menu

Vies Minuscules - Pierre Michon (1984)

Alternatieve titel: Roemloze Levens

mijn stem
4,50 (6)
6 stemmen

Frans
Verhalenbundel
Autobiografische Roman

234 pagina's
Eerste druk: Editions Gallimard, Parijs (Frankrijk)

Acht verhalen over grootouders, vrienden, kennissen van de Franse schrijver die allemaal gemeen hebben dat ze iets groots met hun leven wilden, maar die allen roemloos eindigen. De ik-figuur krijgt gaandeweg de verhalen ook steeds meer reliëf, waaruit in een ontluisterend portret blijkt dat hij uiteindelijk de minst geslaagde van allemaal is.

zoeken in:
avatar van Theunis
4,5
Wat een geweldig boek dit. Dat had ik niet verwacht toen ik aan het eerste verhaal van deze zogenaamde bundel bezig was. Ik moest erg wennen aan de stijl van Michon. Hij gebruikt lange zinnen met veel beeldspraak waar ik als lezer even tijd voor nodig had om op waarde te kunnen schatten. Op een gegeven moment viel het kwartje.

Zo spreekt Michon over het verre Amerika, de plek waar een verdwenen hoofdpersoon uit een van de verhalen naar toe zou zijn gegaan:

'.. een rijk maar gevaarlijk land, een moordenaarshol, een Babel van verwarring, vol Sinaïs van doorstruiken en Kanaäns van dorpsfeesten, vol gevallen maar minzieke vrouwen en levens die fantastisch of rampzalig zijn, of allebei tegelijk, zoals het leven is in landen van horen zeggen.'

Soms moest ik een gedeelte even herlezen omdat de bijzinnen zo talrijk waren dat ik door de vele vertakkingen even de weg kwijt was. Michon laat mij als lezer hard werken en dat betaalt zich uit.

Michon beschrijft in een achttal verhalen de levens van mensen rondom hem. De levens van de hoofdpersonen die volgens de ik-persoon zo goed als vergeten zijn. Zo lezen we zijn gedachten als hij nadenkt over de laatste keer dat hij zijn grootouders zag, grootouders voor wie hij alles was en die voor hem niet zoveel meer betekenden.

'Hun gebaren, die voor mij de laatste waren, heb ik gezien, en ik weet er niets meer van; hun laatste woorden zijn mij voor altijd ontnomen, hun afscheidsgroet is weggeblazen achter een gordijn van harde wind; nimmermeer zal ik me het dubbele silhouet herinneren, onvast en aangeslagen in de deuropening, een beeld dat ze niettemin geboden hebben aan mijn ondankbare geheugen - helemaal in het graf en toch nog zachtjes, kranig wuivend tot de auto van de kleinzoon was verdwenen, die al wazig van tranen was geworden lang voordat hij door het bos werd opgeslokt, in de onherroepelijk definitieve bocht van de weg.'

En oh wat zijn die zinnen prachtig. Hier gaat het over een donderpreek van een dominee, een hoofdpersoon uit één van de verhalen.

'... plotseling klaterden de woorden, schalden ze vurig tegen de koele gewelven, als koperen knikkers die in een loden kom worden gegooid; de onbegrijpelijke Latijnse tekst was van een onthutsende helderheid; de lettergrepen vermenigvuldigden zich in (zijn) mond, de woorden knalden als zwepen die de wereld sommeerden zich over te geven aan het Woord; de galm van de slotklinkers, culminerend in het goudglanzig opdwarrelende kazuifel (...), was de dof dreunende bas van een tamtam, die de vijand (...) betoverde.'

Langzaamaan leren we ook de ik-persoon beter kennen. De hoofdpersoon die zelf worstelt met zijn schrijversbestaan en daar op het magistrale einde nog grandioos op terugkomt. Zonder te veel te verklappen:

'.. vaak werd ik zelf bijna geboren in hun mislukte wedergeboorte, en altijd stierf ik bijna met hen...'

De roemloze levens hebben zijn betekenisvol geweest, al was het maar omdat ze onsterfelijk zijn gemaakt voor over ze te schrijven.

avatar van ...stilte...
5,0
Er staat een zin in Roemloze levens die me niet loslaat. In die ene zin beschrijft Pierre Michon een toevallige ontmoeting met de schilder Bram van Velde:

Ik herinner me, in tranen, de verstikte glimlach van de schilder Bram van Velde, die daar op een avond uitgenodigd en verdwaald was, zijn te lange regenjas uit een andere tijd, zijn slappe hoed die hij al die tijd dat hij daar zat onbeholpen in zijn handen hield, overgeleverd aan zijn geestdriftige bewonderaars, een goedaardige, zachtmoedige oude man, beduusd als een pilaarheilige onder aan een kokanjemast, zich schamend voor de dwaze vragen die hem werden gesteld, zich schamend voor zijn antwoorden die alleen maar uit geveinsde, eenlettergrepige instemming bestonden, zich schamend voor zijn oeuvre en voor het lot dat eenieder in deze wereld beschoren is, de koddige praat waarmee de spraakzamen behept zijn, de koddige stilte waarin de zwijgzamen verzinken, de ijdelheid die die spraakzamen en zwijgzamen, tot hun beider ongeluk, gemeen hebben.

Michon schets hier een voor hem onbereikbaar ideaal. Een kunstenaar te zijn en een eenvoudig mens te blijven. Hij die later de koning van de Franse literatuur zal worden genoemd is in deze autobiografische roman voortdurend bezig de poten onder zijn eigen toekomstige troon weg te zagen. Zijn zelfkritiek is genadeloos. De portretten van de "roemloze levens" zijn echter van een grote schoonheid.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:46 uur

geplaatst: vandaag om 07:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.