La Condition Humaine - André Malraux (1934)

Mooie roman over een, voor mij althans, niet zo bekend deel van de geschiedenis. Het gezichtspunt is vooral dat van de individuele soldaat: een verzetstrijder die twijfelt maar intussen wel moet handelen. Een universeel, nog alttijd actueel thema.

Ben er nu in bezig en het begint wat te wennen maar ik heb er af en toe last van dat niet duidelijk is welk personage aan het woord gelaten wordt in de dialogen. Kan aan de vertaling van E. du Perron liggen natuurlijk.....

Ik (her)lees het boek ook in de vertaling van Du Perron (is er eigenlijk ook een andere vertaling?) en die doet soms een beetje ouderwets aan, misschien dat het daardoor komt?

Zou goed kunnen hoor - al dacht ik dat ik wel een beetje in het ouderwetse zou zitten omdat ik hiervoor met een door Vestdijk vertaalde bundel met verhalen van Poe heb gelezen...Deze stijl is toch echt anders =)

Mijn uitgave uit 1934 telt 400 pagina'a en na een maand heb ik bladzijde 160 bereikt. Tegen pasen zal ik laten weten wat ik er van vind.

Mijn uitgave telt 260 pagina's......Bij vlagen echt prachtige teksten maar ik mis de crux nog een beetje en ik merk steeds dat het niet echt beklijft.,....

dit is trwns de cover van de uitgave die ik heb:

http://img.2ememain.be/f/normal/67201475-het-menselijk-tekort-andre-malraux-5095.jpg

Ik vond het al zo gek dat het boek massaal uit de leeslijsten verdween zonder dat er ook maar één nieuwe stem bijkwam.

Maar afijn, ik zit nu rond pagina 100. Echt makkelijke kost is het inderdaad niet maar ik ben al genoeg indrukwekkende fragmenten tegengekomen om zeer benieuwd te blijven naar de rest.

Ik ben het met jullie eens.

Zo, ik heb hem gisteren uitgelezen! Ik moet zeggen dat het boek behoorlijk versnelt en grijpt in het 2e deel en dat het dus zeker de moeite waard is om door te zetten! Alle personages komen nog één keer aan bod in voor elk een aangrijpend en meeslepend slotstuk. Ik denk dat ik ook uitgevogeld heb wat nou precies bedoeld wordt met de titel, dat heeft ook even geduurd.

Malraux is erg sterk in mensen meetrekken in de gedachtenwereld van zijn personages. Zo sterk dat het af en toe beklemmend aandeed.

Nou was het niet allemaal hosanna. Het boek vliegt volledig de bocht uit door de bizarre hoeveelheid personages, waarvan de introductie vaak zo kort door de bocht is dat je ze niet echt leert kennen. Dat er vaak van perspectief gewisseld wordt maakt dat je er moeilijk inkomt en het nogal verwarrend wordt, zeker omdat de Chinese burgeroorlog van de jaren '20 nou niet een onderwerp is waar elke lezer goed bekend mee is. Dit alles zorgt ervoor dat er gewoon TE veel dingen zijn om op te letten als lezer, met als gevolg dat je wordt afgeleid van de bij vlagen echt ongelooflijk goede en mooie teksten. Malraux vertelt in La Condition Humaine een verhaal dat m.i. een paar honderd bladzijden extra had verdiend en dan ook (nog) beter tot zijn recht zou zijn gekomen. Want het verhaal dat verteld wordt is zeker de moeite waard.

Al met al kom ik dan tot 3,5*

Eens met centurion1, hoewel een paar honderd extra bladzijden me wat veel van het goede lijkt .

Ik heb nooit de neiging gehad om te stoppen. Het was veel te interessant. Maar de eerste helft vond ik geen makkie. Er worden veel verschillende personages, elk met hun verschillende achtergrond, geïntroduceerd.
In de tweede helft blijken zij allemaal onderdeel van het geheel te zijn. De gebeurtenissen raken in een stroomversnelling en het boek is dan uit voor je er erg in hebt.
In het verhaal van de geschiedenis van China in 1927 komen veel dingen voorbij die een overeenkomst hebben met onze tijd. Malraux onderzoekt wie de mensen zijn die een rol spelen in de revolutie in China . Wie is die terrorist en wie is de baas van de handelsonderneming, en waarom? Dat zijn actuele vragen.


"Ik weet dat uw raden van beheer erop gesteld zijn, een controle op de banken van staatswege te vermijden."

(hoe zou het met de kangoeroe zijn?)

@ Pythia: Ik vermoed dat die kangoeroe een baan als piccolo of liftbediende heeft gekregen

Ik heb opgegeven na 20 bladzijden. Nu twijfel ik om toch nog te herbeginnen, Er resten mij nog een 3tal weken in dit kwartaal.

Ik vond de eerste 20 bladzijden het taaist, wat ik eerder al zei - mij was niet helder wie er aan het woord was in een dialoog...Dit went! De stukken met de oude Gisors blijven het lastigst m.i. door het hele boek, maar de man is ook voor zijn omgeving niet te doorgronden...Iets met opium

Ik kan me iets voorstellen bij je opgave, gart
In het begin heb ik het steeds na een paar bladzijden even weggelegd vanwege een gevoel van uitputting . Een vreemde aantrekkingskracht, nieuwsgierigheid en natuurlijk de toch wel heel mooie beschrijvingen van de drijfveren van de personages hebben me naar de tweede helft gebracht. Die is een stuk makkelijker.

Herlezing bevestigde mijn positieve herinnering aan dit boek (tenslotte meer dan 30 jaar geleden gelezen, als ik me niet vergis voor mijn Franse lijst). Magistraal boek dat boeit vanaf bladzijde één. Ik ben het wel eens met de mensen die het begin moeilijk vinden, maar inderdaad het tweede deel leest vlotter weg. Een boek dat qua thematiek nooit aan actualiteit heeft verloren.

Het lijkt me een hele klus om dit in het Frans te lezen, zeker als je pas een jaar of zeventien bent

Laat ik me nou niet meer herinneren of ik het in het Frans heb gelezen destijds ... dus wellicht teveel eer...

Ondanks dat het boek op een gegeven moment wat gemakkelijker gaat lezen maakte het voor mij de belofte van het eerste deel niet helemaal waar. De sfeer en de ongrijpbaarheid van de personages zijn duidelijke pluspunten, maar Het menselijk tekort blijft te afstandelijk, te gefragmenteerd en misschien ook wel wat te onduidelijk om echt indruk op me te maken. Verder eens met centurion81.

In 1927 bevond China zich in de periode tussen het keizerrijk en de volksrepubliek van Mao. President Chiang Kai-shek wilde een republiek naar Frans model. Binnen z'n partij, de Kwomintang, werd de communistische vleugel echter sterker, wat tot een splitsing zou leiden.

De vier hoofdpersonages zijn actief in Shanghai. Kyo is een marxist die strijdt voor de waardigheid van de arbeiders. Tsjen is een fanaticus die bereid is te moorden in naam van het communisme. Ferral is een Franse zakenman die samenwerkt met de politie om de communisten te bestrijden en Chiang Kai-shek te beschermen. Baron de Clappique is een wapensmokkelaar en een laffe opportunist. Nevenpersonages zijn de vrouwen in hun leven, de Rus Katov en de Belg Hemmelrich.

Scènes met geweld en ontbering worden afgewisseld met dialogen over politiek, gewapende strijd, privékwesties en filosofie. Aansluitend bij het Franse existentialisme komt de zin van het leven ter sprake, en de mogelijkheid om te sterven voor een ideologie, een natie of een godsdienst. Dit is de bekendste roman van André Malraux, een intellectuele duizendpoot die later minister van Cultuur zou worden onder Charles de Gaulle.