An Echo in the Darkness - Francine Rivers (1994)

Aangezien ik een zwak heb voor het eerste deel, A Voice in the Wind, dat met een flinke cliffhanger eindigt, ontkom ik er niet aan om dit vervolg ook telkens te herlezen. Het is wat minder dan het eerste deel, maar ik móet elke keer weer opnieuw lezen hoe het afloopt.

Vrijwel alle personages uit A Voice in the Wind komen terug, met uitzondering van de gladiator Artretes (hij krijgt zijn eigen boek). De setting is echter anders. Het eerste deel draaide om Hadassa, het joodse slavinnetje dat moest kiezen tussen haar geloof en haar liefde voor haar Romeinse meester Marcus. Haar keuze leidde haar uiteindelijk naar de arena. Waar ze, wonderlijk genoeg niet sterft. Wel is haar leven totaal veranderd nu iedereen denkt dat ze dood is. Marcus is zo volkomen van slag dat hij breekt met zijn zusje Julia, die uit wanhoop zichzelf alleen maar verder in het verderf stort terwijl Marcus op bedevaart gaat om iets van Hadassa terug te vinden op de plek waar zij geboren werd.

Hadassa is ondertussen van haar grote conflict bevrijd. Ze heeft haar keuze gemaakt en achter zich gelaten, en bouwt nu een leven op als doktersassistente. Tot op zekere hoogte vind ik de relatie tussen Alexander en Hadassa boeiend, maar Hadassa’s ‘gave’ zit het verhaal een beetje in de weg. Waar ik bij A Voice in the Wind al schreef over het gebrek aan subtiliteit, komt dat in An Echo in the Darkness nog sterker naar voren. Had het niet genoeg kunnen zijn als Hadassa mensen hielp door hun te begrijpen en hun liefde te tonen? Dat lijkt me een christelijke gave an sich. Hadassa verzet zich tegen het beeld van gebedsgenezeres, maar toch is dat ook het beeld dat bij mij blijft plakken.

Verder mis ik dat grote conflict van Hadassa wel, het conflict tussen menselijke verlangens en de wil van God. Die menselijke verlangens maakten haar een sympathieker personage dan in dit tweede deel, waar ze al half boven ons sterfelijke mensen lijkt verheven. De scènes tussen Marcus en Hadassa, een continu aantrekken en afstoten, mis ik in dit deel. Marcus blijft sympathiek, zelfs in zijn volledige ontreddering, maar hij is leuker als hij samen met Hadassa in een kamer is. Julia gaat me daarentegen op de zenuwen werken, lang voordat ze enigszins tot inzicht komt. Gelukkig, gelukkig wordt Julia uiteindelijk wel gered, maar niet genezen. Helaas betekent dat wel dat Phoebe spontaan volledig genezen is. Was het niet al een wonder genoeg dat Hadassa nog leeft om Julia te vergeven, en dat Julia zich eindelijk maar toch bekeert? Als Phoebe nou gewoon langzaam hersteld was zou dat al mooi genoeg zijn. Ik zat natuurlijk het hele boek al te wachten totdat Marcus en Hadassa elkaar eindelijk weer tegenkwamen. De gesluierde Hadasssa, die het grootste deel van het verhaal betrekkelijk conflictloos heeft overleefd, is als de dood dat ze herkend wordt. Dat levert een aantal mooie scènes op, met een volledig tevredenstellend einde. Mooi, zo mag ik dat zien.

Ach ja, eigenlijk geldt alle kritiek die ik had op A Voice in the Wind ook voor An Echo in the Darkness. Ook mijn redenen om dit boek te blijven lezen zijn hetzelfde. Ik kom op een halfje minder uit omdat het eerste deel toch een mooier en dieper centraal conflict had. Maar wat ben ik blij met hoe het verhaal uiteindelijk afloopt!