Explorers of the New Century - Magnus Mills (2005)

Het is zonneklaar waar Magnus Mills zijn inspiratie haalde voor zijn nieuwe boek: de race naar de geografische zuidpool tussen Roald Amundsen en Robert Falcon Scott. Hoewel De Verkenners van de Nieuwe Eeuw zich niet in Antarctica afspeelt, zit het boek vol verwijzingen naar deze legendarische expedities van 1911-12. Zo roept bijvoorbeeld Tostig wanneer hij de bestemming bereikt heeft uit: "Dit is een vreselijke plek". Toen Scott op 16 januari 1912 de geografische zuidpool bereikte, riep hij: "Great God, this is an awful place!". Ook andere gebeurtenissen klonken me bekend in de oren.

Net als in de eerste twee boeken van ex-buschauffeur Mills, speelt ook nu weer de relatie tussen werkgever en -nemer een grote rol. In dit geval tussen de teamleiders en hun expeditieleden. Toch is De Verkenners van de Nieuwe Eeuw lang niet zo goed als De Hekkenbouwers en Vrij Kamperen (een nogal kaduke vrije vertaling van All Quiet on the Orient Express). Het derde boek, Een Tempel van Blik, heb ik nog niet gelezen. Die boeken blonken uit door hun fijne situatiehumor, de hilarische dialogen en de knap opgebouwde spanning (niet dat het thrillers zijn, maar toch). In De Verkenners van de Nieuwe Eeuw is het allemaal wat minder, al vond ik dat van die ezels (ik blijf met opzet vaag) wel een goede vondst.

Dus wie nog niets van Magnus Mills gelezen heeft, begin best met zijn eerste twee boeken. Die zijn echt fantastisch.

Ik ben het eigenlijk wel eens met Jeroen, al ben ik wat minder gul met sterretjes. Dit boek is inderdaad een heel stuk minder dan Mills' vorige werken. Je vraagt je ook echt af waarom Mills, schepper van werelden die tegen het surrealistische aanzitten, heeft gekozen om een historische gebeurtenis om te zetten in fictie. Te meer nog daar Beryl Bainbridge in 1991 al een magistrale roman over de reis van Scott heeft geschreven (The Birthday Boys). Vergeleken met dat boek van Bainbridge is dit echt een broddelwerkje.

Ook op technisch vlak houdt het niet over. De dialogen zijn, zeker in het begin, erg stroef. Daarnaast blijft de evocatie van de desolate omgeving beperkt tot steeds terugkerende elementen (klapperend tentdoek en vlaktes van steen) en dat gaat behoorlijk vervelen. Maar het grootste probleem vormen de personages, die nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Godzijdank hebben die personages wel verschillende namen, anders zou je echt niet meer weten wie nu wie is.

Tel daarbij ook nog eens een brakke vertaling op (die echt wemelt van de taalfouten) en je houdt een heel, heel mager boekje over.

1,5* voor die ene leuke vondst.