Adriaan en Olivier - Leonhard Huizinga (1939)

Leuk om te lezen, prima taalgebruik, maar van enige ontwikkeling anders dan die van de plot is geen sprake. Heerlijk voor de vakantie.

Grappig en het leest als een trein. Compleet pretentieloos verder, maar zo op zijn tijd erg prettig.

De zoon van historicus Johan Huizinga schreef ook ernstige dingen, maar Leonard scoorde vooral met deze kolderieke reeks rond een Haagse tweeling. Adriaan is het nuchtere, zakelijke type; ik-verteller Olivier is het artistieke type dat zich een groot dichter waant. Soms botst dat, maar wanneer het erop aan komt, spannen ze samen.

Het olijke tweetal is plots rijk dankzij de nalatenschap van een suikeroom. Op het landgoed dat ze geërfd hebben, krijgen ze te maken met een bont gezelschap aan goudzoekers en opportunisten. Alle standen zijn vertegenwoordigd, van de tuinman tot de douairière. Dit leidt tot een komische schattenjacht met puzzelwerk, verrassende wendingen en nachtelijke intriges.

De humor van Huizinga zit vooral in z’n taalgebruik. Vragen worden opzettelijk fout geïnterpreteerd, de letterlijke en figuurlijke betekenis van woorden wordt dooreen gehaald. Literatuur hoeft niet altijd gravitas te hebben.