menu

Cliënt E. Busken - Jeroen Brouwers (2020)

mijn stem
4,75 (4)
4 stemmen

Nederlands
Psychologisch

192 pagina's
Eerste druk: Atlas Contact, Amsterdam (Nederland)

De bejaarde E. Busken verblijft tegen zijn wil in de gesloten afdeling van een verzorgingscentrum waar men niet spreekt van patiënten, maar van cliënten. Is hij dement? In ieder geval is hij geïnterneerd om af te kicken van een verscheidenheid aan verslavingen. Hij zegt niets en lijkt ook niets te horen. Roerloos in zijn rolstoel staart hij voor zich uit, terwijl hem inmiddels niets ontgaat van wat er om hem heen plaatsvindt en dat hij inwendig van snerpend commentaar voorziet. Met zijn medebewoners bemoeit hij zich niet, louter in beslag genomen door zijn eigen ongericht door elkaar wentelende gedachten. Deze bewegen zich van verontwaardiging en machteloos verzet tegen zijn situatie via troebele herinneringen naar megalomanie. Hij acht zichzelf een groot wetenschapper, filosoof en schrijver, jammerlijk miskend en misplaatst tussen de andere cliënten, die in de war zijn als hijzelf.

zoeken in:
4,5
geplaatst:
Ik ben nu over de helft in dit boek, maar het is voor mij erg lastig lezen. De lezer volgt de gedachten van iemand die dement is, dus het gaat natuurlijk heel erg van hak op de tak. En dat is een understatement. Eigenlijk zou je de tijd moeten kunnen nemen om in één keer een groot stuk te kunnen lezen (zoals ik dat op zondag kon doen), want als je er eenmaal inzit, is het nog aardig te volgen, en dan kom je ook echt in de gedachtewereld van cliënt É. Brusken. Dan is het bij vlagen geniaal.

Maar in een voor mij verder drukke week waarin ik steeds slechts tijd heb voor een aantal bladzijden per dag, vraag ik me continu af wat ik in hemelsnaam aan het lezen ben en raak ik de draad kwijt. Ik heb het idee dat wanneer ik dit boek zou herlezen wanneer ik er de hele dag de tijd voor heb, ik er veel meer uit zou halen.

4,5
geplaatst:
glannestino schreef:
Ik ben nu over de helft in dit boek, maar het is voor mij erg lastig lezen. De lezer volgt de gedachten van iemand die dement is, dus het gaat natuurlijk heel erg van hak op de tak. En dat is een understatement. Eigenlijk zou je de tijd moeten kunnen nemen om in één keer een groot stuk te kunnen lezen (zoals ik dat op zondag kon doen), want als je er eenmaal inzit, is het nog aardig te volgen, en dan kom je ook echt in de gedachtewereld van cliënt É. Brusken. Dan is het bij vlagen geniaal.

Maar in een voor mij verder drukke week waarin ik steeds slechts tijd heb voor een aantal bladzijden per dag, vraag ik me continu af wat ik in hemelsnaam aan het lezen ben en raak ik de draad kwijt. Ik heb het idee dat wanneer ik dit boek zou herlezen wanneer ik er de hele dag de tijd voor heb, ik er veel meer uit zou halen.


Ik ben hierna toch maar even +/- 50 bladzijden teruggegaan om vanaf daar, op een vrije dag zonder afleiding, weer verder te lezen en de draad hervinden. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Inmiddels heb ik het boek uit. Het was nog steeds zwoegen voor mij, maar daarnaast was het een unieke leeservaring.

Het boek gaf me een idee van hoe het zou kunnen zijn om dement te zijn. Het bestaat uit één lange onophoudelijke gedachtestroom van de hoofdpersoon, zonder pauze, van hak -via associaties - op de tak, soms in prachtige creatieve bewoordingen, op andere momenten in (schijnbare) wartaal, beklemmend, soms deprimerend, soms heel grappig (wanneer hij de personen en gebeurtenissen om zich heen waarneemt en in gedachte beschrijft) en op een gegeven moment ook met veel melancholie over een leven dat voor zowel de lezer als de hoofdpersoon niet of nauwelijks (meer) bekend is. Losse flarden van herinneringen en (verzonnen) droombeelden, geven hooguit een idee van hoe gedeeltes van dat leven geweest zouden kunnen zijn. Het vereiste bij mij veel concentratie om dit boek te lezen, maar het heeft heel veel indruk gemaakt! Voorlopig geef ik 4*, maar ik twijfel om er 4,5* van te maken.

5,0
geplaatst:
De stijl met de eindeloos kronkelende , hernomen, bijgestuurde, onafgewerkte zinnen van Brouwers, of beter van zijn personage, geeft een angstwekkend en zelfs schokkend beeld van een uiteenvallende persoonlijkheid. De opstandigheid tegen deze ondergang blijft maar opflakkeren tot in de laatste bladzijden eindelijk het einde opdaagt en aanvaard wordt. En al die wartaal blijft maar 258 blz doorgaan en bleef me boeien. Meesterlijk is dat!
Ik had het enkele weken geleden erg moeilijk met de overversierde stijl van Pfeijfer in zijn “Grand Hotel Europa”. Dit is wat anders: geen aanstellerij, dit is echt (en soms nog grappig ook!)
Een meesterwerk!

Gast
geplaatst: vandaag om 04:54 uur

geplaatst: vandaag om 04:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.