menu

Eleven Kinds of Loneliness - Richard Yates (1962)

Alternatieve titel: Veertien Soorten Eenzaamheid: Verhalen

mijn stem
4,30 (10)
10 stemmen

Engels
Verhalenbundel
Psychologisch

266 pagina's
Eerste druk: Little, Brown and Company, New York (Verenigde Staten)

Elf portretten van menselijke zwakte en eenzaamheid. Van de tuberculosisafdeling tot een basisschoolklasje, van een legerbarak tot een huiskamer. Yates beschouwt alle hoeken, en vooral alle gaten, van de American Dream.

zoeken in:
avatar van zanacht
Sai schreef bij het toevoegen:
De Nederlandse vertaling kent drie extra verhalen en heet daarom ''Veertien Soorten Eenzaamheid : Verhalen''

avatar van stefan dias
4,0
Yates is een stijlgrootmeester met elegante zinnen die echt om van te snoepen zijn. Een zwierige stijl die scherp contrasteert bij bijzonder oninteressante onderwerpen. Yates richt zijn blikveld op de meeste grauwe muizen wier leven oplost in totale irrelevantie. Werkelijk prachtige documentatie van 'de kleine man' die gedoemd is om door de Grote Vergetelheid opgeslokt te worden.
Mooiste verhaal is nog het laatste waar hij zichzelf een beetje te kakken zet, zich welbewust van zijn grootheidswaanzin en neerbuigendheid tegenover diezelfde kleine man. Mooie bundel, bedrieglijk onbenullig..

4,5
Het zijn de meest anti-idyllische scenario's die Yates weet te creëren, maar wat doet hij dat mooi. Alsof hij met een paar speelse, tedere vegen een doek beschildert vol melancholie om mislukkingen en grijsheid.
Nooit zwartgallig, eerder meewarig en zelfs een tikje speels; ik zou haast denken dat hij soms grinnikend aan het typen moet zijn geweest.

Om het met dezelfde metafoor te zeggen uit het laatste verhaal, The Builders — het zonlicht weet zich in deze bundel moeilijk tussen de kieren naar binnen te murwen.

Achter de schaarse ramen is het vooral een landschap van stofdeeltjes, doelloos rondzwevend in een nostalgische mufheid. Op zoek naar een nieuwe wending, een nieuw raam om frisse zonnestralen op te vangen ... maar steeds rondcirkelend in hetzelfde patroon, achter hetzelfde verbleekte bloemengordijn.

avatar van stefan dias
4,0
tomzorz schreef:
Het zijn de meest anti-idyllische scenario's die Yates weet te creëren, maar wat doet hij dat mooi. Alsof hij met een paar speelse, tedere vegen een doek beschildert vol melancholie om mislukkingen en grijsheid.
Nooit zwartgallig, eerder meewarig en zelfs een tikje speels; ik zou haast denken dat hij soms grinnikend aan het typen moet zijn geweest.

Om het met dezelfde metafoor te zeggen uit het laatste verhaal, The Builders — het zonlicht weet zich in deze bundel moeilijk tussen de kieren naar binnen te murwen.

Achter de schaarse ramen is het vooral een landschap van stofdeeltjes, doelloos rondzwevend in een nostalgische mufheid. Op zoek naar een nieuwe wending, een nieuw raam om frisse zonnestralen op te vangen ... maar steeds rondcirkelend in hetzelfde patroon, achter hetzelfde verbleekte bloemengordijn.


Ja, ik mis hier toch een 'like' knop op deze site.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:21 uur

geplaatst: vandaag om 07:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.