menu

Let's Go (So We Can Get Back). A Memoir of Recording and Discording with Wilco, Etc. - Jeff Tweedy (2018)

mijn stem
4,50 (1)
1 stem

Engels
Autobiografisch

304 pagina's
Eerste druk: Faber & Faber, Londen (Verenigd Koninkrijk)

In zijn langverwachte memoires vertelt Jeff Tweedy verhalen over zijn jeugd in Belleville, Illinois; de platenwinkel St. Louis, rockclubs en het live-muziekcircuit dat zijn songwriting en carrière in de kijker heeft gezet; en de scène uit Chicago die het allemaal samenbracht. Hij gaat ook uitgebreid in op zijn medewerkers in Uncle Tupelo, Wilco en meer; en schrijf liefdevol over zijn ouders, zijn vrouw Susie en zijn zoons, Spencer en Sammy.

zoeken in:
avatar van Theunis
4,5
Het begint nog zo rustig. De zanger loopt met een akoestische gitaar naar de microfoon. Het zacht tokkelen begint en even later klinkt de beheerste, breekbare stem van Jeff Tweedy. Als je even niet oplet heb je de eerste signalen van het dreigende al gemist. I dreamed about killing you again last night and it felt alright to me. Terwijl de muziek lieflijk, onschuldig voortkabbelt, een slide gitaar en de zachte toetsen van een piano doen zijn intrede, zingt de zanger, alsof het niets betekent, rustig verder. Your cold, hot blood, ran away from me to the sea. Bij het volgende couplet is het bloed weggespoeld, maar is er nog steeds iets van weemoed, zwaarmoedigheid. En dan gebeurt het. Als je het liedje niet eerder live hebt gehoord vraag je je af wat er in hemelsnaam gebeurt, als je het vaker hebt gehoord voel je je intens geluk of een weerzinwekkende walging. Want je kunt er niet meer omheen nu. Of je houdt ervan of je vindt het verschrikkelijk. Want nadat het nummer twee minuten argeloos onderweg was naar een alleraardigst, maar ietwat clichématig singer-songwriter-nummertje, slaat het noodlot toe. Het is alsof de bliksem inslaat, alsof er noodlottig onweer dwars door de apparatuur scheurt. Even weet er niet wat je overkomt, vraag je je af wat er met alle muzikanten aan de hand is, want ze slaan het nummer aan gort. Jeff Tweedy ondertussen, tokkelt rustig verder, je hoort door het oorverdovende geluid dat de band produceert nog steeds die breekbare stem kalmpjes doorzingen. I know I'll make it back, one of these days and turn on your TV. Even plotseling als het kwam, is de demonische ruis verdwenen en is alles weer normaal, is de zanger er weer, onverstoorbaar spelend op zijn gitaar, zingend alsof er niets is gebeurd.

Toen ik dit nummer van Wilco voor het eerst live hoorde werd ik verliefd op de band. Wat ik over dit boek over de zanger van de band, Jeff Tweedy, ga vertellen zal daarom niet helemaal objectief zijn, vrees ik. Hoe objectief kun je als lezer nog zijn als je zo veel naar zijn muziek hebt geluisterd, als hij via de muziek al onderdeel is geworden van wie je zelf bent. Wat bij het lezen van het boek meteen op valt is dat Tweedy schrijft alsof hij op het podium staat en het gesprek aangaat met de zaal, iets wat hij, zeker in kleinere zalen, graag lijkt te doen. Wat ook op valt is zijn hoge mate van zelfbewustzijn. Het is alsof hij hier en daar op meta-niveau naar Jeff Tweedy kijkt. Soms neemt hij afstand van zichzelf, laat hij de lezer hem als personage in de autobiografie van afstandje bekijken, door een gesprek tussen hem en zijn vrouw over wat hij wel of niet in het boek zou moeten komen te transcriberen. Niet zelden neemt hij zichzelf hierin ook op de hak, niet te serieus. Tweedy is openhartig over alles: zijn verslaving aan pijnstillers, de breuk met Jay Farrar, de relatie met zijn ouders. Het is voor fans daarom een prachtig boek. Het is alsof hij voor je zit om jou zijn verhaal te vertellen. Je zit als lezer op de eerste rij en het voelt als een privilege.

Voor een buitenstaander zijn niet alle delen interessant. Wat maakt het iemand die Uncle Tupelo (Tweedy’s band voor Wilco) niet kent uit waarom Jay Farrar niet verder wilde met Tweedy? Voro een buitenstaander kan het wel interessant zijn wat Tweedy schrijft over bijvoorbeeld inspiratie, dat je dat niet zomaar uit de lucht komt vallen, dat het niet is zoals soms wordt gedacht dat je erop moet wachten. Nee, als je de gitaar niet in je hand neemt komt er niets. Je moet er voor blijven werken. Je moet blijven luisteren, blijven lezen en dan, alleen dan, is inspiratie volgens Tweedy zelfs grenzeloos. Ook interessant zijn Tweedy’s gedachtes over het overtuigen van iemand. “You can’t just tell somebody they’re wrong. (..) So keep asking them questions, not in a confrontational way, but with sincere curiosity. Give people enough rope, and they’ll hang themselves. They’ll eventually realize that they don’t know what the fuck they’re talking about.” Goed idee, lijkt me. Dat is iets wat ze in Amerika nodig hebben.

Ja, en verder is het toch voornamelijk interessant voor de Tweedy liefhebber, denk ik. De verhalen over zijn vader zijn persoonlijk, maar universeel. Wat hij vertelt over de samenwerking met zijn zoon zijn prachtig, maar voegen voor een Tweedy-leek verder weinig toe. En wat hij zegt over het schrijven van liedjes, dat hij ze mooier vindt als ze nog niet af zijn, als ze als idee in zijn hoofd ontstaan en hun glans verliezen zodra het een liedje wordt, is leuk om te lezen, maar vooral leuk omdat het iets zegt over de liedjes die je als liefhebber al kent. Desalniettemin, zou ik het boek ook aanraden voor de muziekliefhebber die iets minder met Wilco heeft. Gewoon omdat dit boek je kan helpen om te ontdekken wat je nog niet hebt ontdekt. Dat Tweedy een geniale liedjesschrijver is, een authentieke figuur die in de muziekwereld van tegenwoordig veel te vaak ontbreekt.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:30 uur

geplaatst: vandaag om 07:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.