The Glass Hotel - Emily St. John Mandel (2020)
Alternatieve titel: Het Glazen Hotel
Engels
Psychologisch
320 pagina's
Eerste druk: Knopf,
New York (Verenigde Staten)
Er wordt een doodsbedreiging gegrift in de glazen muur van een vijfsterrenhotel op een eiland voor de kust van Brits-Columbia. In New York breekt paniek uit als een gigantisch piramidespel instort, met verstrekkende gevolgen voor ontelbaar veel mensen. Jaren later verdwijnt een vrouw op mysterieuze wijze van het dek van een vrachtschip. Terwijl deze ogenschijnlijk afzonderlijke gebeurtenissen met elkaar verweven worden, beweegt ‘Het glazen hotel’ zich moeiteloos tussen het schip, de wolkenkrabbers van Manhattan en de wildernis van Vancouver Eiland. Tegelijkertijd wordt een beeld geschetst van hebzucht en schuld, liefde en wanen, en worden de talloze manieren waarop we ons leven betekenis proberen te geven getoond.
Intrigerende personages en intriges. Oog voor complexiteit van personages en voor onderhuidse spanningen en gevoelens is grootste troef.
In die zin deed het me een beetje denken aan Ghostwritten van David Mitchell, een verzameling van korte verhalen die met elkaar samenhangen (andere overeenkomst met Mitchell: ook Mandel laat haar boeken zich afspelen in één overkoepelend universum). Maar waar in Ghostwritten ieder hoofdstuk bestaat uit één verhaal met een kop en een staart, lopen de verschillende verhaallijnen van The Glass Hotel continu door elkaar heen.
Dat is helaas een beetje het nadeel van het boek, want hierdoor mist er soms focus. Plotlijnen wisselen elkaar halverwege af terwijl je er net lekker inzit, veel personages voelen niet helemaal goed uitgewerkt omdat we te kort met ze doorbrengen, en aan het einde had ik het gevoel dat een aantal verhalen niet helemaal goed waren uitgewerkt.
Nou wil ik niet te negatief klinken, want Mendel kan zeker goed schrijven en beschikt over veel fantasie. Ik heb me dan ook prima vermaakt bij het lezen van dit boek, ik denk alleen dat er met een betere structuur en meer focus nóg meer in had gezeten.