Stillicide - Cynan Jones (2019)

Vandaag zag ik dat dit boek in het DWDD boekenpanel besproken was. Op de een of andere manier is de glans van het zelf ontdekken nu een stukje minder
(liv2 had het natuurlijk allang toegevoegd op de site; dat vind ik wél leuk )

Mooi geschreven in poëtische zinnen in korte alinea’s. Helemaal Cynan Jones en dus fijn.

De Wetten van Water bestaat uit korte verhalen die in eerste instantie geschreven zijn voor BBC radio. Ieder verhaal gaat over een personage dat een aspect van het leven vertegenwoordigt in een maatschappij waar zoetwater schaars is geworden. Er zijn onderlinge verbanden waardoor er samenhang is tussen de verhalen.

De watervoorziening speelt uiteraard de hoofdrol. Een onstuitbare overheid staat tegenover actiegroepen die de watertoevoer proberen te saboteren. Helaas wordt absoluut niet duidelijk waarom. Doordat er veel personages zijn, blijven die nogal vaag.

Interessant gegeven, prachtig geschreven, maar een verhaal dat niet helemaal uit de verf komt.

Misschien niet zo sterk als Inham (Cove), maar ze zijn geschreven in hetzelfde prachtige proza deze verhalen die samen een geheel vormen.

Het is een dystopich verhaal, een spiegel van deze tijd en een uitvergroting van de angsten die nu leven in verband met klimaatverandering. Het speelt zich af in de nabije toekomst en het is niet precies duidelijk wanneer dat is.
Bewust geeft Cynan Jones geen antwoorden, hij heeft ruimte gecreëerd doormiddel van het schrappen van zinnen (de kunst van het weglaten) en die de lezer in een toestand van verwondering brengt. Hij legt daarom niets uit over het hoe en waarom...dat zou alles doodslaan.
Het is een stijlmethode die hij ook in Inham toepast, maar daar werkt het misschien beter omdat de hoofdpersoon zelf zich in een toestand van desoriëntatie bevindt en je er als lezer daarom beter in kan verplaatsen.

In het verhaal Libelle geeft hij op subtiele wijze iets prijs van wat hij wil uitdrukken:

Hij voelde zich aangetrokken tot dingen. Dingen wekten verwondering bij hem op en daarom was hij wetenschapper, niet uit noodzaak om te begrijpen.

Het verband tussen tussen de verhalen ga je pas zien bij een tweede lezing en het eerste verhaal begint waar het laatste eindigt.

Ik vind Cynan Jones een van de interessantste schrijvers van deze tijd.

Halve ster erbij, want ik voel dit nog tot in mijn vezels.

Hmm, bijzonder boek. De stijl werkt erg goed, hoe Jones in korte zinnen en alinea's steeds maar een klein beetje informatie geeft. In flarden maken we kennis met een aantal mensen die onderling met elkaar verbonden zijn en met een onrustige wereld. Het is een boek dat enorm fijn is om te lezen, maar alle sterke punten van het boek zijn uiteindelijk ook de zwaktes van het boek. Ik had in ieder geval íets meer houvast op prijs gesteld. Nu blijft alles vaag: hoe de samenleving eruit ziet, wat nou precies het probleem is, door wiens ogen we het verhaal lezen en hoe deze mensen zich precies tot elkaar verhouden, de fragmentarische manier van schrijven. Zeker een fijn boek, maar door die vaagheid ook een boek dat nergens echt memorabel kan worden.

Niet mijn stijl en langzaamaan vond ik de verhalen ook wat abstracter en minder boeiend worden. Het boek begon nog wel als een kleine (zij het hele kleine) voldoende met af en toe heel beeldend taalgebruik en nog iets van verhaal. Later lijkt het meer om gevoelens te gaan en wist dit boek me niet meer te trekken. Dan gaat de vorm met al die witregels ook tegenstaan. Sowieso een maniertje dat ik niet helemaal snap want met de inhoud heeft dat weinig vandoen. 1,5*.