menu

West - Carys Davies (2018)

mijn stem
3,54 (12)
12 stemmen

Engels
Historisch

160 pagina's
Eerste druk: Scribner, New York (Verenigde Staten)

Pennsylvania, begin negentiende eeuw. Als weduwnaar en muilezelhouder Cy Bellman in de krant leest dat er gigantische, eeuwenoude botten zijn ontdekt in het modderige Kentucky, verlaat hij zijn kleine boerderij om met eigen ogen te zien of het gerucht dat er nog steeds reusachtige monsters rondstruinen in de wildernis achter de Mississippi waar is. Met de belofte dat hij zijn dochter Bess vaak zal schrijven en dat hij binnen twee jaar terug zal keren, laat hij haar achter bij zijn nukkige zus en trekt naar het westen. Met alleen een oude schuur vol miserabele dieren en de gouden ring van haar overleden moeder vult Bess eenzame dagen met het volgen van haar vaders route op kaarten in de bibliotheek en wachtend op zijn brieven. Ondertussen dwaalt Bellman steeds verder weg van huis door onherbergzame en vreemde landschappen, op een roekeloze zoektocht naar het onbekende.

zoeken in:
4,0
Zoektocht naar het onbekende

West is het meeslepende prozadebuut van de Britse Carys Davies, die eerder twee goed ontvangen verhalenbundels schreef - Some New Ambush en The Redemption of Galen Pike - waarvoor ze diverse malen genomineerd werd en mooie prijzen won. Ze is geboren in Wales, maar groeide op in het centrale deel van Engeland; de Midlands. Momenteel woont ze in Edinburgh, nadat ze vanwege haar werk twaalf jaar in New York en Chicago heeft gewoond. Wellicht hebben haar Amerikaanse jaren haar geïnspireerd om West te schrijven. De roman heeft het typisch Amerikaanse karakter van boeken als Het purperen land van Edna Ferber en Het bloeien van de avondwinde van Jetta Carlton, die zich ook afspelen op het Amerikaanse buitenstedelijke gebied van pioniers en kolonisten.

Terwijl de vijfendertigjarige, roodharige weduwenaar John Cyrus Bellman (Cy) zijn biezen aan het pakken is, vraagt zijn tienjarige dochter Bess hem hoe lang hij van plan is weg te blijven. Hij moet haar een exact antwoord schuldig blijven, maar denkt dat zijn zoektocht een jaar of twee in beslag zal nemen.

'In haar ogen was hij allesbehalve een dwaas.
In haar ogen was hij groots, vastberaden en avontuurlijk. Voor haar was hij een man met een missie, waarmee hij zich onderscheidde van anderen, en zo lang hij weg was zou ze dat beeld vasthouden: haar vader op zijn paard, met zijn tassen en zijn bundels en zijn wapens - hoog in het zadel, met zijn lange jas en met zijn cilinderhoed, haar vader die westwaarts trok.'

Zijn interesse is gewekt door een artikel in de krant dat er 'reusachtige beenderen en wonderbaarlijke slagtanden' zijn opgegraven, 'verzonken in de zilte modder van Kentucky: tanden zo groot als pompoenen, schouderbladen van bijna een meter, kaken die erop duiden dat de kop de afmetingen had gehad van een flinke man.' Aan de hand van het logboek van kapitein Lewis en kapitein Clark, die in 1804 op expeditie waren geweest naar de Grote Oceaan in het westen, zal hij zich laten leiden van Pennsylvania, langs rivieren en over het Rotsgebergte.

Nadat hij beloofd heeft haar vaak brieven te schrijven verlaat hij zijn muildierenfokkerij. Bess blijft achter onder de hoede van zijn humeurige zus Julie die, met de hulp van buurman Elmer Jackson, zorg zal dragen voor zijn huis en fokkerij.
Een jonge Shawnee-jongen, met de naam Oude Vrouw In De Verte, sluit zich onderweg bij hem aan op zijn tocht door de wrede wildernis. Blootgesteld aan de elementen en de krachten van de natuur trekken ze samen richting het westen. De trefzekere beschrijvingen van de natuur zijn beeldend, maar ook behoorlijk onheilspellend.

Ondertussen wacht Bess met smart op een brief van haar vader en leest ze in de bibliotheek boeken die haar meer kunnen vertellen over zijn reis. Dat Elmer Jackson steeds regelmatiger op de boerderij is te vinden krijgt een verwerpelijke, hartverscheurende wending.

'Er had vandaag een kraai in de tuin gezeten, wat wilde zeggen dat haar vader de grote dieren had gevonden en aan de weg terug naar huis was begonnen. Als ze morgen zonder een druppel te morsen de emmers van de pomp naar het huis wist te dragen, verkeerde hij in goede gezondheid. Als de witte meidoorn ging bloeien vóór de eerste mei, wilde dat ook zeggen dat hij in goede gezondheid verkeerde. [...] Ze deed dit tegenwoordig steeds vaker - elke dag, soms zelfs elk uur, en in ieder geval altijd voor het slapengaan: de tijd markeren door gunstige voortekenen te zoeken die te maken hadden met haar vader.'

In korte hoofdstukken wisselt Davies moeiteloos van perspectief tussen de diverse personages. Ze maakt gebruik van flashbacks en springt bijna ongemerkt ineens van verleden tijd naar tegenwoordige tijd en weer terug, haar manier van schrijven spannend maakt. De wijde wereld die Cy intrekt staat haaks op de saaie en rustige nederzetting waar Bess achterblijft.
Een klein zinnetje in het allerlaatste deel maakt een duister stuk van de geschiedenis duidelijk.

Helder, krachtig en intelligent. Met ijzingwekkende passages, maar tevens geschreven in poëtische proza. Een compacte roman, maar een groots verhaal.

Haar tweede roman The Mission House verschijnt in augustus 2020. Hopelijk zal de Nederlandse vertaling niet al te lang op zich laten wachten.

avatar van centurion81
4,0
Leuk boekje! Als het dit kwartaal niet het kwartaalboek zou zijn geweest hier op boekmeter, zou ik het waarschijnlijk nooit gelezen hebben.

Het is een boekje, met eigenlijk best een grote vertelling. Het had van mij breder uitgesmeerd mogen worden allemaal. Nu bleven de karakters wat platter dan ik zou willen, de gesprekken wat vlakker dan ik zou willen en werd er bij de verschillende scènes veel aan de verbeeldingskracht van de lezer overgelaten, wat uiteraard ook een keuze is.

Desalnietteplus boeit het van kop tot staart, leest het als een trein en zit de vaart er goed in..Eigenlijk leest 't dus als een sneltrein, haha...Of wellicht leest het als een westwaarts trekkende stoomlocomotief die de frontier van de Verenigde Staten steeds verder doet opschuiven en waarmee de onttovering zal intreden voor mensen als de protagonist in dit boek

Ik twijfel wat tussen 3,5 en 4 sterren, maar vooruit 4* omdat ik het zo'n sympathiek boek vond

3,5
Toen ik het boek uit had schreef ik voor mezelf wat gedachtes op. Één van de eerste dingen die ik opschreef was: een groots avontuur in sneltreinvaart verteld. De recensie van centurion81 lezend, ben ik niet de enige die er zo over dacht.

Cy Bellman vertrekt westwaarts als hij een artikel leest over beenderen die aldaar gevonden zijn. Hoewel hij op de eerste pagina al op zijn paard stapt en aan zijn gehele vertrek slechts enkele pagina's zijn gewijd, is het allesbehalve halsoverkop. Maandenlang loopt hij met het artikel rond, in zijn borstzak en in zijn hoofd. Soms ligt hij zelfs dagenlang op bed te fantaseren over de beesten die bij deze botten horen. Eenmaal op het paard laat hij een dochter, zus, huis en werknemer achter.

Wat me trok was de manier waarop met weinig woorden het vuur bij Cy werd aangewakkerd. Zijn ingedutte leven als weduwnaar krijgt ineens weer kleur. Vanaf dat moment lijken de kleuren elke pagina te veranderen, als de seizoenen elkaar in rap tempo opvolgen en je als lezer meevoelt met de daarbij horende weersomstandigheden en hun effect op Cy: optimistisch, afzien, optimistisch, twijfelend (en dik, en dun, dik en...).

Het landschap komt tot leven, en dat is een groot pluspunt van de roman. De sterrenhemel, het kampvuur, sneeuwval, grassen en woestijnen, bomen, rivieren en watervallen. Geen spoor van de beesten.

Jammer genoeg komen de karakters weinig tot leven. Je leert weinig over hun relaties, hun verleden, hun ideeën. Het blijft op dat vlak allemaal wat eendimensionaal, en dat is jammer, want aan het begin heb je gelijk ontzag voor de avonturiersdrang van Cy, en ondanks het verdriet de nieuwsgierigheid van Bess. Het enige 'personage' dat echt uit de verf komt is het nietsontziende landschap van Amerika.

Ook hier twijfel over een 3,5 en een 4. Voorlopig houd ik 'm op de 3,5.

4,0
Een van de leukere aspecten van het kwartaalboek is dat je (bijna) altijd op nieuwe zaken stuit. Een onbekende regio, een bijzondere stijl, een nieuwe kijk op een genre. In dat opzicht is West misschien niet zo heel bijzonder, al zal dit de eerste keer zijn dat ik een personage leer kennen met de formidabele naam Old Woman From A Distance. Verder is het een redelijk conventioneel boek, maar dan wel van bovengemiddelde kwaliteit.

Er is hierboven al veel zinnigs gezegd over het boek, dus ik beperk me maar tot een enkel elementje. Wat West naar mijn idee zo genietbaar maakt is dat het min of meer geschreven is als een legende, maar dan wel van de meest poëtische soort. Die poëzie zit hem in de natuurbeschrijvingen, het ritme, de herhalingen. De legende vind je terug in de geserreerde stijl. Daarbij worden vaak hele stukken ingedikt en veel overbodigs overboord gegooid. Ik vond West op zijn mooist op de momenten dat die twee elementen samenkomen, zoals hieronder:

"The weeks passed and he shot plover and duck and squirrel and quail.
He fished and he picked fruit and he ate quite well.
He was full of hope and high spirits, and there were times while he was going along when he couldn't help calling out over the water or up into the trees, 'Well, this is fine.'
Then winter came, and it was harder than he'd thought possible."

Wat ook wel zo aardig is, is dat we hier twee legendes hebben voor de prijs van een. De eerste is het verhaal van een man die alles achterlaat en de natuur in trekt voor een bijzondere queeste. De tweede legende is die van een jonge indiaan die als kind hulpeloos moest toezien hoe zijn zusje wordt verkracht en vermoord, en dan jaren later terugkeert naar dezelfde plek om een ander meisje voor dit zelfde lot te behoeden. Die laatste legende hangt natuurlijk van toevalligheden aan elkaar. In het geval van een gewone roman een doodzonde, in het geval van een legende zwiep je die toevalligheden van tafel en noem je ze het Lot (met hoofdletter).

Gek genoeg twijfelde ook ik over een 3,5 of 4, maar in mijn geval geeft het ambachtelijk meesterschap van Davies de doorslag. Fijn kwartaalboek dus weer!

3,5
"The weeks passed and he shot plover and duck and squirrel and quail."


Er zitten ook heel veel lijstjes in het boek: de spullen die Cy inpakt, de 'spulletjes' voor de indiaan, de producten in de kast, etc. Ik weet niet wat het praktisch nut ervan is, maar het viel wel op. Wellicht om de herhaling in net andere vorm te doen.

Die laatste legende hangt natuurlijk van toevalligheden aan elkaar. In het geval van een gewone roman een doodzonde, in het geval van een legende zwiep je die toevalligheden van tafel en noem je ze het Lot (met hoofdletter).


Ook een mooie observatie, het past allemaal precies in elkaar. Bitterzoet einde.

4,0
Robsessie schreef:

Er zitten ook heel veel lijstjes in het boek: de spullen die Cy inpakt, de 'spulletjes' voor de indiaan, de producten in de kast, etc. Ik weet niet wat het praktisch nut ervan is, maar het viel wel op. Wellicht om de herhaling in net andere vorm te doen.
Die opsommingen hebben denk ik twee functies. De herhaling ervan geeft het verhaal consistentie, als een soort ankerplaatsen waar je als lezer weer even op vertrouwd gebied bent. Het houdt de boel bij elkaar als het ware.

Verder zou het kunnen dat ze iets wil zeggen over een belangrijk verschil tussen de westerling en de inheemse man. De opsomming van Bellman bevat alleen nuttige zaken, zelfs de kralen en zakdoekjes (want die zijn ruilwaar). De opsomming van de indiaan bevat bijna alleen zaken van esthetische waarde, voor hem dan. De spiegeltjes, het geborduurde schort, de vingerhoed. Hij gebruikt echt alles als versiering. Misschien wil Davies hier een breder punt maken, maar dat is natuurlijk niet te bewijzen.

avatar van eRCee
Het is nu al zo'n doorslaand succes, dit kwartaalboek, dat ik me vrij voel om hem lekker over te slaan!

avatar van centurion81
4,0
eRCee schreef:
Het is nu al zo'n doorslaand succes, dit kwartaalboek, dat ik me vrij voel om hem lekker over te slaan!


Sowieso nooit iets lezen waar je niet echt zin in hebt toch? Teveel mooie boeken, te weinig tijd!

avatar van Lalage
3,5
Ook in de prettige vertaling van Nicolette Hoekmeijer schrijft Carys Davies mooi en vrij compact. Een lange winter in de woeste natuur wordt in een paar bladzijden samengevat. Zo blijft de vaart erin. Halverwege wijkt ze af van de chronologische volgorde, om de lezer met een vooruitblik nog nieuwsgieriger te maken naar de afloop van dit spannende verhaal. Tegen het einde gebeurt er iets wat ik te toevallig en voorspelbaar vind, dat is misschien wel jammer. Ik doel hier op de Indiaan die Bess komt redden als haar buurman haar wil verkrachten. Maar verder is dit een prachtig, beeldend verhaal.

avatar van Pythia
3,0
Natuurlijk is het fictie, maar ik heb toch graag dat de boel een beetje klopt.
Met slechts de bescherming van een jas of een deken ’s winters de nachten buiten in de sneeuw in de vrieskou doorbrengen? Ik zou denken dat je doodvriest. Met een breinaald en een boog twee maal precies je doel raken? Vier winters doen over de heenweg en voor heen en terug samen maar twee jaar nodig hebben? Het stoort niemand natuurlijk, het is gewoon een lekker verhaal dat zorgeloos door het landschap dartelt in verschillende versnellingen.
Het Engels is eenvoudig, het leest lekker weg, het is dun. Kortom, het lijkt ideaal voor de leeslijst van de middelbare school. Daar wordt wel naar een diepere betekenis gevraagd als het goed is. Daar ben ik nog naar op zoek.

avatar van Lalage
3,5
Pythia Ha, dat is wel scherp van jou, ik had hier niet echt over nagedacht. Met een vuurtje erbij hoef je niet dood te vriezen (ik weet niet of het realistisch is dat ze elke nacht genoeg hout vinden), maar vier winters in twee jaar is inderdaad wel erg sterk.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:19 uur

geplaatst: vandaag om 00:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.