Tarzan of the Apes - Edgar Rice Burroughs (1912)
Alternatieve titels: Tarzan van de Apen | Tarzan #1
mijn stem
12 stemmen
Engels
Avontuur
400 pagina's
Eerste druk: A. C. McClurg,
Chicago (Verenigde Staten)
De Engelse Lord en Lady Greystoke belanden na een muiterij aan boord van het schip dat hun naar Afrika brengt op een onbewoond deel van de West-Afrikaanse kust. Daar wordt hun zoontje John geboren. Een jaar later sterft de zieke Lady Greystoke, en wordt haar man gedood door een grote aap. De apin Kala, die haar eigen jong verloren heeft, ontfermt zich over de kleine John, die zij in haar eigen apentaal Tarzan (wit-huid) noemt. Zo groeit hij op als lid van de apenstam. Wanneer John jaren later de hut van zijn ouders ontdekt, en daarin ook boeken, komt hij tot de ontdekking dat hij geen aap is, maar een 'mens'. Wanneer hij leider van de mensapen is geworden verstoort een blanke expeditie zijn wereldbeeld. Hij redt Jane Porter, zijn grote liefde, en Paul D'Arnot. Die maakt hem vertrouwd met spraak en cultuur...
0
geplaatst: 22 oktober 2009, 11:28 uur
Absolute klassieker.
Dit boek, voor 't eerst verschenen in 1912, lag ten grondslag aan een 'imperium', om het zo maar eens te noemen.
Schrijver Burroughs werd schatrijk door zijn schepping en al hetgeen daaruit voortvloeide.
Zijn nazaten leven ook nu nog riant van de rechten op zijn werken.
De filmwereld voer er niet minder wel bij, want de vele Tarzan films stonden altijd garant voor grote aantallen bioscoopgangers(en TV kijkers)
Nieuwe verfilmingen staan alweer op stapel.
Burroughs putte voor zijn boek wel stevig uit het werk van zijn voorgangers, Kipling ('The Jungle books') en vooral uit dat van de Franse schrijver Albert Robida, die in zijn ' Voyages très extraordinaires de Saturnin Farandoul' een soortgelijke 'aapmens' opvoerde als Burroughs' Tarzan.
Dat verhaal werd ook in het Engels vertaald als 'The monkey King', en verscheen ook in Amerika.
Het is meer dan waarschijnlijk dat Burroughs het gelezen heeft, want de overeenkomsten zijn treffend.
Toch wist Burroughs iets eigens te maken van zijn verhaal, en zeker van de vele (25) vervolgen erop.
'Tarzan of the Apes', in het Nederlands verschenen als 'Tarzan van de Apen', is een meeslepend verhaal, dat zijn kracht, ook zovele jaren later, behouden heeft.
Het taalgebruik van Burroughs was welhaast ' Victoriaans', maar dat geeft de roman iets extra's.
Gemoderniseerde vertalingen daarentegen doen afbreuk aan het oorspronkelijke werk.
Stel je voor dat iemand het werk van Arthur Conan Doyle zou moderniseren, ik moet er niet aan denken.
Wie een Nederlandse vertaling wil lezen kan daarvoor het best een van de eerste uitgaven, in oude spelling, kiezen om de oorspronkelijke sfeer van het boek te ervaren.
Maar beter nog is het om het de boeken van Burroughs in de oorspronkelijke versie te lezen...in het Engels dus.
Bij vertalingen gaat er toch altijd iets verloren.
In dit geval ook veel van de dynamiek, want Burroughs had een bijzonder woordkeuze-talent.
Dat komt in een andere taal niet optimaal tot zijn recht.
Dit boek, voor 't eerst verschenen in 1912, lag ten grondslag aan een 'imperium', om het zo maar eens te noemen.
Schrijver Burroughs werd schatrijk door zijn schepping en al hetgeen daaruit voortvloeide.
Zijn nazaten leven ook nu nog riant van de rechten op zijn werken.
De filmwereld voer er niet minder wel bij, want de vele Tarzan films stonden altijd garant voor grote aantallen bioscoopgangers(en TV kijkers)
Nieuwe verfilmingen staan alweer op stapel.
Burroughs putte voor zijn boek wel stevig uit het werk van zijn voorgangers, Kipling ('The Jungle books') en vooral uit dat van de Franse schrijver Albert Robida, die in zijn ' Voyages très extraordinaires de Saturnin Farandoul' een soortgelijke 'aapmens' opvoerde als Burroughs' Tarzan.
Dat verhaal werd ook in het Engels vertaald als 'The monkey King', en verscheen ook in Amerika.
Het is meer dan waarschijnlijk dat Burroughs het gelezen heeft, want de overeenkomsten zijn treffend.
Toch wist Burroughs iets eigens te maken van zijn verhaal, en zeker van de vele (25) vervolgen erop.
'Tarzan of the Apes', in het Nederlands verschenen als 'Tarzan van de Apen', is een meeslepend verhaal, dat zijn kracht, ook zovele jaren later, behouden heeft.
Het taalgebruik van Burroughs was welhaast ' Victoriaans', maar dat geeft de roman iets extra's.
Gemoderniseerde vertalingen daarentegen doen afbreuk aan het oorspronkelijke werk.
Stel je voor dat iemand het werk van Arthur Conan Doyle zou moderniseren, ik moet er niet aan denken.
Wie een Nederlandse vertaling wil lezen kan daarvoor het best een van de eerste uitgaven, in oude spelling, kiezen om de oorspronkelijke sfeer van het boek te ervaren.
Maar beter nog is het om het de boeken van Burroughs in de oorspronkelijke versie te lezen...in het Engels dus.
Bij vertalingen gaat er toch altijd iets verloren.
In dit geval ook veel van de dynamiek, want Burroughs had een bijzonder woordkeuze-talent.
Dat komt in een andere taal niet optimaal tot zijn recht.
0
Thorongil
geplaatst: 14 mei 2012, 13:51 uur
Heb eerst de eerste 4 John carter verhalen gelezen. Ben nu dit boek beginnen lezen, 3 hoofdstukken ver en het bevalt me best.
0
Thorongil
geplaatst: 31 mei 2012, 15:01 uur
Vorige week uitgelezen. Is toch wel een klassieker die je gelezen moet hebben, de 21 sequels ga ik denk ik wel negeren.
0
geplaatst: 7 april 2014, 07:35 uur
Spannend en ouderwets avontuur. Bij zo'n verhaal is het altijd interessant om de originele versie te leren kennen. Het is zo'n boek dat iedereen kent, maar dat niemand gelezen heeft.
Geen "Me Tarzan, You Jane". Dat komt uit een interview met Johnny Weissmuller. Tarzan leert Engels lezen en later Frans spreken. Geen Cheetah.
Sommige passages zijn racistisch, met name de voorstelling van de kannibalen. Anderzijds is het zwarte meisje Esmeralda wel een sympathiek personage, al valt ze bij gevaar keer op keer flauw.
Tarzan heeft voornamelijk goede eigenschappen: de wilde met de nobele inborst tegenover de gecorrumpeerde "beschaafden". Retour à la nature. In zijn wraakactie tegen de kannibalen laat hij zich wel van zijn moorddadige kant zien, maar hé, in de jungle heersen andere wetten.
De eerste helft van het boek maakt de afkomst van Tarzan duidelijk en legt uit hoe hij leerde overleven in de jungle. De tweede helft focust op het liefdesverhaal met Jane. Het einde is nogal abrupt, maar dat heeft ermee te maken dat er een vervolg komt met "The Return of Tarzan".
Natuurlijk kun je vanuit intellectueel standpunt allerlei bezwaren maken en zeggen dat dit geen Literatuur met een grote L is, maar het is wel een heerlijk spannend en grappig jongensboek dat geen moment verveelt.
Geen "Me Tarzan, You Jane". Dat komt uit een interview met Johnny Weissmuller. Tarzan leert Engels lezen en later Frans spreken. Geen Cheetah.
Sommige passages zijn racistisch, met name de voorstelling van de kannibalen. Anderzijds is het zwarte meisje Esmeralda wel een sympathiek personage, al valt ze bij gevaar keer op keer flauw.
Tarzan heeft voornamelijk goede eigenschappen: de wilde met de nobele inborst tegenover de gecorrumpeerde "beschaafden". Retour à la nature. In zijn wraakactie tegen de kannibalen laat hij zich wel van zijn moorddadige kant zien, maar hé, in de jungle heersen andere wetten.
De eerste helft van het boek maakt de afkomst van Tarzan duidelijk en legt uit hoe hij leerde overleven in de jungle. De tweede helft focust op het liefdesverhaal met Jane. Het einde is nogal abrupt, maar dat heeft ermee te maken dat er een vervolg komt met "The Return of Tarzan".
Natuurlijk kun je vanuit intellectueel standpunt allerlei bezwaren maken en zeggen dat dit geen Literatuur met een grote L is, maar het is wel een heerlijk spannend en grappig jongensboek dat geen moment verveelt.
0
geplaatst: 4 september 2016, 13:00 uur
Bijna een guilty pleasure, dit. Weinig literair en ook niet maatschappelijk helemaal verantwoord (racisme, seksisme...), maar wat leuk! Ik heb Tarzan of the Apes met veel plezier gelezen.
Het boek vraagt wel behoorlijk wat suspension of disbelief, maar daar krijg je een levendig, avontuurlijk verhaal voor terug. Je kunt er vast allerlei filosofische gedachten op loslaten, maar Edgar Rice Burroughs doet dat zelf nauwelijks. Hij lijkt niet de ambitie te hebben gehad om er een psychologische roman van te maken, dus wil ik het boek ook niet zo lezen. Tarzan rolt van het ene avontuur in het andere, in zo'n hoog tempo dat het nooit verveelt. Tarzan vecht met de wilde dieren in de jungle, Tarzan ontdekt zijn eigen menselijkheid, Tarzan komt in aanraking met kannibalen (altijd leuk...). En dan komen Jane en consorten en gaat het verhaal toch een beetje een andere kant op. Misschien wil de aap-mens ook wel gewoon mens zijn... Nu stopt het verhaal vrij abrupt, maar in mijn versie komt The Return of Tarzan er meteen achteraan, waardoor je een wat vollediger verhaal krijgt.
De meeste personages zijn wat karikaturaal. Jane is vooral de damsel in distress, haar vader is de typische verwarde professor, en Esmeralda doet niets dan flauwvallen. De zwarte inboorlingen zijn in dit deel nog allemaal domme kannibalen. Daar zou je je aan kunnen ergeren, maar je zou je er ook overeen kunnen zetten en gewoon genieten van Tarzans vele avonturen.
Het boek vraagt wel behoorlijk wat suspension of disbelief, maar daar krijg je een levendig, avontuurlijk verhaal voor terug. Je kunt er vast allerlei filosofische gedachten op loslaten, maar Edgar Rice Burroughs doet dat zelf nauwelijks. Hij lijkt niet de ambitie te hebben gehad om er een psychologische roman van te maken, dus wil ik het boek ook niet zo lezen. Tarzan rolt van het ene avontuur in het andere, in zo'n hoog tempo dat het nooit verveelt. Tarzan vecht met de wilde dieren in de jungle, Tarzan ontdekt zijn eigen menselijkheid, Tarzan komt in aanraking met kannibalen (altijd leuk...). En dan komen Jane en consorten en gaat het verhaal toch een beetje een andere kant op. Misschien wil de aap-mens ook wel gewoon mens zijn... Nu stopt het verhaal vrij abrupt, maar in mijn versie komt The Return of Tarzan er meteen achteraan, waardoor je een wat vollediger verhaal krijgt.
De meeste personages zijn wat karikaturaal. Jane is vooral de damsel in distress, haar vader is de typische verwarde professor, en Esmeralda doet niets dan flauwvallen. De zwarte inboorlingen zijn in dit deel nog allemaal domme kannibalen. Daar zou je je aan kunnen ergeren, maar je zou je er ook overeen kunnen zetten en gewoon genieten van Tarzans vele avonturen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.