Los Caballitos del Diablo - Tomás González (2003)

Mijn derde roman van González in zes weken tijd, en Duivelspaardjes is helemaal een voltreffer. Vanuit een intrigerende uitgangssituatie komt de prachtige, heldere stijl van de Colombiaan hier tot volle bloei. Ik ken weinig schrijvers die zulke mooie natuurbeschrijvingen afleveren zonder te vervallen in lyriek. De beelden zijn doeltreffend, de woordkeuze ongeforceerd, en het vermengt zich allemaal moeiteloos met het verhaal (net zoals de rozenstruiken zich om een afrastering heen vlechten zodat deze nog hermetischer wordt).

Interessant is dat het boek een soort vervolg biedt op Eerst was er de zee, in de zin dat het de broer van de hoofdpersoon uit die roman (J.) tot onderwerp heeft. J. en Elena duiken dus soms op in het verhaal en dan liggen de zaken, vanuit dit nieuwe perspectief, soms anders dan je bij lezing van de debuutroman van González kon denken. De broer blijft naamloos en wordt aangeduid met 'hij' of met een typering. Hiermee maakt González het zichzelf wel een beetje moeilijk, want soms lopen de persoonlijk voornaamwoorden wat door elkaar, zeker in het begin.

Net als in Eerst was er de zee zijn er vooruitwijzingen te vinden in het boek, die er een onheilspellend karakter aan geven. Dit keer staat dat ook in een bredere setting, namelijk van de drugsmoorden in Colombia. Het verhaal rondom de protagonist (de naamloze broer) zelf is minder omineus en daarmee ook origineler. Duivelspaardjes beschrijft hoe deze man, samen met zijn vrouw, een klein landgoed koopt op een berghelling boven de stad en zich steeds meer afzondert van zijn familie en de wereld om hen heen door middel van een dichtgroeiende tuin. Zijn misantropie en zwijgzaamheid zorgen voor een geleidelijke ontmenselijking, als je het negatief wil opvatten, of tot een geleidelijke verlichting ten aanzien van het menselijk gewoel, meer positief gedacht.

Ik vond het prachtig. Die tuin, een soort hof van Eden maar niet op een romantische manier, wordt zo geweldig tot leven gewekt als je maar zelden tegenkomt. Couleur locale op z'n meest letterlijk (wederom knap vertaald door Jos den Bekker, die een keurige verantwoording geeft van zijn keuzes achterin). Duivelspaardjes is een parel van een boek en levert een dikke vette vier sterren op. Ik stel voor om Tomás González kwartaalschrijver te maken.