Prague - Arthur Phillips (2002)

Ik heb Praag gekocht vanwege de omslag en raak maar moeizaam in de roman. Debet is de omslachtige stijl van Phillips. Hij hanteert m.i. veel overbodige info in te lange zinnen. Nu, na 35 pagina's stroperige personage introductie begint het op een verhaal te lijken.
Ondertussen fantaseer ik: liever was ik in Praag...

Ik had net hetzelfde voor. Ik heb het boek ook gekocht voor de cover. Ik ben er eens in begonnen maar heb na enkele dagen weg gelegd. Misschien begin ik er nog wel eens in, maar ik heb genoeg boeken liggen waar ik me niet moet doorworstelen en die dus de voorkeur genieten.

Op internet stuit ik bij de zoekopdracht Arthur Phillips op deze kort en krachtige introductieomschrijving van Philips debuutroman Praag waarbij Amerikaanse expats in Boedapest het spelletje 'Eerlijkheid' spelen. Hierin moeten de deelnemers vijf waarheden debiteren, waarvan er eentje niet waar is, die geraden moet worden. Het spelletje is slechts een kleine noot in het verhaal.
In werkelijkheid heeft Philips er ongeveer 28 pagina's voor nodig.

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen dat ik een boek dat in acht talen werd vertaald niet naar alom gewaardeerde waarde weet te schatten. Na 93 pagina's met zinnen als:

De tijd had de tegels overgeschilderd en had daarbij eigenzinnig vastgehouden aan twee tinten matbruin, doorschoten met grijs, in plaats van de in vergetelheid geraakte menselijke keus voor zwart en parelgrijs, had ze toen bijna allemaal doen barsten en had sommige in hun geheel verzwolgen, waardoor hier en daar vierkantjes zachte, grijze stof waren achtergebleven, die iets onder het vloerniveau lagen knap gecamoufleerde valkuilen waardoor hoge hakken en de punten van wandelstokken werden aangelokt en verslonden.

haak ik af.

Op zich kan een dergelijke omschrijving voor sommigen positief indrukwekkend zijn. Maar als ik voornamelijk deze stijl moet herkauwen, zodanig, dat ik pas na herkauwen tussen de regels dóór boeiende verhaallijnen destilleer, wordt er op mij als lezer een te groot appèl gedaan.
Enerzijds is het afhaken oprecht jammer want ik ben benieuwd hoe het met het boeiende gedeelte verder gaat. Anderzijds ben ik blij dat ik niet de enige ben die ervoor kiest een ander boek van de stapel te nemen.

Grappig, ik ben de opvolger van deze roman aan het lezen en ik kan me ook wat betreft dat boek prima vinden in jullie kritiek. Ben zelf iets positiever gestemd, omdat het toch erg knap in elkaar steekt, maar die uitweidingen en de lange zinnen...hemeltjelief!