aan Stephen Kings boekje Over leven en schrijven, waarin hij stelt dat de weg naar de hel geplaveid is met bijwoorden. Het komt belachelijk over als je bij een uitspraak van een personage iets toevoegt als 'zei hij moedig' of 'zei ze zuchtend.' Het enige wat nog erger is, zijn volgens King zinnetjes als "'Was hij nu maar hier,' verzuchtte zij" of "'Dat had je gedacht!' knarste hij.")

avatar van eRCee
geplaatst:
Die dunne droefheid vind ik wel wat hebben, maar een romig tijdverschijnsel, dat slaat nergens op.

avatar van psyche
psyche (crew)
geplaatst:
Pageturner schreef:
'Dat had je gedacht!'
als het over erg gaat:

De turquoise hemel, of was hij azuurblauw...; de azuurblauwe hemel ademde de witte sluier boven het water in, en dat water, stil, zo stil, weerspiegelde de wit grijze sluier. Begroeiing aan de oever, bijna mediterraan, keek toe. Ze zweeg.

avatar van -JB-
4,0
geplaatst:
In Thomas Verbogt's "Als Je de Stilte Ziet" kijkt de hoofdpersoon terug op zijn leven. Hij is het typische voorbeeld van een onbetrouwbare verteller. Gebeurtenissen uit zijn jeugd zijn bepalend geweest voor zijn hele leven, maar je komt hier maar langzaam achter doordat zijn herinnering gekleurd is. Hier komt bovengenoemde stijl van Verbogt helemaal tot zijn recht. Juist de vele beschrijvingen en bijvoeglijke naamwoorden geven een melancholische sfeer. Waar de bijwoorden in andere verhalen storend zouden zijn, benadrukken ze in dit boek de subjectiviteit van een herinnering. Langzaam wordt je als lezer zo meegenomen in de wereld van Verbogt, om uiteindelijk een pijnlijke waarheid te ontdekken.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:23 uur

geplaatst: vandaag om 12:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.