Long Shot: My Life as a Sniper in the Fight against ISIS - Azad Cudi en Alex Perry (2019)
Alternatieve titel: Schot in het Duister
Engels
Oorlog / Waargebeurd
272 pagina's
Eerste druk: Weidenfeld & Nicolson,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Toen in Syrië in 2011 de burgeroorlog begon, besloten Koerdische vrijwilligers voor de vrijheid van hun thuisland te vechten en er een heiligdom van tolerantie en democratie te creëren. IS gaf zich niet zomaar gewonnen en verzamelde 10.000 mannen, munitie, tanks en zelfmoordterroristen om de opstand neer te slaan. Maar de Koerden vechten terug. Azad is een van hen en verdedigt met 17 andere sluipschutters de noordelijke stad Kobani negen bloedige maanden lang tegen de belegering van IS. 'Schot in het Duister' vertelt het persoonlijke verhaal van Azad over een groep activisten en intellectuelen die hun eigen leger van sluipschutters samenstelde en negen maanden een felle strijd heeft gevoerd van bittere en bloedige straatgevechten. Dit is een uniek verslag van een moderne oorlog en hoe, tegen alle verwachtingen in, een paar duizend mannen en vrouwen het onmogelijke hebben bereikt en hun droom van vrijheid in leven hebben gehouden.
Jammer dat deze bevolkingsgroep altijd en overal wordt vervolgd.
Deze opmerking over de Koerden blijkt momenteel weer pijnlijk waar te zijn. Ik ben niet op de hoogte van alle feiten, maar de huidige acties van Turkije roepen op z'n minst vragen op. Dat maakte voor mij het lezen van dit boek nog heftiger; maandenlang vechten voor elk huis en elke straat, mensen verliezen, allerlei ontberingen moeten trotseren om uiteindelijk de gekken van IS te verdrijven. Dat is zoals we allemaal weten (zo goed als) gelukt. En dan nu de berichtgeving over de aanvallen van de Turkse bommenwerpers... Het komt allemaal zo ontzettend zinloos op me over. Waarom kan het in die enorme regio maar niet lukken gewoon normaal met elkaar om te gaan. De gewone man en vrouw delft er in ieder geval het onderspit, met allerlei vluchtelingstromen van dien. Daarbij wordt dan weer naar de Europese landen gekeken voor hulp, tja...
Boeiend inkijkje in het leven van een sluipschutter. Tot in detail wordt beschreven hoe hij te werk gaat, je staat daar in het verre Nederland normaal gesproken totaal niet bij stil. Ik doe mijn ding hier, terwijl op hetzelfde moment, helemaal niet zover bij ons vandaan, mensen in kapot geschoten straten elkaar meter voor meter bevechten. Onwerkelijk.
Soms vond ik het wat van de hak op de tak gaan. De sluipschutter blijkt op het laatst vanuit het niets leidinggevend te zijn, geeft telefoons en laptops mee aan nieuwe strijders en geeft moegestreden internationale strijders geld mee voor tickets naar huis. Bijzondere wending ineens. Maar afijn, overeind blijft dat het goed is om kennis te nemen van dit soort beschrijvingen. De internationale coalitie moet minderheden blijven steunen, en niet zoals Trump nu gedaan heeft op cruciale momenten terug te trekken.