Gordon - Edith Templeton (1966)

Twee keer gelezen. Wat me fascinereerd in deze roman is de relatie die zich tussen Lousia en Richard ontwikkelt. Louisa, toch een intelligente vrouw, een sterk mens, valt van het een op andere moment voor een man die duidelijk haar meerdere is, maar die haar ook vernederd. Eigenlijk kàn het niet anders dan dat het verhaal verloopt zoals het verloopt. Ik voel nieuwsgierigheid en afkeer.

Ik heb exact de versie van dit boek met afbeelding zoals hij nu op boekmeter staat. Het kan dus onmogelijk het originele kaft zijn want deze is deel van de reeks verboden boeken van De Morgen.

Bedoel je dat hier de originele omslag zou moeten staan? Er zijn verschillende omslagen te vinden op internet, ik zou niet weten welke de originele is.

Persoonlijk vind ik deze ook passend omdat het voor Louisa min of meer begint op een stenen tuinbank, heel snel en onverwacht
http://blogsimages.skynet.be/images/000/597/723_cc0dbae6770c6766c664494c7ec3a903.jpg

Hoe dan ook het hoeft toch geen originele kaft te zijn?

Tja, ik weet niet wat moet maar ik dacht dat het een streven was de afbeelding van de eerste druk te plaatsen, in zover mogelijk. Maar wat meer telt is inhoud, en daar ga ik binnenkort aan beginnen. Na eerst wat lichtere kost te lezen.

De tweede keer dat ik het boek las vond ik het minder omdat ik wist wat komen ging. Voor mij telt de eerste indruk. Het boek is m.i. toegankelijk geschreven.

Het is inderdaad toegankelijk geschreven, een aantal verwijzingen naar literatuur ken ik wel niet in het origineel maar worden gelukkig mooi geciteerd, vooral Goethe wordt aangehaald. Dat het verhaal in de jaren 60 is geschreven valt direct op, de zienswijze op seksueel vlak is helemaal anders dan vandaag, het gebruik van condooms was alvast een niet erg voorhanden liggende optie. Wat me hier of daar irriteert zijn de simpele commentaren van Gordon op redelijk intelligente vragen van Edith, hij komt over als een karikatuur van de sterke man die hij moet voorstellen. Ik denk dat de echte Louisa vaak onder de stoelen had gelegen van het lachen ipv zo nerveus en onderdanig te regeren op zijn banale beweringen en opmerkingen. Maar goed, de vrouwen die ik tot nu in mijn leven ben tegengekomen hebben ook niet altijd logisch (volgens mijn mannelijke redenering) gereageerd op mannen die volgens mij hun niet waard waren.

Dat is nu precies waarom de roman tegelijkertijd fascinatie, nieuwsgierigheid als weerzin bij mij opriep... Ik bedoel in dat café al als een wildvreemde man zou fluisteren dat ik direct mee moest komen zou ik me toch ernstig afvragen of hij wel in orde was. De fascinatie is dat de roman autobiografisch is, iets dergelijks is kennelijk gebeurd. Die scene op de stenen bank zal wel zo overweldigend zijn geweest dat Louisa méer van dat wilde. Misschien wel overweldigend omdat condooms niet echt een issue waren en zéker niet op dat moment: weg verrassing . Mijn nieuwsgierigheid ligt hem vooral in de vraag waarom... Het boek geeft daar wel enig antwoord op m.i. Zij het wat banaal.