De Trein naar Pavlovsk en Oostvoorne - Toon Tellegen (2000)

mijn stem
3,83
6 stemmen

Nederlands
Psychologisch

188 pagina's
Eerste druk: Querido, Amsterdam (Nederland)

Toon Tellegen heeft de verhalen die zijn grootvader hem vertelde of had kunnen vertellen, opgeschreven: een doos vol zachtmoedige herinneringen aan tijden en plaatsen waar wij weinig van weten. Een verhaal bijvoorbeeld over die wonderlijke goochelaar aan het hof van de tsaar, die niet ver van Sint-Petersburg gevangen werd gehouden omdat hij één bijzondere goocheltruc kon uitvoeren: een muis in een olifant veranderen en terug. De grootvader vertelde zijn kleinzoon over zijn familie, over eigenaardige gebruiken, over levenswijsheden - het zijn tot weemoed stemmende verhalen, soms grappig, soms laconiek of bizar, vaak somber wanneer de grootvader niet naar de bodem van zijn herinneringen wilde reiken, alsof iets hem tegenhield.

3 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:
avatar van Freud
4,5
0
geplaatst: 16 augustus 2007, 11:40 uur [permalink]
Toon Tellegen is al jaren mijn favoriete nederlandstalige auteur, maar dit boek heb ik altijd laten staan. Op de een of andere manier sprak het me niet aan, waarschijnlijk omdat ik eigenlijk dacht dat het een reisverhaal was of zo (en daar heb ik echt een hekel aan ) Onterecht natuurlijk, want het is allereerst helemaal geen reisverhaal en bovendien is het ook nog eens een prachtig boek, zoals alleen Tellegen ze schrijven kan.
Op en top melancholisch, somber vaak, met een flinke dosis absurditeit en een grote voorliefde voor woorden (vooral dan woorden zoals tergen of naargeestigheid ). Het is allemaal heel typisch (hoewel de sfeer van de verhalen eerder aan sommige van zijn gedichten doen denken dan aan de dierenverhalen) maar toch weer op een bepaalde manier uniek. Het beeld dat in dit boek gevormd wordt van het Rusland vlak voor de revolutie is wondermooi (Toen ik klein was dacht ik dat Russen mensen waren die zich voortduren in hun handen wrongen en de wanhoop nabij waren. Maar hoe ze in hun handen wrongen wist ik niet: ik had dat nog nooit gezien., besluit de hoofdpersoon na een van grootvadersverhalen), vol melancholie, zwartgalligheid, en met de nodige groteske, soms wat magisch realistische overdrijvingen. Maar steeds op de rustig kabbelende, bedaarde vertelwijze die Toon Tellegen eigen is. Sommige verhalen zijn gewoon spannend en realistisch, andere zijn eerder filosofisch van toon, maar allemaal samen vormen ze een perfect portret van een man en zijn land.

avatar van Freud
4,5
0
geplaatst: 16 augustus 2007, 11:44 uur [permalink]
Een stukje dat me extra is bijgebleven is hetvolgende, niet direct representatief voor dit boek, maar wel op en top Toon Tellegen:

'Alleen God mag ongeduldig zijn,' mompelde mijn grootvader. En ik zag, zoals altijd wanneer hij God noemde, God voor me, met een verhit gezicht, achter een vluchtende menigte aanhollend. 'Liefde, vlug!' riep hij ongeduldig. 'Schiet op! Heb elkaar lief!' Met één vuist dreigend in de lucht, struikelend, en tenslotte vallend, in de modder, met zijn gezicht voorover. De vluchtende menigte ontkwam, zonder dat ook maar één iemand een ander liefhad.

avatar van Pythia
3,5
0
geplaatst: 30 oktober 2013, 22:23 uur [permalink]
Ik heb het boek gelezen vanwege de trein naar Oostvoorne.
Toen ik vier was kruisten de rails van de trein / tram naar Oostvoorne de stoep waarover ik naar de kleuterschool liep.
De trein / tram was niet heel groot, hij werd liefkozend het trammetje genoemd, of, minder liefkozend, “het Moordenaartje” vanwege de vele ongelukken die het ding tussen Rotterdam en het strand ivan Oostvoorne veroorzaakte. Onderweg stopte de trein in Brielle, de geboorteplaats van Toon Tellegen.
Deze achtergrondinformatie lijkt me toepasselijk omdat het boek over het Pavlovsk deel van de titel gaat.
Het zijn de verhalen die een (Russische) grootvader aan zijn kleinkind vertelde. Zoals mijn grootvader ze aan mij vertelde. Over een vreemde, verloren wereld. Maar dan prachtig opgeschreven.
Vertelkunst met een hoofdletter V.
Ik gun ieder kind zo’n grootvader.