menu

De Verschrikkelijke Jaren Tachtig - Tim Kamps (2018)

mijn stem
4,50 (2)
2 stemmen

Nederlands
Sociaal

208 pagina's
Eerste druk: Lebowski, Amsterdam (Nederland)

De jaren tachtig. De naamloze ik-verteller woont in een woongroep, het restant van een communistische commune, samen met zijn moeder, drie andere vrouwen, wat kinderen en goeroe Bert. De kinderen worden min of meer aan hun lot overgelaten terwijl de volwassenen veel met elkaar praten (het liefst naakt - 'Als je naakt bent, heb je geen schild,' zegt Bert). Als de Kinderbescherming dreigt in te grijpen en de volwassenen allemaal in paniek raken, vat de verteller het plan op om samen met Donnie weg te lopen. Naar België. Want daar is de mayo beter.

zoeken in:
avatar van boekaap
4,5
Soms heb je als lezer wel eens zware tijden. Telkens begin je aan een nieuw boek maar het lukt maar niet om er lekker in te komen. Je leest tig keer dezelfde zin en vraagt je na de zoveelste poging nog steeds af wat je nu hebt gelezen. Als je daarna ziet dat de volgende zin weer uit twee pagina's bestaat geef je het op en legt het boek weg.

Mocht het bovenstaande herkenbaar zijn dan is de debuut roman van Tim Kamps de ideale oplossing! Vanaf de eerste pagina is het genieten van korte en vooral humoristische zinnen die het leven schetsen van een absurde jeugd in de jaren 80 ergens in een commune in Rotterdam.

Oppervlakkig gezien lijkt het hier en daar misschien erg eenvoudig maar het verhaal is met veel gevoel voor ernst en details opgeschreven. Voortdurend val je als lezer van de ene verbazing in de andere en moet je regelmatig hard lachen. Tegelijkertijd is er ook een grote mate van herkenbaarheid. Vooral de quotes uit de Hitkrant van de jaren 80 zijn hilarisch!.

Kamps slaagt erin om 200 pagina's lang te blijven boeien vanuit een kinderlijk perspectief terwijl het nergens flauw of overdreven wordt maar juist heel pijnlijk en herkenbaar is. Door korte en goed doordachte hoofdstukjes slaagt hij erin om je voortdurend verder te laten lezen en ook te spelen met perceptie en verwachtingen. Verder moet gezegd worden dat Kamps ook een meester is in het weg laten. Vaak hebben schrijvers last van chronische zelfoverschatting en vinden elke regel die ze toevertrouwen aan het papier relevant maar Kamps doe juist het tegenovergestelde. Hij verontschuldigd zichzelf bijna als hij iets te ontoegankelijk of onnodig ingewikkeld maakt. Als lezer vond ik dat eerlijk gezegd een verademing!.

Critici zullen misschien zeggen dat het allemaal wat te eenvoudig is maar sinds Boek (256 blz.) - Robert van Eijden (2015) heb ik niet meer een wervelend en humoristisch debuut in de Nederlandse literatuur gelezen.

De enige reden dat ik niet de volle mep geef is omdat Kamps waarschijnlijk nog beter kan en ik het eerder genoemde debuut van Robert van Eijden net wat beter vond. Maar dat neemt niet weg dat ik uitkijk naar zijn volgende werk en dit heerlijke debuut iedereen aan kan bevelen.

Bijzonder leuk boek!

avatar van the Cheshire cat
4,5
Heerlijk debuut dat bolstaat van humoristische taferelen maar tegelijk ook een boek met veel ongemak erin. Dankjewel Boekaap, als jij hier geen bericht had achtergelaten had ik het waarschijnlijk nooit gelezen en dat zou toch heel erg zonde zijn geweest. Ik had tot het laatste hoofdstukje een 4 in gedachten, maar door de onverwachte wending aan het einde heb ik het toch maar naar boven afgerond.

De absurde, hypocriete wereld van de volwassenen door de ogen van een kind dat opgroeit in een commune in Rotterdam met meerdere vrouwen, kinderen en 1 volwassen man; dat gegeven vraagt al om moeilijkheden natuurlijk. De kinderen in de commune mogen niet douchen en eten vooral patat en broodjes met hagelslag. De naamloze ik-verteller en zijn vriend Donnie die ook in de commune woont denken vaak aan weglopen. Wanneer de kinderbescherming zich ermee gaat bemoeien zet dat ook geen zoden aan de dijk. Het gedoe met de poppen deed me denken aan de beruchte Bolderkar-affaire, eind jaren tachtig.

Enorm gelachen bij het stukje dat ze op school een nummer van Bruce Springsteen gaan opvoeren: War. Donnie is Bruce Springsteen, een ander vriendje de gitarist en de juffrouw heeft bedacht dat de ik-verteller Clarence Clemons zal zijn, de zwarte saxofonist... Juf Oldenhuis schminkt me. Ze maakt mijn lippen heel groot met rode lippenstift. In de jaren tachtig was dat nog niet racistisch. Ik vind het vreselijk, maar Donnie moet hard lachen. 'WAR! What is it good for, absolutely nothing! Say it again!' Alle leraren zingen mee. Donnie is na afloop heel blij. 'We hebben ze echt wat laten zien,' zegt hij. 'Dit gaan ze niet snel vergeten. Dit is echt vernieuwend.' 'Het was playback,' zeg ik.

Nog grappiger misschien wel is wanneer Donnie in zijn slaapkamer een dartpijltje naar een poster van The Knight Rider gooit dat recht in het oog van David Hasselhoff belandt. 'Wauw, zag je dat?' Het is ongetwijfeld nog veel grappiger als je leest wat eraan voorafgaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:08 uur

geplaatst: vandaag om 03:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.