Amalia's Erfenis - Marianne Hoogstraaten en Theo Hoogstraaten (2018)

Matig.

Theoretisch heeft dit boek van alles in huis om mij aan te spreken. De Tachtigjarige Oorlog, intriges aan het hof, een hele lijst aan interessante historische personages die hun opwachting mogen maken. Helaas slagen de schrijvers er niet in om er een goedlopend geheel van te maken.

Het begint al met het eerste hoofdstuk. Het wordt mij niet duidelijk waarom het boek op dit punt in Amalia's leven begint (net zoals ik niet snap waarom we soms ineens sprongen in de tijd maken en het boek eindigt waar het eindigt). Er is net iets potentieel interessants gebeurd, namelijk de vlucht van de koning en koningin van Bohemen uit Praag. Koningin Elizabeth, die hier en daar opduikt in het verhaal, wordt de Winterkoningin genoemd omdat ze maar zo kort van de status heeft kunnen genieten alvorens er iets gebeurde waardoor ze vluchten moest. Het weinige dat ik weet van die vlucht heb ik zelf opgezocht, het boek laat er nauwelijks iets over uit. Wat een enorme gemiste kans om zo'n interessant gegeven niet uit te werken.

Het blijkt de eerste van een reeks gemiste kansen. Zo heeft Amalia in de eerste hoofdstukken enkele keren een droom over de onthoofdde Van Oldenbarnevelt. De droom gaat gepaard met de waarschuwing jij kunt voorkomen dat er nog meer onschuldige koppen gaan rollen. Een vooruitwijzing, zou je denken, behalve dat er in de rest van het boek niet meer op teruggekomen wordt (of het moet de lukraak beschreven moord op de gebroeders De Witt zijn in de epiloog?). Ook wordt er in het begin meermaals benadrukt dat Amalia een belangrijke rol gaat spelen als vervanger van haar man, als hij op veldtocht is. Ik had graag gezien met wat voor dingen Amalia zich allemaal bezig zou moeten houden als plaatsvervangend stadhouder, maar daar krijgen we maar weinig van mee.

De dramatische ontwikkelingen waar wel aandacht wordt besteed zijn niet altijd even interessant of goed uitgewerkt. Hoe Amalia omgaat met de dementie van haar man vond ik bijvoorbeeld wel interessant, maar daar had meer mee gedaan kunnen worden. Amalia houdt zich verder bezig met het regelen van goede huwelijken voor haar kinderen. Als dat af en toe met een hobbeltje gepaard gaat is dat hobbeltje zo uit de weg gewerkt. De rivaliteit tussen Amalia en Elizabeth, en later tussen Amalia en Mary, is meer een suggestie dan een uitgewerkte verhaallijn. Andere belangrijke gebeurtenissen in het leven van Amalia (sterfgevallen van haar kinderen bijvoorbeeld) worden soms tussen neus en lippen door genoemd.

Ook de personages zijn matig uitgewerkt. Zelfs hoofdpersoon Amalia is weinig afgerond, van haar karakter weten we niet veel meer dan dat ze niet op haar mondje is gevallen en dat ze grenzeloos ambitieus is (niet de meest sympathieke karaktertrek als daar verder weinig tegenover staat). Frederik Hendrik en Constantijn Huygens, die allebei een boeiend leven gehad moeten hebben, zijn ook totaal kleurloze personages. Winterkoningin Elizabeth is misschien nog wel het best gelukt.

De schrijfstijl is niet moeilijk te lezen (anders had ik het halverwege wel opgegeven) maar soms wel tenenkrommend:
- '(...) Ik ben trots op papa, en ik vind dat hij zijn bijnaam heeft verdiend.'
- 'Heb je hem dat ook zelf verteld?' vroeg ze met een glimlach.
- 'Nee. De "Stedendwinger" heeft het te druk met zijn belegeringen en de voorbereidingen daarvan. '
Is dit de manier waarop een dertienjarige met zijn moeder spreekt? Ik snap dat er dingen uitgelegd moeten worden, maar dit is wel een heel kunstmatige manier. Verder stoort het mij dat er de ene keer over king Charles en dan weer over koning Charles gesproken wordt - de redacteur heeft hier duidelijk niet opgelet.

Al met al een tegenvaller dus. Hier had veel meer ingezeten. De Wikipedia-pagina's van de personages zijn interessanter dan het boek. Dat zegt eigenlijk al genoeg.