Wij, de Mens - Frank Westerman (2018)

Klinkt veelbelovend!

Wederom een erg goed en vakkundig gestructureerd boek van Westerman, die weer op sublieme wijze geschiedenis, filosofische gedachtes en persoonlijke ervaringen in het academisch onderwijs weet te combineren en dat gelardeerd met scherpe observaties. Verwacht niet dat je als lezer veel wijzer wordt over de afstamming van de mens. Integendeel je gaat aan allerlei theorieën twijfelen maar dat doet er niet toe als je Westerman op zijn zoektocht volgt. Wat me vooral - weer - verbaasd hoe door wetenschappers allerlei verreikende conclusies worden gemaakt op basis van minieme botresten (daar zou je bij de gemiddelde parlementaire enquête toch niet zo ver mee komen) én - maar dat wisten we al - de haast kinderlijke geldingsdrang van wetenschappers om hun gelijk te halen. Lezen dit boek van onze grootste reportageschrijver!

Bedankt voor de aansporing. Westerman is zo'n naam die me altijd wel aanlokt, maar tot nu toe net te weinig om er ook echt actie op de ondernemen. Zou ook een mooie Zomergast zijn me dunkt.

Ja, wordt dan wel 2020:
Wie zijn dit jaar de Zomergasten? | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Best aardige beschouwingen omtrent de (ontdekking van de) Floresmens (1). Een mensachtige die korter van stuk is en een kleinere herseninhoud heeft. Deze ontdekking vormt een contra-indicatie voor de heersende opvatting, dat er een lineaire ontwikkeling is van mensaap tot mens: doorgaans denkt men namelijk dat mensapen groter werden en hun herseninhoud toenam. De relatieve jonge Floresmens staat echter haaks op deze gedachte. Ten minste indien sprake is van een ander soort en niet enkelweg individuen met een soort dwerggroei.

Dit gegeven combineert Frank Westerman met verhalen over de betrokken ‘wetenschappers’. Bepaald geen bescheiden academici gericht op falsificatie! Het zijn eerder avonturiers op zoek naar bevestiging van hun waarheid. Je kunt vraagtekens stellen bij hun beweegredenen. Het helpt hierbij niet dat persoonlijk en koloniaal leed meespeelt. Westerman behandelt deze problematiek redelijk evenwichtig. Hier en daar maakt hij wat allusies naar filosofische problematiek ( hoe beoordeel je de afwijking van een norm, hoe objectief is de wetenschap in de praktijk), maar diep gaat hij hier niet op in. Het levert in ieder geval een erg leesbaar boek op.