All the Flowers in Paris - Sarah Jio (2019)
Alternatieve titel: Bloemen voor Mijn Dochter
Engels
Historisch
304 pagina's
Eerste druk: Ballantine,
New York (Verenigde Staten)
Een vrouw komt bij in het ziekenhuis, ze is in de war en lijdt aan geheugenverlies. Ze krijgt te horen dat ze Caroline heet en al jaren een eenzaam en teruggetrokken leven leidt in een appartement aan de Seine. Verder is het enige houvast dat ze heeft wat vage flarden van herinneringen aan een man en een jong kind, en Caroline probeert uit alle macht haar verleden terug te krijgen. Als Caroline naar huis mag, vindt ze daar in een kast een stapel brieven van ene Celine, een jonge weduwe die in de Tweede Wereldoorlog met haar vader en dochter in hetzelfde appartement woonde en die werkte in een bloemenwinkel. Geschokt leest ze over de nazicommandant die Celine chanteerde met haar Joodse afkomst en haar dwong zijn minnares te worden. Over de afschuwelijke dingen die Celine moest doen om haar innig geliefde dochter te beschermen. Naarmate Caroline verder leest, komen er steeds meer herinneringen boven, en langzamerhand realiseert Caroline zich hoe sterk de overeenkomsten tussen haar en Celine zijn.
Het is een aangrijpend verhaal van kracht en moed, maar bovenal van moederliefde.
Typisch is de mooie, vlotte en meeslepende schrijfstijl van Sarah Jio. Ze schrijft ook hier 2 verhaallijnen waarvan het verleden doorspekt is met dagboekfragmenten.
Het verleden, met Céline in Parijs tijdens de 2e Wereldoorlog is soms misselijkmakend heftig, maar ook vol hoop en moederliefde.
Het heden, met Caroline en haar zoektocht naar wie ze is of was voor ze geheugenvlies kreeg.
De flashbacks brengen het verleden terug, en daarmee ook het besef dat verleden en heden nauw verbonden zijn.
Hierin spelen haar appartement, Bistro Jeanty, het dagboek en vooral ook bloemen een grote rol.
Bloemen voor mijn dochter is zoveel méér dan een feelgood, een historische roman of een oorlogsroman...
Het is ook doorspekt met mooie woorden en zinnen zoals “Ik wil zeggen dat ik denk dat de belangrijkste dingen in het leven dankbaarheid, vergeving en liefde zijn.”
Als op het einde de 2 verhaallijnen mooi samenvloeien hou je het niet droog.
Ook al zijn er misschien veel toevalligheden, het is mooi én zeker niet voorspelbaar, maar aangrijpend.
Dit boek zal nog even door mijn hoofd blijven spoken.