menu
poster

De Overgave - Arthur Japin (2007)

mijn stem
3,58 (81)
81 stemmen

Nederlands
Historisch

366 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers, Amsterdam (Nederland)

Texas 1836 - een groep jonge Comanche-indianen overvalt het fort van de pioniersfamilie Parker. Granny, de moeder van het gezin, wordt mishandeld; haar man, dochter en schoonzoon worden voor haar ogen gedood en enkele van haar kinderen en kleinkinderen worden ontvoerd. De vrouw overleeft de moordpartij op pure wilskracht. Voortaan kent haar leven nog maar één doel: de ontvoerde kinderen terugvinden. Veertig jaar later krijgt de hoogbejaarde Granny bezoek van Quanah, de aanvoerder van de door haar zo gehate Comanches. Hij is op weg om zich over te geven en zijn verslagen volk voor altijd in het reservaat te leiden. Hiermee wordt, na bijna 400 jaar, de onderwerping van de oorspronkelijke bewoners van Amerika een feit. Voordat Quanah zover is heeft hij een verzoek: hij vraagt Granny te vertellen over haar leven, met name over een van haar geroofde kleinkinderen: Cynthia Ann, haar lieveling, die zij na verloop van tijd inderdaad terugvond, maar die volledig indiaans was geworden. Ondanks haar weerzin stemt de oude vrouw toe. Zij wil de jongeman ontmoeten. Haar Cynthia Ann was namelijk Quanahs moeder.

zoeken in:
avatar van -JB-
3,0
Ik ben het met Roro eens dat de schrijver niet de behoefte had om iets te zeggen, Maar die behoefte heeft Japin volgens mij ook in andere boeken nooit echt gehad. Knap geschreven blijft het wel.
Mooie uitgebreide beschrijvingen, rijk aan details. Japin slaat hiermee echter de plank mis, want deze beschrijvingen passen eigenlijk op geen enkele manier bij de botte rechtlijnige hoofdpersone, Granny Parker.
Het hele verhaal past allemaal weer net iets goed goed in elkaar (inclusief de vele anakedotes) waardoor het geheel erg gemaakt overkomt. Ook de hele opbouw van het verhaal (oude hoofdpersone die terugkijkt op haar leven), is een trucje dat we Japin al eerder hebben zien uithalen.
Japin op herhaling.

avatar van Donkerwoud
3,5
Ik vind het niet zijn sterkste werk, omdat de algehele constructie ervan toch een tikkeltje geforceerd aandoet. De manier waarop Granny naar de vergeving smacht riekt een tikkeltje naar de te positieve kijk die de schrijver op de wereld heeft. Neemt niet weg dat ik het met rillingen over de rug heb gelezen, want Japin excelleert als vanouds met zijn wonderschone, bitterzoete zinnen en met zijn gedetailleerde manier van situaties beschrijven. Granny is een hele innemende hoofdpersoon, waarvan je gaandeweg gaat houden alsof je haar persoonlijk kent. De zwarte met het witte hart en Een schitterend gebrek hebben mijn persoonlijke voorkeur, maar ook dit boek mag er zeker zijn.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 14:46 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 14:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.