Van de auteur van Kapitein Corelli's mandoline, kopt de omslag trots, en op de achterpagina doet men er nog een schepje bovenop door zowel recensenten als De Benières zelf Vogels zonder vleugels een beter boek te laten noemen. Dat is, tenzij m'n geheugen me ernstig in de steek laat, niet terecht. Louis de Bernières doet wel pogingen om Kapitein Corelli's mandoline te laten herleven, soms door kleine verwijzingen maar ook door de hele opzet, waarin ongeveer dezelfde dingen worden beschreven, nu in een Turks dorpje in plaats van op een Grieks eiland. Maar waar Vogels zonder vleugels in faalt is dat er te weinig binding is met teveel personages. De onderkoelde beschrijving van allerlei gruwelijkheden blijven daardoor precies wat ze zijn; onderkoelde beschrijvingen van gruwelijkheden. Overigens is het zeker geen slecht boek, en de gedeeltes waarin de dorpsbewoners van Eskibahçe aan het woord zijn, vond ik over het algemeen best goed. Maar vooral de hoofdstukken over Mustafa Kemal (Atatürk) zijn nefast voor de betrokkenheid bij het verhaal, en voor het ritme van het boek in het algemeen. Deze gedeeltes zijn slechts droge beschrijvingen van politieke en militaire ontwikkelingen, en waarom ze uberhaupt in de roman zitten is me een raadsel, of het moet zijn dat De Bernières zijn lezers een geschiedenisles wil leren. Verder maakt het boek soms wat vreemde tijdssprongen, en is de schrijfstijl niet bijzonder. Geen hoogvlieger dus, en eigenlijk denk ik dat ik Kapitein Corelli's mandoline wellicht ook wat heb overschat. Enkele scenes daaruit staan me echter nog scherp op het netvlies, en dat kan ik van Vogels zonder vleugels over een paar jaar denk ik niet zeggen. Kleine drie sterretjes.
