The Salt Path - Raynor Winn (2018)

Beide artikelen gelezen. Tja, het gegeven ‘Waargebeurd’ zou qua genre als de artikelen kloppen onjuist zijn. Het neemt niet weg dat ik zeker het eerste deel met plezier heb gelezen.
Maar goed daarbij kan ik nog denken, jammer. Had het als ‘fictie’ gebracht…

Dat ik als lezer het jammer vind is nog tot daaraan toe. Wat ik veel kwalijker vind is dat hierdoor kennelijk mensen (financiële) schade is toegebracht. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheid dat mensen met een diagnose ‘Corticobasale degeneratie’ overwegen eveneens zulke tochten te (gaan) ondernemen in de hoop op wonderbaarlijke genezingen… Hoewel het lopen niet als genezend wordt genoemd, gaat m.i. in de boeken wel een suggestie van helende werking van de wandelingen in combi met Moths ziekte uit.

NRC en The Observer zijn niet zomaar kranten, ik weet wel dat ik het volgend geplande boek van Raynor Winn aan mij voorbij laat gaan.

The Missing Money | The Walkers Ep1 - The Walkers: The real Salt Path | Tortoise Investigates | Podcast on Spotify - open.spotify.com

Nu ook een podcast over de onwaarheden en het bedrog. Ook leuk om te luisteren als je het boek niet gelezen hebt.

Ik had het allemaal liever niet geweten. Deze stond al een tijd in de kast om nog te lezen maar dat gaat niet gebeuren weet ik nu al. Deze geef ik weg.

Ik zou zeggen, je kunt als troostprijs de podcasts The Walkers volgen, het zijn zeker 6 episodes, ik heb deel 1 gehoord. Maar ja, ik heb het boek wel gelezen en heb door de podcast nu wel echt de p in (zonder de volgende 5 te hebben gehoord).
Als de volgende delen net zo zijn is de kringloop m.i. nog teveel van het goede. Recyclen zou ik zeggen ♻️
Ik probeer in de regel niet te snel te oordelen maar dit is toch wel een uitzondering. Zeker bij het horen van de reactie van de auteur tot slot.

Wat dacht je hier van: in duizend stukjes !

Toch is het uiteindelijk zo jammer, ik vond het bij lezing een mooi boek, bij andere delen soms geërgerd. Dus ik ga mijn stem nu niet verwijderen. Ik ging met mijn dochter naar de film, toen uiteindelijk dit nieuws kwam zei ze: “Ja, toch vind ik het verhaal tussen die twee heel mooi.”
Dat is zo, dat is het verháal ook. Maar had het anders aangepakt. Ik vermoed dat het pseudoniem Raynor Winn niet voor niets is. In de podcast draait een geïnterviewde na het uitkomen van ‘Het zoutpad’ het boek om en ziet de foto van de auteur. Dan pas realiseert ze zich om wie het gaat.
Hoewel de auteur enerzijds de bevindingen van de Observer betwist erkent ze bepaalde details wel. Linksom of rechtsom het werpt zonder meer een schaduw.

Het verhaal wordt er niet slechter door. Ik denk dat er heel wat 'waargebeurde' verhalen bestaan, in boek- of bioscoopformaat die we met een paar korreltjes zout (grappig in dit verband) moeten nemen. Waarheden hebben zo hun dubbelheden.

Het Zoutpad heb ik snel uitgelezen. Maar niet omdat ik van begin tot eind werd geboeid. Eigenlijk meer om zo snel mogelijk weer een ander boek van de plank te halen. Het Zoutpad wordt bestempeld als 'literatuur'. Dat vind ik echter veel te veel eer. Het is toch veel meer een wandelgids met een eindeloze opsomming van dorpjes, baaien, kliffen, landtongen, rivieren et cetera. In het begin zocht ik ze nog op op Google Maps. Maar dat begon toch wel te vervelen. Vervolgens worstelde ik me door alsmaar herhalende omstandigheden: storm, regen, noedels, bremstruiken, regen, tonijn, meer noedels, nog meer regen en wind, alweer tonijn, kou, natte kleren, opnieuw noedels en tonijn. Het hield maar niet op. De stijl die Winn hanteert roept geen emoties op, eerder afstand.
Toegegeven: het is een bewonderenswaardige force majeur die Ray en Moth tot een goed einde hebben gebracht. Maar ook een met onverantwoorde risico's. Dit avontuur had natuurlijk ook fataal kunnen aflopen. Sterker nog: die kans was groter geweest dan een goede afloop.
Tenslotte nog het aspect van de twijfel die boven het hele project hangt. Ik kon mij tijdens het lezen niet loskoppelen van de gedachte dat de waarheid geweld is aangedaan. Serieuze nieuwsmedia, dus geen roddelbladen, hebben naspeuringen gedaan en geconcludeerd dat er wel degelijk sprake is van dubieuze verdraaiing van feiten. Iedereen moet zelf maar een oordeel vellen. Maar mij zal dit boek niet beklijven.

Iemand vertelde een mooie anekdote over dit boek, over alles verliezen en dat het op het einde toch weer goed zou komen of zo. Aangezien ik door een moeilijke periode ging dacht ik: laat ik dat boek maar eens kopen voor uit mijn hoofd 25 euro. Hoop doet leven!

Wat een gedrocht. Het eerste hoofdstuk begint aardig, maar wat volgt is een oeverloos saai verhaal waarin elke dag min of meer hetzelfde gebeurt. Samengevat: opstaan, plassen, noodles vreten, wandelen, in een dorpje in een kroeg warm water drinken want er is geen geld, suf gesprek met medereizigers, wandelen, tent opzetten, noodles vreten en slapen. En zoals Nekstwan al zei: eindeloze beschrijving van dorpjes, baaien, kliffen, landtongen (!!!), rivieren et cetera. Lekker boeiend. Het probleem met dit boek: het gaat over een wandeling, en wandelen beschrijven is saai. Ik heb hem halverwege weggelegd en ten slotte maar te vondeling gelegd in het portiek.

Het is trouwens zo treurig dat zo'n boek dan bestseller wordt, terwijl er zoveel beters wordt geschreven. Konden we maar de middelmatigheid ontstijgen, maar helaas.

Vandaag 15 mei 2026 een artikel in het AD. Actrice Gillian Anderson, die Raynor Winn vertolkte in de film, voelt zich verraden door de onwaarheden rondom de werkelijke redenen die aan het lopen van Het Zoutpad vooraf gingen. Toen de opnames van start gingen was daar nog niets over bekend, zo schijnt het.
Ik heb het boek gelezen (zie mijn recensie hierboven), de film laat ik aan me voorbijgaan.