menu

It - Stephen King (1986)

Alternatieve titel: Het

mijn stem
4,20 (303)
303 stemmen

Engels
Griezel / Psychologisch

1138 pagina's
Eerste druk: Viking, New York (Verenigde Staten)

In de late jaren '50, wanneer enkele vrienden elf jaar oud zijn, ontdekken ze het bestaan van een vorm-veranderend monster in hun woonplaats Derry, Maine. Ze noemen het wezen 'Het' en proberen het te doden. Dit lijkt niet helemaal gelukt en ze sluiten een pact om 'Het' te doden wanneer 'Het' terugkeert. Dertig jaar later lijkt dit moment aangebroken.

zoeken in:
avatar van Freud
3,5
King heeft volgens mij vier goede boeken geschreven: Carrie, Bezeten Stad, The Shining en IT. Als ik me niet vergis zijn dat ook ongeveer zijn eerste vier werken, maar dat terzijde. De rest zijn herhalingen van hetzelfde of slappe verhalen die kunnen dienst doen als aangename ontspanning maar meestal zelfs weinig spanning bevatten.
Iets dat me in al zijn boeken opvalt is dat de opbouw meestal veel interessanter is dan de uiteindelijke ontknoping, en meestal ook veel spannender. Ik kan me van IT nog veel stukken herinneren waar ik echt rillingen van kreeg, voornamelijk dan de stukken over de jonge kinderen, maar de uiteindelijke afloop gaat er zo over dat het grotesk en belachelijk wordt. Maar in de eerste delen van het boek beheerst King het perfect om lieflijke situaties te schetsen en die dan langzaam uit de hand te doen lopen tot aan een korte, angstaanjagende climax, en dan weer giechelend terug te trekken en het verhaal kabbelend zijn weg te laten gaan. Dat vond ik vroeger onweerstaanbaar, en ik denk dat ik er ook nu nog van zou kunnen genieten. Misschien wat te dik, dit boek, en het einde had zeker minder gekund, maar 3.5 * krijgt hij in ieder geval.

4,0
Zeer zeker de moeite waar. Vreselijk spannend en meeslepend. 4*

avatar van Demoniac
4,5
Ik had de verfilming al gezien en nu dan ook het boek gelezen. De verkorte versie, maar ik heb nergens het gevoel gehad dat ik iets miste of dat er te snel door het verhaal geraasd werd. Natuurlijk wordt hier ook op gelet met het inkorten.

Mooi verhaal, maar dat had ik gezien de prima film ook verwacht. De gebeurtenissen in het heden en verleden wisselen elkaar af en vullen elkaar prima aan. Nutteloos lijkende dingen worden later weer aangehaald en dan blijkt het toch een betekenis te hebben. Leukste personage was Ben vond ik. Zijn gevoelens waren erg boeiend en ik kon me het best in hem inleven. Bill was iets te perfect, terwijl ik in mijn hoofd een voorstelling had van hem als een enorme loser. Minpuntjes waren er ook. 'Het' wordt door de vriendengroep als spin gezien, maar ik ben eigenlijk nieuwsgierig naar zijn ware gedaante. Dat is niet naar voren gekomen volgens mij. Ook waren de gevechten met 'Het' een beetje vaag.

4,5
Het, is het meesterwerk van Stephen King.
Ik maakte kennis met S, King met Christine, wat ik toen zo zo vond.
Later de nederlandse versie van Het gekocht.
Vond dat een prima thriller / horror, waarbij ik het 1958 gedeelte interessanter vond dan het heden.
Wat me gelijk opviel was dat het in vergelijking met de engelse uitgave veel te dun was.
Heb toen gelijk erachteraan de engelse versie gelezen en was stomverbaasd.
De nederlandse versie was gewoon een aanfluiting, een soort van het "beste"boek was het geworden, een soort veredelde samenvatting.
Jaren later weer gekocht, de derde versie inmiddels en weer herlezen.
Nog steeds vind ik de belevenissen in 1958 vele malen boeiender, vond ik ook zo in de filmversie (die helaas erg tegenviel).
Het is nog steeds een boek wat ik 1 x per jaar ter hand neem, altijd met de feestdagen.
Ik heb een hekel aan de kerst en dan is het boek Het een welkome afleiding.
Nog een kleine week en ik begin er weer aan.
Verslind dit boek van King iedere keer weer, net als Lord of the rings van Tolkien.
Samen met The stand (beproeving) vind ik dit het beste wat Stephen King ooit geschreven heeft.
Lekker breed uitgesponnen, sprongen in de tijd, horror en sensationele wendingen die je niet ziet aankomen.
Nog altijd kom ik scenes tegen dat ik denk, he, die zijn me niet eerder zo opgevallen.
Leuk is ook dat 23-11-1963 voor een deel in Derry in 1958 speelt.
Hoop dat er ooit nog een keer een vervolg komt op dit boek.
Voor iedere stephen king fan die dit nog niet gelezen heeft, je hebt wat gemist.
Omdat ik het heden gedeelte niet allemaal even goed vind, krijgt dit boek een dikke 4*.
Stephen King heeft voor mij dit niveau nooit meer bereikt, hoewel hij met de laaste 2 boeken, gevangen en 23-11-1963 weer een stapje richting Het doet.

avatar van Jason82
5,0
In 1 woord geweldig. Helaas heb ik lang geleden de film eerst gezien en daarna pas het boek gelezen. Gelukkig is het boek enorm dik en bleek er nog veel in te staan wat niet in de film meegenomen was. Bepaalde scenes waren heel eng en dat komt ook met name door de sfeer die King altijd weer weet te creëeren. Het is lastig te omschrijven, ik denk dat je dat zelf gewoon moet ervaren. De echte King lezers weten denk ik wel wat ik bedoel. Bij het lezen van dit, maar ook andere boeken, ben je even helemaal in een andere (inmiddels heel bekende) wereld!

'Nough said.

avatar van DMF
5,0
DMF
Een boek herlezen doe ik eigenlijk zelden. Er zijn te veel boeken die ik nog lezen wil en een lijvig boek als It herlezen doe je niet even in een middagje. Toch wilde ik het doen; na de eerste leesbeurt bestempelde ik dit boek als mijn favoriet. Ondertussen is het zeven jaar later en werd het voor mijn gevoel weer eens tijd om het boek erbij te pakken. In het Engels dit keer.

Ik weet nog wel dat ik genoot van het verhaal, van Pennywise, maar vooral van de vriendschap van de Losers Club toen ik het boek voor het eerst las. Ondertussen ben ik natuurlijk al bekend met de afloop, de memorabele passages en het globale verloop van het verhaal, dus let je automatisch op wat andere zaken. In mijn herinnering is It vooral het boek met dat spannende verhaal en die iconische clown. Maar het is uiteindelijk vooral een verhaal van zeven vrienden die een trauma delen als ze oog in oog komen te staan met een raadselachtig monster dat iedere verbeelding te boven gaat. Dat gedeelde trauma bindt ze en brengt ze 27 jaar na een mislukte poging om It te verslaan weer bij elkaar.

Het zevental leert om te gaan met het trauma, maar besluit om het samen ook (opnieuw) tegen het trauma te vechten om ditmaal de cyclus van It voor eens en voor altijd te doorbreken. Niet alleen It's cyclus; ook de cyclus die de zeven hoofdpersonen zelf meemaken in het leven moet daarbij doorbroken worden. Eddie wordt door een lijvige, bemoeizuchtige en claimerige moeder opgevoed, maar trouwt later met eenzelfde vrouw die hem ook manipuleert: hij blijkt niet in staat de cirkel te doorbreken. Hetzelfde geldt voor Beverly, die door vader Al meermaals op een vlakke hand wordt getrakteerd. Jaren later trouwt ze met Tom Rogan, die zijn handjes ook niet thuis kan houden en Beverly streng controleert. Bepaalde cycli blijven zich herhalen voor de hoofdpersonen: ze zijn tot op een bepaalde hoogte zelfs therapeutisch. De hoofdpersonen blijven hunkeren naar de bekende patronen, ook als er met deze patronen nauwelijks te leven valt. Zelfs als het gaat om mishandeling, fysiek (zoals bij Bevvie) of geestelijk (zoals bij Eddie), creëert het voor de Losers toch een omgeving die als veilig aanvoelt en die ze niet willen verlaten.

Daarom zijn de zeven Losers de aangewezen persoon om het tegen It op te nemen. Alle zeven hebben ze individueel een strijd te voeren. Bill tegen zijn gestotter, Mike tegen het feit dat-ie donker is in het niet zo ruimdenkende Derry, Beverly die geslagen wordt door haar vader, Eddie die geen meter van zijn moeder mag wijken, Richie tegen zijn verschrikkelijk nerderige gedrag, Stan met zijn geloof en Ben tegen de kilo's. Ze zijn in staat om hun eigen probleem op te lossen en tezamen zijn ze in staat om het grote, eeuwenoude probleem van Derry te laten verdwijnen: It.

It jaagt op de verbeelding en voedt zich met angst. Wie anders dan kinderen zijn dan ook de meest geschikte prooi? King maakt overduidelijk dat kinderen de wereld in een breder perspectief zien dan ouderen en daardoor een grotere verbeelding hebben. Daarbij is King duidelijk van de opvatting dat wat het dichtst bij onszelf staat, ook hetgeen is dat ons het meest bang maakt. It is in feite een spiegel voor de hoofdpersonen. It kruipt in de gedachten van de slachtoffers en komt vervolgens tevoorschijn in de vorm van hun grootste angst. De grootste angst is toch iets waar de kinderen zich mee vereenzelvigen: Richie is bang voor weerwolven, maar gaat wel mee naar een weerwolf film in de bioscoop en heeft al meerdere van dat soort films gezien.

King speelt ook in op de thema's verlangen en liefde en laat daarbij zien hoe angst ons kan beperken, maar ook hoe het kan verrijken. Dit alles gebeurt in combinatie met een fraaie vertelwijze waarin heden en verleden door elkaar heen lopen en elkaar beïnvloeden. King zou echter King niet zijn als-ie op het einde niet ietwat uit de bocht schiet. Het wordt wat vaag en wat overdreven spiritueel, wat op zich wel weer past bij het wezen dat It is, maar niet lekker uit de verf komt. In één welbekende passage gaat het ook echt wat te ver eigenlijk, maar het is hem vergeven. Eigenlijk is King te goed in het verhaal starten, waardoor het vervolgens alleen maar bergaf kan gaan - een soort narratieve zwaartekracht.

Het is niet anders. Ook na herlezing blijft It fier overeind staan. Het boek heeft veel meer diepgang dan me in eerste instantie opgevallen is. Destijds was ik alleen maar bezig het verhaal te volgen. Het verhaal is en blijft fantastisch, net als It en de hoofdpersonen, maar het boek heeft absoluut meer te bieden. De vijf sterren blijven staan, net als de nummer één klassering in mijn top tien.

* * * * *

avatar van poema
5,0
Naar aanleiding van de nieuwe IT (2017) film heb ik dit boek eens uit de kast getrokken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er door het formaat wel een beetje tegen opkeek, maar het boek heeft al mijn verwachtingen overtroffen.
Het begint natuurlijk met het legendarische papieren bootje, waardoor je gelijk in het verhaal zit. Hierdoor las het dan ook gelijk lekker weg. Wat ik persoonlijk erg fijn vond lezen was de manier waarop King het boek heeft opgedeeld, de stukken met de kinderen en de volwassenen door elkaar. Hierdoor blijven er bepaalde spanningsbogen aanwezig die aanzetten tot doorlezen. Verder was het deel met de kinderen verreweg het beste, al deed het deel met de volwassenen er niet ver voor onder (dit was in de film van 1990 wel anders).
Verder heb ik me afgevraagd wat dit boek nu zo goed maakt, want als je het terugbrengt tot de essentie gaat het over een groepje opgroeiende kinderen die je volgt van in hun kinder- en volwassenentijd (ook wel een grown-up verhaal). Maar King weet dit zo goed te verwoorden en te verbeelden dat je er gewoon midden in zit en het is ook zo geschreven dat je terugdenkt aan je eigen kindertijd (oftewel, herkenbaar geschreven) en dit is denk ik de dragende factor wat het boek zo goed maakt. De herkenbaarheid.
Verder vond ik De laatste vorm van IT, de spin lichtelijk tegenvallen, al wordt het hier beter uitgelegd dan in de film, waardoor het wel in de context te plaatsen valt. Verder vond ik het einde dat Derry mee onder gaat met IT goed passen met de historie van IT. Ook vond ik de seksscene tussen de kinderen, in tegenstelling tot anderen hier, wel in de context van het boek passen. De kinderen merkten dat hun kracht afnam, nadat ze IT voor het eerst verslagen hadden, dus was het sterkste om die kracht terug te krijgen samen ontmaagd te worden.
Al kan ik begrijpen dat sommigen deze scene een beetje ver vinden gaan.


Al met al een geweldig boek van King.

3,0
Moeilijk geval, dit. Laat ik dan maar beginnen met een simpele tegelwijsheid: wie niets doet, kan ook niets verkeerd doen. Wie echter héél veel doet (zoals een boek van 1142 (!) pagina’s schrijven), is gedoemd ook een aantal fouten te maken.

Het boek begint alvast veelbelovend. Dit is mijn eerste roman van King en al meteen viel me op wat een geweldige vertelstijl deze man heeft. In een zinderend eerste hoofdstuk volgen we de kleine Georgie die met zijn papieren bootje de gruwel tegemoet huppelt. King drijft de spanning op, alinea na alinea. De toon is gezet: voor een gezellige citytrip kun je Derry beter mijden.

Geleidelijk aan maken we kennis met de Losers’ Club, een vriendengroepje dat zijn naam niet gestolen heeft. Alle archetypes passeren de revue: de stotteraar, de astmapatiënt, het dikkerdje, … Nee, subtiel kun je het moeilijk noemen, maar King slaagt er hoe dan ook in om je helemaal onder te dompelen in hun leefwereld. Je leeft mee met hun avonturen en je hebt zowaar zin om zelf een ‘loser’ te zijn/worden Eigenlijk vond ik de horrorpassages nog het minst boeiend. De échte dreiging ging trouwens uit van de lokale pestkoppen (toegegeven: ook hier geen gebrek aan wandelende clichés) en de ouders die er bedenkelijke opvoedingsmethodes op nahouden. Voorts vind ik het best knap (én gedurfd) om van de stotterende Bill de leider van de groep te maken.

De vreemde eend in de bijt is ongetwijfeld Beverly, het enige vrouwelijke ‘lid’ van de Losers’ Club (en meteen ook het enige vrouwelijke hoofdpersonage). Een loser kun je haar eigenlijk moeilijk noemen, hooguit een paria. En hoewel ik haar best een fijn personage vind, merk je wel dat King moeite heeft om sterke vrouwelijke karakters te creëren. Ze is in essentie een jongen met een jurk, lang haar en wat “gevoelens”. De andere personages maken een duidelijke evolutie door, zij blijft het stoere grietje waar iedereen verliefd op is. Goed, laten we het een werkpunt noemen. So far so good.

Helaas vertoont It ook een aantal grotere gebreken. Het boek is om te beginnen véél te lang. Fans van King zullen ongetwijfeld likkebaarden bij de talrijke (en ellenlange) intermezzo’s en zijpaadjes, maar hopelijk zien die fans ook in dat hun favoriete auteur hier nauwelijks het kaf van het koren scheidt. Soms biedt zo’n subplot interessante achtergrondinformatie, maar veel vaker haalt het gewoon het tempo en de spanning uit het verhaal. Dan mag je nog een groots verhalenverteller zijn, als het hoofdstuk nauwelijks betrekking heeft op de capriolen van de hoofdpersonages, dooft de spanning al snel als een nachtkaars uit.

Erger nog is dat ook het hóófdverhaal hoe langer hoe meer ontspoort. King geeft het mysterie véél te snel prijs. De dreiging uit het begin van het boek moet dan plaatsmaken voor een hele rist fantasy-elementen die je eerder in een B-film verwacht. In de apotheose gaat King helemaal over-the-top. Waarom moet je in godsnaam 20 “slechteriken” (inclusief een gigantische spin als eindbaas; wat origineel zeg) creëren? Met Pennywise de clown heb je een heel sterke creep, hou het daar gewoon bij.

Gelukkig heeft It meer te bieden dan horror en fantasy. De Losers’ Club is een sympathieke bende, maar alles eromheen werd op den duur een beetje potsierlijk. 3* lijkt me wel een mild verdict.

avatar van Spoelworm
4,5
"When Ben came in today,story hour had just begun there. Miss Davies was reading the Three Billy Goats Gruff. 'Who is that trip-trapping upon my bridge?
Miss Davies spoke in the low,growling tones of the troll in the story. Some of the little ones covered their mouths and giggled,but most only watched her solemnly,accepting the voice of the troll as they escapted the voices of their dreams,and their grave eyes reflected the eternal fascination of the fairytale: would the monster be bested ... or would it feed?"


Steeds wanneer ik een boek lees, lees ik ieder geschreven woord.Ik lees het langzaam ,ik maak de woorden tot beelden en ga vaak helemaal mee in de fantasie waardoor Ik af en toe even in gedachte achter mijn boek zit. Dat maakt me meteen geen snelle lezer en een boek van deze proporties is dan ook wel iets waarvan ik mij afvraag of ik lang voor het einde ga afhaken.

Zover sta ik nu op blz 209 en het wordt wel steeds beter (het begin met de introductie van de personages was niet altijd even interessant).

De schrijfstijl is stijgend , en de positieve kant op welteverstaan. Nergens nog eng tot mijn verbazing (!?) helaas. Afgezien van het stuk dat Ben de bieb in komt en dat is bovenstaande qoute. Dat stuk vond ik echt het briljant .

Zo sterk zelfs dat ik toch even de moeite wou nemen mij op boekmeter aan te melden om dit stuk te citeren.

avatar van stambec
5,0
voor mij het beste boek van King, en misschien wel mijn favoriete boek ooit. gelezen in zowel Nederlands als Engels. wat een verhaal. het geen wat me het meest is bijgebleven is misschien niet alle horror en doden, maar het feit dat ze alles gewoon vergeten. de vriendschappen en jeugdherinneringen. aangrijpend.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:44 uur

geplaatst: vandaag om 15:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.